N12News: Een maand voor het bloedbad, het Hamas document dat de weg naar 7 oktober beschrijft. Alle details

Sinwar document onthuld. Foto N12News

Een intern Hamas-document van elf pagina's, geschreven minder dan een maand voor 7 oktober, beschrijft hoe de leiding van de terreurorganisatie in het Israëlische beleid ten aanzien van Gaza een duidelijke voorkeur zag voor conflictbeheersing en afschrikking, in plaats van het omverwerpen van het regime. "Netanyahu heeft nooit de slogan of het doel van het omverwerpen van Hamas genoemd, omdat hij de hoge prijs begrijpt," werd Sinwar en Laf verteld. Israël was dus blind voor de oorlog die op het punt stond te beginnen, schrijft N12News.

Ruim twee jaar zijn verstreken sinds die ochtend waarop de Israëlische realiteit in elkaar stortte en de grens die ondoordringbaar leek, plotseling werd doorbroken. Sindsdien zweven er, tussen de ruïnes van Gaza en de versplinterde resten van de veiligheid, zware, hardnekkige vraagtekens die nooit verdwijnen. Hoe konden de tekens die op de muur – en eigenlijk op het betonnen hek van de Gazastrook , waren gekalkt, niet worden gelezen? Hoe konden de aanwijzingen niet aan elkaar worden gekoppeld, terwijl ze er gewoon waren, voor ieders ogen zichtbaar? En bovenal staat de vraag die misschien wel de pijnlijkste van allemaal is: wat in het Israëlische gedrag overtuigde Hamas ervan dat dit het juiste moment was om een ​​aanval te lanceren waarna niets meer hetzelfde zou zijn.

Een document van elf pagina's, ontdekt tijdens de oorlog en voor het eerst onthuld in de hoofduitgave, biedt een zeldzame en schokkende inkijk in de denkwereld van de architecten van het bloedbad: Yahya Sinwar en Muhammad Daf. De auteurs zijn inlichtingenofficieren van Hamas die, minder dan een maand voor de aanval, de leiding een systematische en diepgaande analyse gaven van het Israëlische beleid in de Gazastrook.

Luitenant-kolonel (b.d.) Yonatan Duhoch Halevi, onderzoeker bij het Jeruzalem Centrum voor Buitenlandse Zaken en Veiligheid, legt uit: "De aanslag van 7 oktober ontstond al in 2014. Toen Israël de hindernis had voltooid die bedoeld was om het aanleggen van tunnels naar Israëlisch grondgebied te dwarsbomen of te voorkomen, veranderde Hamas van plan en schakelde over op een grondaanval in plaats van te vertrouwen op de tunnels."

Sinwar document. Foto N12News

Brigadegeneraal (b.d.) Eran Ortal, voormalig commandant van het Dado Centrum voor Interdisciplinair Militair Denken, vindt het moeilijk te ontkennen dat de waarschuwingssignalen al zichtbaar waren: "Ik was verrast door de omvang van de verrassing, want in 2014 lag het concept van een aanval op ons grondgebied openlijk ter tafel. Iedereen die televisie keek, je hoefde geen legerofficier te zijn, zag de Nuhba-motorfietsen die we met behulp van kranen uit die tunnel haalden. Hun taak was om een ​​bereden aanvalsmacht te vormen die tot aan Beersheba kon reiken. Het was nog niet de omvang die we in oktober 2011 ontdekten, maar de Nuhba-eenheid was opgericht met het doel om ons grondgebied aan te vallen."

Hamas identificeerde het conflictbeheersingsbeleid in het document ​​en concludeerde dat dit hét moment was om de regels te breken. Foto AP

De borden, het document - en de weg naar 7 oktober

Operatie Protective Edge springt er achteraf uit als een belangrijke mijlpaal, misschien zelfs wel het beginpunt. Vier jaar later, tijdens de Marsen van Terugkeer, wordt het grenshek een proeftuin. "Wat we zagen als rellen bij het hek was een experiment om te zien welk soort explosief en hoeveel explosieven ze nodig hadden om het hek te doorbreken", aldus Duhoch Halevi. Dan volgt een andere bepalende gebeurtenis: "Guardian of the Walls". Dit is hoe de auteurs van het document het interpreteren:

"Het 'Zwaard van Jeruzalem'-systeem (in Hamas-termen 'Bewakers van de Muren') was een breuk met het terugkerende patroon. Het gebruik van militaire macht vanuit Gaza leidde tot het aanwakkeren van een keten van volks- en gewapend verzet in heel Palestina en daarbuiten."

Met andere woorden, Gaza is een lont geworden die vele arena's in brand steekt. De weg naar 7 oktober wordt steeds korter. Tot slot bevelen de auteurs van het document de Hamas-leiding aan: "De leiding van de beweging moet het conflict met de vijand op een onvoorspelbare manier aanpakken, op een wijze die het terugkerende patroon doorbreekt en de vijandelijke leiding in onzekerheid brengt."

Hamas-leiders lazen het document over Israël en concludeerden dat dit hét moment was om de regels te breken. Foto N12News

De onderzoekers van het document, dat volledig is gepubliceerd door het Meir Amit Inlichtingen- en Terrorisme-informatiecentrum, analyseren het als volgt: De combinatie van Israëls gebrek aan interesse in het omverwerpen van Hamas en de aanbeveling voor onverwachte Hamas-activiteiten, gaf Sinwar en Daf de bevestiging voor het succes van de aanslag op 7 oktober, die slechts een maand na het schrijven van het document plaatsvond.

Gewonde mannelijkheid - en de strijd om leiderschap

Maar naast de inlichtingensignalen komt er een even diepe laag naar voren – cultureel, emotioneel, psychologisch – van een moorddadige beweging en van één man, de architect van het bloedbad. Achteraf bezien lijkt het traject dat leidde tot 7 oktober bijna deterministisch. Niet per se onvermijdelijk, maar zeker niet verrassend.

Dr. Ronit Marzan, onderzoeker van de Palestijnse samenleving en politiek bij de Tamror Group en de Universiteit van Haifa, wijst op een bepalend element in Sinwars karakter: "Mannen in een conservatieve islamitische samenleving zijn gebonden aan drie zeer belangrijke geboden: ten eerste, kinderen krijgen, ten tweede, voor het gezin zorgen, en ten derde, het gezin beschermen. Hij heeft gefaald in het nakomen van deze drie geboden. Hij beschermde de inwoners van Gaza niet, hij zorgde niet voor de inwoners van Gaza en hij voedde slechts drie kinderen op."

De psychologie van leiders, legt ze uit, biedt soms een sleutel tot het begrijpen van dramatische historische ontwikkelingen. "Er is iets heel belangrijks waar we zelden aandacht aan besteden, namelijk de hele kwestie van Yahya Sinwars gekwetste mannelijkheid. En ik denk dat dit aansluit bij zijn langdurige gevoel van vernedering, zowel op persoonlijk als op nationaal niveau."

Volgens haar werd deze mannelijkheid beschadigd door de confrontatie met het dominante en machtige Israël, en vooral door de Islamitische Jihad, die op een bepaald moment alleen de leiding nam in het conflict en Hamas en Sinwar afschilderde als degenen die de strijd hadden opgegeven.

"En er was nog een andere gebeurtenis, de publicatie van een cartoon in een Qatarees mediakanaal. Deze cartoon toont Sinwar die rug aan rug zit met Abu Mazen, terwijl ze samen de Islamitische Jihad verpletteren. Vanuit de lucht verplettert Israël de Islamitische Jihad door haar aan te vallen. Dit betekent dat de boodschap voor Sinwar heel duidelijk is. Sinwar wordt zijn eigen grootste vijand en dit is een collaborateur," aldus Marzan.

Zo werd de man die bekend stond als de jager op collaborateurs in Gaza - de man die het Hamas Shin Bet-mechanisme tegen collaborateurs had opgezet en velen van hen eigenhandig had vermoord - er plotseling van beschuldigd zelf een collaborateur te zijn geworden.

Maar dit zijn niet alleen zijn beschuldigingen van collaborateurschap. Dr. Marzan wijst op zijn verdriet thuis. Op een dag ziet hij zijn grote rivaal, Saleh Arouri, in Libanon, voor het eerst in zijn leven in uniform en met een wapen aan zijn zijde. De boodschap is duidelijk: verzet je tegen Sinwar, een concurrent. Later hoort hij van een andere rivaal, Khaled Meshaal, die in Doha op zoek is naar een nieuwe leider voor de Palestijnen. Ronit: "De interne strijd binnen Hamas speelde ook een rol in het feit dat Sinwar steeds verder richting 7 oktober werd gedreven."

Yahya Sinwar. Foto Reuters

Militaire strategie speelt hier ook een rol. Luitenant-kolonel (b.d.) Yonatan Dokh Halevi beschrijft: "Al begin 2010 werd het misleidingsplan in werking gesteld. In de jaren voorafgaand aan de aanslag van 7 oktober waren er verschillende gevechten tussen Israël en Islamitische Jihad. Vanuit Israëlisch perspectief werd dit voorgesteld als een afschrikking van Hamas en een gebrek aan interesse in deelname aan de gevechten; in de praktijk was dit de strategie."

Achteraf bezien was het doel van Hamas juist het tegenovergestelde: niet betrokken raken bij grootschalige conflicten, een imago van terughoudendheid behouden en in stilte de voorbereidingen voor de grote stap voortzetten.

Marzen haalt ook de toespraak over de Qatarese geldkoffer aan, die veel ophef veroorzaakte en Sinwar afschilderde als iemand die Palestina had verkocht in ruil voor een Qatarese en Israëlische linzenstoofpot. "En wat zegt hij in die toespraak? Hij noemt koning Salomo... 'Pas op, ik zal mijn leger tegen jullie sturen'... Ze dachten dat ze ons zouden kopen als ze ons geld gaven, maar ze hadden het mis. Ik denk dat we heel goed hadden moeten luisteren naar wat Sinwar ons vertelde."

Maar het was niet alleen externe druk die zijn pad bepaalde. Dr. Marzan wijst ook op de interne verdeeldheid. Toen hij zijn grote rivaal, Saleh Arouri, in Libanon zag, gekleed in uniform en met een wapen aan zijn zijde – een duidelijk signaal dat hij een concurrent had. Later hoorde hij over een andere rivaal, Khaled Meshaal, die in Doha op zoek was naar een nieuwe leider voor de Palestijnen. "De interne strijd binnen Hamas speelde ook een rol in het feit dat Sinwar steeds dichter bij 7 oktober kwam", concludeert ze.

Hamas-terroristen in Gaza. Foto Reuters

De Conceptie - en de nacht waarin ze instortte

Aan Israëlische zijde bleken de fundamenten voor die zwarte ochtend eveneens al gelegd te zijn. Al in 2019 herdefinieerde het Israëlische leger (IDF) zijn vijanden als "terreurlegers" – niet langer zwakke en asymmetrische organisaties, maar bewapende, georganiseerde structuren met brede offensieve capaciteiten. En toch bleef in de praktijk de perceptie heersen dat Hamas verzwakt en afgeschrikt was, en dat vrede en orde de voorkeur kregen boven een regelrecht conflict.

Er waren mensen binnen het systeem die deze tekortkoming onderkenden en ervoor waarschuwden. Maanden voor de aanval werden er waarschuwingen gegeven tegen star denken, tegen de aanname dat de vijand het niet zou durven, en tegen de overtuiging dat het zwaartepunt altijd in handen is van de inlichtingendienst erachter – en niet aan de randen, in het veld, bij degenen die de veranderende realiteit elke dag zien.

In de loop der jaren is de macht geconcentreerd geraakt in het hoofdkwartier, in de centra van controle en kennis, terwijl de stemmen aan de periferie – waarnemers, strijders, lagere commandanten – moeilijk door de lagen van vastgeroeste ideeën heen kunnen breken. Dit heeft een organisatiecultuur gecreëerd waarin "degenen daarboven het beter weten" en waarin er vrijwel geen ruimte is om fundamentele concepten ter discussie te stellen.

En ondertussen hield Hamas aan de andere kant van het hek zijn voorbereidingen niet verborgen. Grootschalige oefeningen met invasies van Israëlisch grondgebied, het innemen van buitenposten en nederzettingen, en het gevangennemen van strijders werden keer op keer uitgevoerd. Trainingen om de barrière te doorbreken, rijden in pick-up trucks, het bestormen van posities – alles werd gedocumenteerd en verspreid. Ook de technologische voorbereidingen waren zichtbaar op de grond. Maar de capaciteiten, zo bleek achteraf, vertaalden zich niet in intenties in de ogen van de Israëlische inlichtingendienst. Precies daarin lag het probleem/

Er blijft een grote kloof bestaan ​​tussen wat bekend is over de sterkte van Hamas – tienduizenden gewapende mannen, een bekwame Nuhba-strijdmacht, geavanceerde aanvalscapaciteiten – en de magere defensieve reactie langs de frontlinie. De veronderstelling dat de organisatie afgeschrikt is en geen interesse heeft in een conflict, heeft zwaarder gewogen dan eventuele verontrustende signalen.

En in de maanden voorafgaand aan oktober, terwijl de voorbereidingen in Gaza vorderen, richt de Israëlische inlichtingendienst zich vooral op het opbouwen van een offensieve strijdmacht – op het verzamelen van doelen, het samenstellen van een doelenbestand en de vuurkracht van de luchtmacht – en minder op de simpele en cruciale vraag: staan ​​we voor een oorlog?

Dan breekt de nacht aan. Midden in de nacht worden duizenden activisten blootgesteld aan het plan. Bij zonsopgang krijgen ze het bevel hun wapens te brengen. Een enorme stroom van informatie, beweging en voorbereidingen vult de netwerken – maar slaagt er niet in het alarmsignaal te activeren waar beslissingen worden genomen. En wanneer de dag aanbreekt – stort het hele plan in elkaar.

Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde. En sindsdien, tussen de in bloed geschreven geschiedenis en het bloedige heden, blijft de vraag openstaan: niet alleen hoe is het gebeurd, maar hoe konden er zoveel signalen zijn, maar niet samenkomen in één duidelijke waarschuwing.