N12News: De dreiging die Netanyahu niet had voorzien en de crisis die hem meer dan wat ook onder druk zet

Foto N12News

Het is niet iets wat dagelijks gebeurt: de Knesset stemt voor zelfontbinding. Sterker nog, het is al bijna vier jaar niet meer voorgekomen. En toch hing er deze week geen bijzondere of afwijkende sfeer in de Israëlische Knesset. Het was alsof je naar een sportwedstrijd keek waarvan de uitkomst al vaststond, meldt N12News.

Misschien komt het doordat de termijn toch over een paar weken afloopt en de ontbinding niemand meer opwindt, of misschien zijn dit de loze dreigementen van de ultraorthodoxen die niemand meer serieus neemt – ze zijn al uit de regering gestapt maar blijven de ministeries controleren, hebben coalitiecrisissen uitgeroepen en zijn er vervolgens in geslaagd de coalitie bij elke belangrijke stemming (ook deze week) te redden. En ook deze keer doen ze alsof ze erbij horen, maar staan ​​ze open voor voorstellen van premier Benjamin Netanyahu.

En toch had Netanyahu zich voorbereid op de allerlaatste fase van zijn ambtstermijn in een totaal andere situatie. Sterker nog, voor het eerst bevindt hij zich in een uitzichtloze situatie: de man die carrière maakte door alternatieven te creëren en beslissingen op het allerlaatste moment te nemen, is aan het eind van zijn ambtstermijn aangekomen met volstrekt ongunstige opties op elk mogelijk front.

Laten we een oorlog met Iran beginnen - Netanyahu zet zware druk om de gevechten te hervatten. Hij begrijpt dat als de oorlog op deze manier eindigt, het als een nederlaag zal worden gezien: hoewel Iran verslagen is, is het overeind gebleven en heeft het de brutaliteit om de aanbiedingen van de Amerikaanse president Donald Trump te weigeren en hem publiekelijk te vernederen, zelfs ten koste van een nieuwe confrontatie.

In die zin is een nieuwe ronde de oplossing die Netanyahu het liefst ziet. Hij hoopt dat een hervatting van de gevechten hem in staat stelt met een militaire overwinning op het gebied van uranium naar huis terug te keren, of dat Iran zo'n zware klap krijgt dat het zich wel naar de onderhandelingstafel moet wurmen. Op die manier kan hij een "totale overwinning" op alle fronten claimen en proberen die overwinning te gebruiken voor verdere politieke winsten.

Maar zo eenvoudig is het niet: het Israëlische publiek heeft al twee rondes meegemaakt, waarin we beide keren hoorden over "de volledige vernietiging van de kernwapens" en dat "de planning is vervroegd". Het vertrouwen is extreem laag. Bovendien begint het herstel van de vorige ronde nu pas: vluchten naar het buitenland zijn uitgesteld, kinderen beginnen weer in hun routine te komen en iedereen kijkt al uit naar een rustigere, meer ontspannen zomer. Nu staat het Israëlische publiek, tot op het bot uitgeput, voor een nieuwe ronde.

De situatie is ook op andere vlakken complex. Nadat hij er al mee had gepronkt dat hij Hezbollah had uitgeschakeld, ziet Netanyahu zich nu geconfronteerd met de dreiging van explosieve drones. Ook hier waarschuwde en alarmeerde hij zes jaar geleden al, maar pas deze week riep hij een team bijeen om zich met dit onderwerp bezig te houden. Het sluiten van het front zal een gevoel van wrok oproepen, en aan de andere kant is de huidige situatie zeer ernstig en betalen soldaten er dagelijks met hun leven voor. En in tegenstelling tot wat beweerd wordt, heeft de Libanese terroristische organisatie Iran niet nodig om drones met glasvezelkabels te kopen. Ze is in staat deze primitieve dreiging zelf te financieren.

Maar met het wetsontwerp bevindt Netanyahu zich in een uiterst gecompliceerde en lastige situatie, op het hoogtepunt van zijn blunder: hij weet dat de wet kiezers van zich vervreemdt. De peilingen die hij laat uitvoeren, tonen grote tegenstand tegen de wet, en het publiek, inclusief de religieus-zionistische achterban, ziet dit als een afwijzing van een historische kans die zich nooit meer zal voordoen. Daarom probeerde hij, samen met Bezalel Smotrich, de spanningen met Iran te benutten om de wet stilletjes "onder de tafel te vegen". Hij hoopte dat de Haredim de hint zouden begrijpen en zouden inzien dat het onmogelijk is om zo'n wet in oorlogstijd aan te nemen, maar hij had de dreiging van de rabbijnen om het blok te ontmantelen niet voorzien.

De bezorgdheid van Netanyahu - de laatste aanval in Iran wordt als een nederlaag beschouwd. De premier krijgt een update in Arad nadat een Iraanse raket in de stad is neergekomen. Foto Avi Ohayon / GPO

Aan de andere kant kan Netanyahu de verkiezingen niet halen zonder de Haredim, en zij zijn op hun beurt niet langer bereid automatisch hun loyaliteit te betuigen zonder een oplossing voor de dienstplicht. Als hij wint, zullen ze hem zeker steunen, maar zo niet? Zullen zij dan het vangnet vormen voor de toekomstige regering van verandering? Ik weet het niet zeker, maar het is erg stressvol voor Netanyahu. De Haredim laten zelfs doorschemeren dat ze liever in de oppositie zitten en dat er nog een dienstplichtwet "over hun hoofden" heen zal worden aangenomen voordat ze in de regering komen, waardoor Netanyahu zonder de beloofde 61 zetels komt te zitten.

Netanyahu zit in een lastig dilemma: als hij de wet doorvoert, zal hij een fatale klap van het publiek krijgen. Als hij dat niet doet, zal zijn blok uiteengevallen de verkiezingen ingaan. Het is waar dat de ultraorthodoxe Joden hem altijd al hebben gesteund, maar voor het eerst is er een echte scheur ontstaan ​​die een venster opent voor samenwerking en compromissen. Wie weet beter dan Netanyahu dat het mogelijk is om de harten van de ultraorthodoxe Joden te winnen?

Zijn belangrijkste wetgeving – met name de splitsing en verzwakking van de rol van de juridisch adviseur en de openbare aanklager – spreekt ook het grote publiek aan, maar vervreemdt een publiek dat afkerig is van krachtige maatregelen die erop gericht zijn politici onbeperkte macht te geven.

De Haredim hebben Netanyahu "gestraft", maar hebben tot nu toe de coalitie in stand gehouden. Netanyahu met Degel Hatorah-voorzitter Gafni in de Knesset. Foto Olivia Pitossi

Netanyahu heeft maar één ding waar hij op hoopt: een nieuwe gematigd rechtse partij die erin slaagt aantrekkelijke allianties te smeden en wellicht het tij te keren. Gilad Erdan, Moshe Kahlon en Yuli Edelstein zouden een goede basis kunnen vormen, maar de gegevens laten zien dat ze er alleen niet in zullen slagen. In de peiling die we gisteravond hebben uitgezonden, zien we dat zelfs hun alliantie met Gantz de kiesdrempel niet haalt (beide partijen ontkenden de berichten).

Maar Netanyahu hoopt nog steeds dat het gaat gebeuren. Er zijn heel wat namen in de race – Dedi Simchi is al als onafhankelijke kandidaat begonnen, net als Yosef Hadad en anderen – maar de grootste moeilijkheid bij deze combinaties is het ego – wie komt er aan de top te staan ​​– en ook het geld: een verkiezingscampagne kost miljoenen shekels en er is momenteel niemand die dat voor hen wil financieren. Ofer Winter komt steeds dichter bij een aankondiging van zijn kandidatuur, maar hij haalt zijn stemmen vooral uit het rechtse blok en Netanyahu vreest dat hij Smotrich in gevaar brengt. Ayelet Shaked heeft ook geen haast om aan een nieuw avontuur te beginnen. Yaron Zelicha is een van de weinigen die electorale waarde heeft, maar beide partijen vrezen dat hij na de verkiezingen van partij zal wisselen en zijn daarom terughoudend om samen te werken.

Op dit moment is die verbinding er nog niet, maar je kunt erop rekenen dat Netanyahu zich volledig zal inzetten voor het opzetten van zijn blok, en geloof me, op dit gebied is er geen kans dat de relevante inlichtingen hem niet zullen bereiken.