N12News: De luchthaven Ben Gurion is de Israëlische Straat van Hormuz geworden, schrijft Brigadier-generaal (b.d.) Ran Kochav (Rancho)

Een eilandstaat zonder kustlijn: hoe zijn we gegijzeld geraakt door één vliegveld? Foto N12News

Het concept van een "eilandstaat" is de afgelopen tweeënhalf jaar getransformeerd van een geopolitieke metafoor naar een verstikkende realiteit op de grond. Terwijl het Israëlische leger militaire macht uitoefent, wordt het grootste falen op het gebied van transport, burgerzaken en infrastructuur blootgelegd in de lege luchthaven Ben Gurion en de verlaten havens, schrijft Ran Kochav in N12News.

Het is tijd om toe te geven: luchthaven Ben Gurion is de Israëlische Straat van Hormuz, en die is voor ons gesloten vanwege onze afhankelijkheid van één wankele en kwetsbare toegangspoort.

Al decennialang dreigen de Iraniërs de Straat van Hormuz af te sluiten om de wereldeconomie lam te leggen. De westerse wereld, onder leiding van de Verenigde Staten, bereidde zich hierop voor door energieonafhankelijkheid te ontwikkelen en alternatieve routes te creëren. Ze begrepen dat het onmogelijk was om gegijzeld te worden door één fysieke zeestraat. In Israël daarentegen was het "aanwijzingspunt" duidelijk.

De Iraniërs en hun bondgenoten verklaarden van tevoren hun intentie om ons te isoleren, maar de regering liet Israël zonder luchtvaartonafhankelijkheid achter. In een eilandstaat waar elke import en export afhankelijk is van één enkele toegangspoort, is het strategisch gezien roekeloos dat er geen alternatieve toegangspoort is gecreëerd. Het resultaat? Wijdverspreide verlamming van systemen – van de landbouw, die tientallen miljoenen verliest doordat de export is stilgevallen, tot de hightechsector en de industrie, die hun verbinding met de rest van de wereld kwijt zijn.

De Golfstaten zelf, die ook door de Iraniërs worden aangevallen, hebben hun vliegvelden alweer geopend. Ze begrijpen het belang ervan. Hoewel ze onder hevig vuur liggen en een minder goede luchtverdediging hebben dan wij, weten ze dat het onmogelijk is om een ​​land af te sluiten, letterlijk onmogelijk. En hoe zit het met ons?

Bijna niemand komt of gaat. Luchthaven Ramon is gesloten, luchthaven Ben Gurion is praktisch gesloten, en daarom is ook de luchtmachtbasis Ben Gurion heropend, waardoor noodgedwongen een internationale burgerluchthaven met een militaire luchthaven is verbonden. Het ministerie van Transport gedraagt ​​zich als een held voor Israël en voert "reddingsvluchten" uit, maar toerisme, handel, goederenvervoer - alles ligt stil.

De huidige situatie, waarin Israël gedwongen is om als "levenslijn" afhankelijk te zijn van de luchthavens van Aqaba en Amman, is een vernederende schending van onze soevereiniteit. Een onafhankelijke staat is nu niet alleen afhankelijk van een supermacht als de Verenigde Staten, maar is ook afhankelijk geworden van gunsten en welwillendheid van zijn Arabische buren.

Het falen beperkt zich niet tot het sluiten van het luchtruim; het speelt zich ook af in de territoriale wateren van Israël. De afsluiting van de scheepvaartroutes naar Eilat, die nu al tweeënhalf jaar duurt, en de drastische afname van de activiteiten in de havens van Ashdod en Haifa, getuigen van de armoede van de marine en de regering.

De Straat van Bab el-Mandab wordt bedreigd en de Houthi-dreiging in Jemen heeft het Suezkanaal in feite voor ons gesloten. De geschiedenis lijkt vergeten te zijn: de staat Israël voerde oorlog (in Operatie Kadesh en de Zesdaagse Oorlog) voor veel minder dan het blokkeren van soevereine scheepvaartroutes. Tegenwoordig wordt deze blokkade met onverschilligheid geaccepteerd, terwijl de

Om de belegering te doorbreken, heeft Israël een alternatief nodig dat niet vatbaar is voor militaire nationalisatie of luchtverlamming. We moeten snel een volledig onafhankelijke civiele luchthaven oprichten, die geen landingsbanen deelt met de luchtmacht en niet gesloten wordt wanneer een straaljager moet opstijgen.

In tegenstelling tot de luchthaven Ben Gurion of de luchthaven in Nevatim, moet deze immuun zijn voor militaire nationalisatie en dus geen legitiem doelwit voor aanvallen worden. De luchthaven in de westelijke Negev zal naar het westen gericht zijn, buiten het bereik van de noordelijke en oostelijke dreiging, en zal luchtverdedigd zijn, zonder militaire componenten.

Een andere strategische optie is de aanleg van een internationale luchthaven als kunstmatig eiland voor de kust van de Middellandse Zee. Het is mogelijk en noodzakelijk om een ​​schiereiland voor de kust van Israël droog te leggen en te bezetten, een haalbare optie, niet zo duur en technisch niet al te ingewikkeld, die een manoeuvreerruimte voor lucht en zee zal bieden, losgekoppeld van economische, land- en militaire druk

Terwijl Dubai en Abu Dhabi begrepen dat de luchtvaart een strategische gebeurtenis was en de activiteiten onder druk hervatten, slaagde ons Ministerie van Transport er niet in om de vluchten te herstellen. De grote luchtvaartmaatschappijen lieten het erbij zitten, Israëlische bedrijven zijn beperkt en verhogen de prijzen, de "Tibi-wet" is niet aangepast aan een noodtoestand om buitenlandse bedrijven zekerheid te bieden, en de Israëlische burger blijft gegijzeld zonder bedrijven, zonder landbouw, zonder toerisme, met een tekort aan goederen en import- en exportmogelijkheden.

Zonder een onafhankelijke luchtvaartinfrastructuur in de Negev en op zee te ontwikkelen, zal Israël een geïsoleerde eilandstaat blijven, zonder oplossing. We zitten gevangen in een hok dat we zelf hebben gebouwd. We moeten de Negev ontwikkelen, de zee beheersen en het internationale vliegverkeer voor Israël herstellen. Israël is een klein, exportgericht land dat zich zo'n isolement niet kan veroorloven.

Brigadegeneraal (b.d.) Ran Kochav (Rancho) was de voormalige commandant van de luchtverdediging van het Israëlische leger en tevens woordvoerder van het leger.