N12News: de vrouwelijke brigadecommandant die geschiedenis schrijft, en verantwoordelijk is voor het beheer van vuurkracht en artillerie aan de Libanese grens

Kolonel Efrat Kaykov, de commandant verantwoordelijk voor het beheer van vuurkracht en artillerie. Foto N12News

Zelfs nu, te midden van het tijdelijke staakt-het-vuren met Hezbollah, zijn duizenden IDF-strijders gestationeerd in de Gele Zone in Libanon, maar ook langs de gehele noordelijke grens. De commandant van de artillerie in de gehele westelijke sector is luitenant-kolonel Efrat Kaykov, commandant van de tweede brigade in de geschiedenis van de IDF, meldt N12News.

"De militairen verrichtten veel meer dan alleen artillerie," zei Kaykov. "Onze vuureenheden vallen ook vijandelijke infrastructuur aan en voeren luchtaanvallen uit - alle vuursteun op divisieniveau wordt door de brandweer verzorgd."

Ze voegde eraan toe: "Overal waar je in de brigade komt, zie je een andere dag. Je ziet strijders, bezweet en onder de modder, granaten afvuren en terroristen uitschakelen. Dit gebeurt van het opsporen van terroristen ter voorbereiding op een aanval tot het afvuren van vuur om de vijand te verstoren, of ten behoeve van een eenheid die in het gebied actief is en flankbescherming met vuur nodig heeft. Er is niets mooier dan een ondersteunende eenheid in het veld te horen zeggen, nadat je ze de hele nacht hebt begeleid: 'Dank u wel, wat u hebt gedaan beschermt nu mijn troepen.'"

Kaykov sprak ook over de veerkracht van het volk en de strijders: "Onze vijand schiet in onze rug en denkt dat ze daarmee het volk en de strijders zal verzwakken, maar ik kan zeggen dat het precies andersom is. Wij zijn bereid hier te blijven zolang als nodig is."

Voor Kaykov is het Artilleriekorps haar thuis en familie. Omdat haar vader officier was in het korps, was de weg naar haar turquoise baret bijna vanzelfsprekend. "Ik ben opgegroeid in een heel zionistisch gezin," vertelde Kaykov. "Mijn vader is vier jaar geleden overleden, hij was de persoon die het dichtst bij me stond. Van jongs af aan gaf hij me het gevoel dat ik alles kon bereiken wat ik wilde."

Aan Kaykov werd gevraagd of ze zich een pionier voelde, als de tweede vrouwelijke bataljonscommandant in het Israëlische leger. "Ik wou dat er meer waren," antwoordde ze. "Ik denk dat dit langzaam aan normaler wordt en daar ben ik erg blij mee. Ik ben opgegroeid als een zionistisch meisje dat gelooft in de staat Israël en die de staat Israël met heel mijn hart liefheeft."

Foto N12News

Er werd haar ook gevraagd of de verschillende beschuldigingen aan het adres van vrouwelijke strijders haar dwarszitten. "Als de beschuldigingen aan mijn adres me zouden storen, zou het me belemmeren in mijn handelen, mijn vooruitgang en mijn dromen," antwoordde Kaykov.

"Laten we beoordeeld worden op onze daden, laten we mensen, en vrouwen in het bijzonder, beoordelen op hun resultaten. Ik probeer er alles aan te doen om dat als leidraad te gebruiken. Oorlog is een zware tijd die veel geduld vergt. Als je merkt dat je in deze omgeving kunt handelen en er iets goeds in kunt doen, dan is het jouw plek om strijder te zijn."

Tot slot sprak Kaykov over haar gezin: "Ik heb een fantastische echtgenoot die bataljonscommandant was bij de artillerie. Hij is een geweldige partner, de beste die ik me had kunnen wensen. We hebben vier kinderen uit ons eerste huwelijk en er is er nog een die net geboren is - dus we hebben een prachtig vijftal. Ik ben hun moeder uit liefde."

"Als mijn dochter, die ik sinds 28 februari niet meer heb gezien, op een dag op de bank van de psycholoog zit en zegt: 'Mijn moeder was er niet veel toen ik klein was', dan weet ze dat het om iets belangrijks ging," vervolgde ze. "Ze zal weten dat veel van mijn acties er ook op gericht waren dat ze kon doen wat ze wilde."

De afgelopen week, sinds het staakt-het-vuren, is er in het noorden veel minder geschoten, maar de strijders van brigadecommandant Kaykov gaan nergens heen – ze blijven om de inwoners en hun vrienden die nog in Libanon zijn te beschermen. Binnenkort zullen we waarschijnlijk weten of er daadwerkelijk een laatste granaat in het noorden is afgevuurd.