N12News: De tweelingbroer van de door Hamas gedode Hadar Goldin zei dat de waarschuwingen van de familie over de Hamas-aanval werd genegeerd

Tzur Goldin en Hadar Goldin, 4 maanden voordat Hadar werd ontvoerd en gedood in Gaza. Foto N12News

Na elf jaar strijd, die Tzur als jonge officier begon, beëindigt hij ze als potentiële leider. Hij ging zitten voor een onthullend gesprek over de moeilijkheden, de dichtgeslagen deuren, het gebrek aan begrip waarom ze moeite hebben om Hadar terug te brengen naar het graf, en ook over de waarschuwingen die ze uitvaardigden aan de vooravond van 7 oktober. "Ik hoop dat de vergeving die we hebben, een grote hoop zal worden", zei hij in een exclusief interview met Weekend News van N12News.

"11 jaar lang hebben we onszelf niet toegestaan ​​om te lachen. We moesten vechten, zelfs toen het niet populair was, en de wind trotseren en bergen verzetten. Het voelt een beetje alsof we uit een gevecht komen, een enorme opluchting", deelde hij zijn gevoelens.

Voelt het echt als 4118 dagen en nog een dag begrafenis?

"Ik denk het wel, maar de dag van de begrafenis, ik weet niet of je dat zo kunt zeggen, maar het was een gelukkige dag en een dag van hoop. Mijn hart bonsde, ik was erg ontroerd."

Hij zei dat hij, ondanks alle jaren die waren verstreken en de wetenschap dat zijn broer een martelaar was, tijdens de begrafenis nog steeds hoopte dat zijn broer zou opstaan ​​en zeggen: "Alles is goed." "Tot het laatste moment, dat hoort erbij," zei Tzur, eraan toevoegend dat "er altijd een soort greep op Hadar is, die een levend persoon was, waar je gewoon geen afscheid van wilt nemen."

Tzur gaf ook toe dat de terugkeer van zijn gevallen broer zelfs hem verraste: "Net zoals wij verrast waren door de hevige pijn door de jaren heen, verraste zijn terugkeer mij nog meer. Er waren momenten dat ik het niet meer kon geloven. Onderweg waren er goede mensen, die niet opgaven, zelfs niet toen het niet populair was - en ze kwamen allemaal terug op 7 oktober. Er waren momenten dat ik echt wist dat alleen zoiets hem terug kon brengen."

Over de momenten waarop Hadar werd ontvoerd, zei Tzur, die destijds ook in Gaza vocht, dat ze slechts 700 meter van elkaar verwijderd waren: "Ze haalden me weg uit het gebied waar Hadar werd ontvoerd. Ik was destijds compagniescommandant, en toen ik thuiskwam, bevond ik me al midden in de strijd om Hadar."

"We hadden nooit verwacht dat het Israëlische leger een van zijn strijders in de steek zou laten"

Tzur leidde de strijd van de familie en nam aanvankelijk een door de staat gesponsorde aanpak aan tegenover de regering en premier Netanyahu. "Ik kijk terug en vraag me af: 'Waar dacht ik aan?' Ik ben erg trots op die onschuld, maar die onschuld werd al snel aan diggelen geslagen. We wisten niet waar we woonden. Het kostte ons tijd om tot inkeer te komen," gaf hij toe.

Tzur zei: "De onschuld werd geleidelijk aan gebroken. Het is veel moeilijker dan het verlies van een broer, want het is het soort fundament waarop je opgroeit, het is het fundament waarop we allemaal opgroeien, en er is iets in het vertrouwen gebroken. We hadden nooit gedacht dat de IDF een van zijn strijders in de steek zou laten."

Wat betekent een strijd van 11 jaar, oftewel 4118 dagen?

"Dit zijn uren van eenzaamheid, dit zijn uren van rusteloosheid, zonder een strategisch team, communicatie, diplomatiek team, moesten we het allemaal met onze eigen handen opbouwen. Dit is het gevoel dat je elke minuut wacht en vecht, want als je niet vecht, is er niemand anders om het te doen."

Tijdens het interview ging hij dieper in op de eenzaamheid die hij voelde: "Als je aanklopt bij ministers of leidinggevenden, kijken ze je met holle ogen aan. Ze willen je niet vertellen dat je nergens op hun prioriteitenlijstje staat, en dat weet je, maar ze vertellen je allerlei onzin en je verlaat de kamer met de wetenschap dat je voor niemand interessant bent."

Maar waren er in die elf jaar momenten waarop je "genoeg" zei?

"Nee, en ik zal je vertellen waarom, omdat broer-tot-broer-relatie onmenselijk is. Je kunt niet stoppen en je overgeven. En dat is het meest menselijke, het meest existentiële: niet opgeven."

"Ze begonnen ons ook voor de politiek te kleden"

De strijd voor Hadars terugkeer duurde elf jaar en omvatte ook politieke strijd. "Ze begonnen ons ook op te tuigen voor de politiek," zei Tzur, eraan toevoegend: "Iedereen maakte op een andere cynische manier gebruik van ons, de rafelranden rechts maakten van ons agenten voor de vrijlating van terroristen. De rafelranden links maakten van ons mensen die de volgende oorlog zouden veroorzaken en de inwoners van Gaza zouden verbitteren. De ontvoerden werden een verachtelijk concept, de families van de ontvoerden werden een concept dat op een goedkope manier cynisch kon worden uitgebuit. We haalden krantenkoppen als 'Pas op voor de Goldins.'"

Had je het gevoel dat ze van je wegliepen?

"Natuurlijk, dat voelden we. We maakten mensen moe."

Tsur verwees ook naar de verklaring van zijn moeder Leah, die tijdens de coronaperiode opriep tot druk op Hamas door vaccins naar Gaza te brengen om Hadar terug te sturen. "Er was een kans om een ​​eerste stap te zetten in de strijd voor de ontvoerden, maar die is er niet gekomen, en er waren er honderden", zei Tsur.

Maar wat deden de mensen die de onderhandelingen leidden?

"Ze werkten zonder mandaat, ze werkten zonder brandstof. Lior Lotan verliet zijn functie in 2016 en zei: 'Ze geven me geen brood om mee te werken.' Het is geen kwestie van kunnen, het is een kwestie van wil. De wil was er niet."

Leah Goldin bij de begrafenis van Hadar. Foto N12News

Betekent dit dat ze Hadar Goldin niet terug wilden halen? Dat konden ze wel, maar ze wilden het niet?

"Ja. Als we het niet toegeven, zullen we het niet oplossen, en dat is onze verantwoordelijkheid tegenover toekomstige generaties, en tegenover de volgende 7 oktober, waarvan we hopen dat die niet komt, en tegenover alle mensen die in deze oorlog offers hebben gebracht."

Volgens hem kwam dit alles voort uit een misvatting, die hij een "diepgaande omissie" noemt. Volgens hem "komt het voort uit Shalits trauma, dat hem woedend maakte, alle fronten de rug toekeerde en geleidelijk aan alle gangen van het commandocentrum tot aan de basis, alle inlichtingen-, veiligheids- en politieke diensten aantastte - een verslaving aan stilte, een verlies aan vertrouwen in eigen kunnen, uitputting door het betalen van de prijs."

In december 2022, minder dan tien maanden voor 7 oktober, hield Hamas een bijeenkomst in centraal Gaza ter ere van de 35e verjaardag van haar oprichting. Tijdens de bijeenkomst stond Yahya Sinwar op het podium voor een enthousiaste menigte, met zijn assistent naast hem met het wapen van Hadar Goldin in de hand. Hij bedreigde Leah Goldin met de woorden: "Er zullen duizend Leah Goldins zoals deze zijn."

Aharon Haliva raakte niet onder de indruk van de waarschuwingen van de familie Goldin. Foto IDF

Tzur zei dat ze na dat incident contact hadden opgenomen met de toenmalige chef van de inlichtingendienst, Aharon Haliva, en hadden gewaarschuwd voor wat er ging gebeuren. "We zeiden: 'Hoe kun je zoiets laten gebeuren? Dit is een teken dat Hamas Hadar vasthoudt en dat er nog veel meer Hadar Goldin zullen zijn.' Ze gingen zitten en zeiden: 'Hamas is hier helemaal niet in geïnteresseerd, er is hier sprake van psychologisch terrorisme, maak je geen zorgen. Vertrouw ons.'"

Een maand later overleed Tzurs grootmoeder, en hij zegt dat tijdens de begrafenis hoge militaire functionarissen naar het ouderlijk huis kwamen. "Een van hen zei tegen mijn moeder: 'Er zijn dingen die lijken op kanker, er zijn dingen die niet te genezen zijn'", vertelde Tzur pijnlijk. "Dat is waar we zijn beland met de kwestie van de ontvoerden van 7 oktober", voegde hij eraan toe.

"Plotseling zagen we hoe de hele Israëlische samenleving wakker werd"

Hij maakte duidelijk dat hij vond dat alleen een dramatische gebeurtenis, zoals die van 7 oktober, Hadar terug naar Israël kon brengen: "Plotseling zagen we hoe de hele Israëlische samenleving wakker werd." Over het moment waarop het nieuws kwam dat Hadar Goldin naar Israël leek terug te keren, zei Tsur dat hij zich op dat moment in de Verenigde Staten bevond: "Na elf jaar waarin we steeds meer teleurstellingen hadden geleden, zei de logica: 'Laten we wachten tot er zekerheid is en dan gaan we.'" Zijn vrouw Yaara zei dat hij er spijt van zou krijgen, en dat overtuigde hem om naar Israël te vliegen. "Ik landde in Israël toen Hadar in Israël landde, vier uur voordat ze hem herkenden en op het moment dat hij Israëlisch grondgebied betrad," zei hij.

Ondanks de vreugde over de terugkeer van zijn broer, zei Tzur dat de strijd nog steeds voortduurt: "Hadar is misschien teruggekeerd, maar onze overwinning zal pas komen als de laatste ontvoerde persoon arriveert, aan wie we worden afgemeten. Ik smeek iedereen die mij hoort om niet te verslappen of te stoppen met hun inspanningen totdat de laatste ontvoerde persoon er is."