N12News: De operatie die midden op zee gecompliceerd raakte door een "kritieke storing" en de gevechtsscènes waarover niet verteld mag worden

Foto IDF

Het is moeilijk om een ​​groter contrast te bedenken. We staan ​​bij de ingang van een enorme hangar op de marinebasis in Haifa. Voor ons ligt de IDF Tekoma, een van de onderzeeërs van de marine. In plaats van de absolute stilte die kenmerkend is voor haar operationele leven onder water, heerst er nu een constant lawaai eromheen: gereedschap, scheepswerfmedewerkers, gevechtsvliegtuigen, technici, ingenieurs, elektriciens en monteurs. De onderzeeër, die jarenlang gebouwd was om onzichtbaar te blijven voor de vijand, is nu bijna volledig zichtbaar. Na onafgebroken operationele activiteit in de oorlog die op 7 oktober begon, is de IDF Tekoma aan een grondige onderhoudsbeurt toe.

Honderden mensen werken mee aan het project, dat in totaal meer dan 300.000 uur werk zal vergen. Maar om te begrijpen waarom er zoveel moeite in één enkel schip wordt gestoken, moeten we terug naar een plek waar camera's bijna nooit komen: diep onder het zeeoppervlak.

De afgelopen drie jaar heeft Israël een oorlog gevoerd die zich op meerdere fronten afspeelde. Grondtroepen opereerden in Gaza, Libanon en Syrië, vliegtuigen stegen op, tanks staken grenzen over en raketonderzeeërs opereerden voor de kust. Tegelijkertijd was er een andere campagne gaande, veel stiller en geheimer.

De onderzeebootdivisie Shayetet 7 van de Israëlische marine was er vanaf het begin bij. "Natuurlijk werden we, net als de rest van de IDF, ingezet voor onze operationele missies", zegt kapitein T., plaatsvervangend commandant van deze onderzeeboot. "Broeder Tekuma speelde een actieve rol in de oorlog, in elke sector van de operatie. Het schip heeft tijdens de oorlog bijgedragen aan de veiligheid van het land."

Foto IDF

Het oorlogsgebied waarover niet gesproken mag worden.

Wat deed de Revival-onderzeeër daar precies? Hier begint de stilte. "Een onderzeeër kan een breed scala aan missies uitvoeren," zegt kapitein T., "van verkenning en inlichtingen tot speciale operaties." Wanneer ik probeer te achterhalen of de definitie van "speciale operaties" ook het vervoeren van gevechtsvliegtuigen omvat, gaat hij niet in op de details. "Zoals ik al zei, we voeren speciale operaties uit. 'Speciaal' kan alles betekenen wat anders is."

De rest wordt aan de verbeelding van het marinepersoneel overgelaten. Het personeel van de onderzeebootvloot beschrijft activiteiten in afgelegen gebieden, ver buiten de territoriale wateren van Israël. De missies omvatten het verzamelen van inlichtingen, het monitoren van scheepvaartbewegingen, langdurige verblijven voor de kust van vijandelijke gebieden en speciale operaties. "Het principe is simpel," concludeert T., die in 2019 in dienst trad en in zijn vorige functie als elektronicaofficier bij het onderzeebooteskader van Tanin diende. "De onderzeeboot moet zijn waar hij nodig is, zonder dat iemand weet dat hij er is."

Foto IDF

Luitenant-kolonel T., commandant van een onderzeebooteskader op de scheepswerf van de marine, die zelf meer dan tien jaar op onderzeeboten heeft gediend, vertelt dat de vloot gedurende de drie jaar van de oorlog langdurig actief moest zijn in zowel nabije als verre oorlogsgebieden. Soms moesten de technische teams van Haifa naar Eilat reizen en op de kade wachten op een onderzeeboot die terugkeerde van operaties in de Rode Zee, met de benodigde apparatuur om deze snel weer operationeel te maken.

Ontmoetingen met buitenlandse schepen in internationale wateren of in conflictgebieden horen bij deze realiteit. Zodra een buitenlands schip wordt geïdentificeerd, worden gevechtsposities bekendgemaakt, vullen de schermen zich met gegevens en gaat de hele bemanning in staat van paraatheid: "Het is net een orkest", beschrijft luitenant-kolonel T. "Elke soldaat en elke officier weet precies wat zijn of haar rol is zodra de sonar iets detecteert. De afgelopen drie jaar hebben deze incidenten zich veel vaker voorgedaan dan voorheen."

Een van de grootste uitdagingen van zo'n operatie op afstand is dat er niemand is om hulp te vragen. Midden op zee, waar zelfs de communicatiemiddelen beperkt zijn om de locatie van de onderzeeër niet te onthullen, moet het team vrijwel volledig zelfstandig opereren.

Luitenant-kolonel T. herinnert zich een speciale operatie die ze maandenlang hadden voorbereid. "Elke stap was tot in detail gepland, van de snelheid en de stealth-route tot de exacte timing van de missie. We maakten modellen, droogtrainingen en simulaties. Toen, op het hoogtepunt van de operatie, diep in vijandelijk gebied, werd een kritieke storing ontdekt in een van de kernsystemen. Zo'n storing, als je die niet ter plekke verhelpt, betekent dat je de operatie moet afbreken en onmiddellijk naar de basis moet terugkeren."

Er was geen technicus om te bellen en geen online handleiding. Het team moest het probleem zelf oplossen. "Het team ging zitten, voerde onder enorme druk een snelle technische beoordeling uit en besloot tot een onconventionele werkwijze. De mannen demonteerden onderdelen, voerden omleidingen uit en brachten het systeem weer tot leven.

Dit vereiste een vindingrijkheid die je op geen enkele school leert. Dankzij deze vindingrijkheid werd de operatie volledig afgerond." Voor hem is dit een van de dingen die de duiker onderscheidt van andere gevechtspiloten. "Piloten repareren hun vliegtuig niet midden in een vlucht. Bij ons is de duiker zowel de gevechtspiloot die het wapen of de sonar bedient als de technicus die elke schroef en klep in zijn systeem kent."

Er is geen technicus die gebeld kan worden en er is geen online training. Een bemanningslid bedient professionele apparatuur aan boord van de onderzeeër. Foto IDF

Het huis zonder bestemming.

Als je de AHI Tekoma betreedt, besef je dat de uitdaging niet alleen operationeel is. De gangen zijn smal, leidingen en systemen omringen je aan alle kanten. Tientallen bemanningsleden moeten dagen en wekenlang samen werken, eten, slapen en leven in één metalen romp, zonder de mogelijkheid om een ​​deur te openen en naar buiten te gaan. "Dit is hun thuis, dit is hun team, dit is hun missie", zegt kapitein T. "Ze weten dat als hij nu niet gaat varen, hij zijn vrienden in de steek laat, en dat is van groot belang."

Het gesprek met kapitein T. vindt plaats in de krappe ruimtes van de onderzeeër, tussen opgerolde kabels, blootliggende leidingen en systemen die in aanbouw zijn: iedereen die het niet heeft meegemaakt, zegt hij, zal zich moeilijk kunnen voorstellen hoe het leven is zonder zonlicht, frisse lucht of constant contact met de buitenwereld. Het leven draait om diensten van vier uur werken en acht uur rust. 's Nachts verandert de verlichting in rood of wordt gedimd om de biologische klok in stand te houden.

De keuken is een van de belangrijkste centra van het leven aan boord van de onderzeeër, en niet alleen vanwege het eten. Ook het leren stopt nooit. "Denk aan een soldaat die om 2 uur 's nachts een complexe sonardienst heeft afgerond. In plaats van naar bed te gaan, zit hij in een hoekje met een zaklamp en bestudeert hij het elektrische of hydraulische systeem ter voorbereiding op de volgende certificering. Het leren stopt hier nooit."

De grootste uitdaging is misschien wel de ontkoppeling. Voordat de onderzeeër loskomt van het dok, leveren de bemanningsleden hun telefoons in. Er is geen WhatsApp, geen sociale media en ze kunnen niet met familie bellen. Ze ontvangen het nieuws via telegrammen van het hoofdkwartier. Deze telegrammen bevatten, naast belangrijke updates, ook sportuitslagen en andere berichten die bedoeld zijn om de bemanningsleden verbonden te houden met de wereld boven water.

"Als er een nieuwstelegram binnenkomt, verzamelt iedereen zich om het te lezen", zegt T. Zelfs spelcomputers zijn aangepast aan de eisen op het gebied van informatiebeveiliging en in de onderzeeërs geïntroduceerd. "Een uurtje samen gamen na een zware dienst is een geweldige manier om stress te verlichten."

En wat gebeurt er als je in een overvolle ruimte bent waar je nergens heen kunt? "Ze lossen het meteen op," antwoordt hij. "In een overvolle ruimte heb je niet het privilege om wrok te koesteren. Als je ruzie hebt met iemand van je dienst, kom je diegene binnen een uur in de keuken tegen en binnen twee uur in de slaapkamer." Humor, zegt hij, is onderdeel van het mechanisme. "Een ruzie die 's ochtends plaatsvindt, wordt 's avonds de grap van de sectie." Dit is ook een van de redenen waarom de selectieprocedure voor onderzeebootbemanning zich niet alleen richt op conditie of technische vaardigheden: "Het test hoe je functioneert als je moe bent, als het druk en moeilijk is, en hoe je je in die momenten gedraagt ​​tegenover je collega's."

Vrouwen zijn nog steeds niet vertegenwoordigd als duikers in het operationele systeem. Het personeel van het systeem legt uit dat bij de onderzeeërs van de vernieuwde klasse de grootste belemmering de compacte fysieke structuur en het gebrek aan een adequate indeling van de compartimenten vormen. De marine merkt op dat vrouwen wel belangrijke gevechtsfuncties vervullen op raketonderzeeërs en in de lopende beveiligingssystemen, en dat er tegelijkertijd aanpassingen worden onderzocht voor toekomstige onderzeeërs.

Demonteren en opnieuw opbouwen

De Akhi Tekuma arriveerde in oktober 2000 in Israël, wat betekent dat ze deze maand haar 26-jarig jubileum viert. Momenteel ondergaat ze een grondige revisie om haar weer operationeel te maken voor de komende jaren. "Een revisie van een onderzeeër kost in totaal meer dan 300.000 uur werk", legt luitenant-kolonel T. uit. Wanneer de onderzeeër aan de revisie begint, worden de duizenden kleppen, kilometers aan elektrische kabels, systemen en assemblages niet ongemoeid gelaten. De verflagen worden verwijderd, de drukhul wordt nauwgezet geïnspecteerd, de accu's worden vervangen en de afdichtingen worden gecontroleerd. Pas daarna begint het herassemblageproces.

Hier zijn geen shortcuts – elke operatie ondergaat een strenge kwaliteitscontrole met drie handtekeningen: die van de werknemer die het werk heeft uitgevoerd, die van het bemanningslid dat het systeem controleert en bedient, en tot slot die van de kwaliteitscontroleur. "Zonder de bemanning die hier werkt, kan ik niet vooruit", zegt luitenant-kolonel T. De duikers geven het gereedschap niet zomaar af om het vervolgens terug te krijgen. Ze zijn partners in het herbouwen van de onderzeeër waarmee ze later diep zullen moeten duiken.

Bemanning van de onderzeeër, Ahi Tekuma en verslaggever van N12. Foto IDF

Bovenal doemt één vijand op, die onveranderlijk blijft: "De grootste vijand van de onderzeeër is de zee zelf," zegt luitenant-kolonel T. De druk, het zout, de luchtvochtigheid en het water werken onophoudelijk tegen het vaartuig. Het personeel loopt rond met zaklampen, op zoek naar de kleinste tekenen: een druppel water, vocht of een afdichting die niet goed vastzit.

Scheepswerf onder vuur

De oorlog bereikte ook de scheepswerf van Haifa. De lokale bevolking moest de reparaties aan onderzeeërs en raketschepen versnellen om ze weer uit te kunnen varen, soms in de schaduw van alarmen en afluisterapparatuur. "We hebben een paar zware dagen gehad tijdens de campagne," zegt luitenant-kolonel T. "Op een dag gingen er alarmen en afluisterapparatuur vlak boven onze hoofden af, hier in de haven. Ik was buiten en zag de paddenstoelen van de afluisterapparatuur. De mensen bleven doorwerken met hun helmen op."

Ongeveer de helft van de werknemers van de scheepswerf zijn leden van het Israëlische leger (IDF), van wie sommigen er al drie of vier decennia werken en over jarenlange professionele kennis beschikken. De rest bestaat uit dienstplichtigen, beroepsmilitairen en officieren. "In die tijd van gevechten vormde zich binnen twintig minuten na de tewaterlating een file van honderd IDF-medewerkers bij de havenpoort", zegt luitenant-kolonel T. "Ze kwamen op eigen initiatief, vanuit de hele noordelijke regio, om ervoor te zorgen dat alles wat te water moest, ook op tijd te water werd gelaten. Deze toewijding is de levensader van de marine."

Binnenkort weer terug naar de diepte.

Als de renovatie voltooid is, zal de AHI terugkeren naar de wateren van de haven van Haifa. De bemanning zal zich weer rond het schip verzamelen. De wapenexperts zullen de torpedo's laden, de detectie- en navigatiemedewerkers zullen de schermen kalibreren, de sonarmedewerkers zullen hun headsets weer opzetten en de monteurs en elektriciens zullen opnieuw met zaklampen door de leidingen lopen, op zoek naar een druppel water die er niet hoort te zijn. Dan keren de diensten, de studies, de lunchpakketten en de nieuwsberichten van thuis terug.

En op de dag dat het bevel binnenkomt, zal de Ahi Tekuma zich losmaken van de kade, de haven van Haifa verlaten en de open zee opvaren. Op een gegeven moment zal hij duiken en onder het wateroppervlak verdwijnen. Waar hij naartoe zal varen, hoe ver hij zal gaan en wat hij daar precies zal doen, zullen we waarschijnlijk niet weten. En dat is precies de bedoeling: "de onderzeeër moet zijn waar hij nodig is, zonder dat iemand weet dat hij er is."

Alle details en documentatie die in het artikel voorkomen, zijn door de militaire censuur goedgekeurd voor publicatie.