N12News en exclusief voor Uvda: Romi Gonen zei "Hij zette een pistool tegen mijn hoofd en zei als je het aan iemand vertelt, vermoord ik je"

Romi Gonen. Foto Uvda

Bijna een jaar is verstreken sinds Romy Gonen terugkeerde uit gevangenschap. De jonge vrouw die werd ontvoerd vanuit Nova en ons vanaf de uithangborden met een innemende glimlach en een shirt met stippen aankeek, heeft tot nu toe niets gezegd. In haar eerste interview vertelt ze over de momenten van de ontvoering, over het gesprek met haar moeder die alles van een afstand hoorde, en spreekt ze moedig en openhartig over wat ze in gevangenschap heeft meegemaakt: "Je kunt pas begrijpen wat er met je lichaam gebeurt als je het zelf hebt meegemaakt." Romy Gonen in een moedig en buitengewoon getuigenis, lees het artikel.

Het is iets meer dan een jaar geleden dat Romy Gonen terugkeerde naar ons leven, en er is nog zoveel dat geheeld moet worden. Er zijn wonden die met het blote oog zichtbaar zijn, en er zijn wonden diep vanbinnen verborgen. We kregen slechts een glimp te zien van een deel van die wonden in de maanden dat ze ons toestond bij haar te zijn en haar te fotograferen: we waren bij haar tijdens haar lange ziekenhuisopname en we hebben haar ook gevolgd op haar indrukwekkende weg terug naar het leven. We hoorden haar uitgebreid vertellen over 471 dagen gevangenschap, zelfs toen mensen buiten vroegen waarom Romy nog steeds niet sprak.

Dit is een buitengewoon getuigenis van iemand die op 23-jarige leeftijd werd ontvoerd en zich nu pas klaar voelt om te vertellen. Toen we aan deze reis met Romi begonnen, hadden we nooit durven dromen dat we zouden eindigen wanneer alle nog levende ontvoerden weer thuis zouden zijn. En naast de grote vreugde die dat met zich meebrengt, heeft het feit dat ze hier zijn een verband met wat Romi kan vertellen over haar Gaza – het Gaza boven en onder de grond. Want pas nu, nu er niemand meer gevangen zit die kwaad kan worden gedaan, kan ze alles vertellen over haar ontvoerders, en vooral over één persoon, de meest gezochte van Hamas, degene die haar als menselijk schild gebruikte.

"De enige hulp die ik haar kan bieden, is ervoor zorgen dat er geen moment komt waarop ze zich alleen voelt."

Romi arriveert op het feest op de parkeerplaats van Reim met haar beste vriendin, Gaya Khalifa. De twee laten een spoor van digitale sporen achter: foto's, locatiegegevens, sms-berichten en opnames van telefoongesprekken met hun familieleden, die allemaal worden ingeschakeld om hen daar weg te krijgen. Ben Shimoni, een collega van Gaya, gaat op een reddingsmissie met behulp van de WhatsApp-locatie die Gaya hem heeft gestuurd, ondanks haar smeekbede om niet te komen. "Ik ben de dertiende persoon die Ben Shimoni heeft gered. De derde keer dat hij terugkwam naar Nova was toen hij mij, Gaya en Ofir (een Fransman) ophaalde."

Ze arriveerden samen in Nova. Romi Gonen en Gaya Khalifa. Foto Uvda

Om 10:10 uur wordt Bens zwarte auto gefilmd bij het pakstation van Kibboets Alumim. In een onvoorstelbare weergave van wat er in deze auto zal gebeuren, is bijna het hele telefoongesprek tussen de gewonde Romi en haar moeder Meirav, die ver weg thuis is, vastgelegd. "Uiteindelijk heb ik tijdens het gesprek een verantwoordelijkheid. Ik heb een rol, ik ben een moeder. Dus er is een moment waarop ik zeg dat de enige hulp die ik haar kan bieden, is dat er geen moment zal zijn waarop ze zich alleen voelt," beschrijft Meirav. "Dat zelfs als ik de laatste stem ben die ze hoort, zelfs als ze wordt vermoord of ontvoerd, dat het laatste wat ze overhoudt mijn stem is en het feit dat ze niet alleen is en dat ik elk moment bij haar ben."

Een wit voertuig, kennelijk een pick-up truck van terroristen, manoeuvreert en stopt precies op de plek waar Bens voertuig eerder was gestopt – waar alleen Romy en Ofir, die Romy diezelfde ochtend pas had ontmoet toen ze zich samen schuilhielden, nog in leven waren. Op een gegeven moment is de stem van de gewonde Ofir duidelijk te horen, terwijl hij Romy smeekt zichzelf te redden en te ontsnappen. Maar ze blijft bij hem in de auto.

Het telefoongesprek gaat door - en Meirav hoort alleen de terroristen terwijl ze proberen de auto te starten en de twee ontvoeren naar Gaza.

Meirav, Romi's moeder: "Op dit moment heb je een verantwoordelijkheid." Foto Uvda

"De tegenstelling tussen het leven buiten en de viezigheid en dierlijkheid is een moment dat ik nooit zal vergeten."

De eerste bestemming waar Romi direct na haar ontvoering naartoe wordt gebracht, is het Shifa-ziekenhuis in het centrum van Gaza-stad. "Je beseft dat je ofwel doodgaat ofwel een operatie moet ondergaan, en je hebt geen idee wat er gaat gebeuren. Ik was er zeker van dat ik zonder arm zou opstaan." Gewond en onder invloed van de narcose van de operatie wordt Romi overgebracht naar een appartement in het centrum van Gaza-stad. Daar wordt ze alleen vastgehouden in het huis met haar ontvoerders, die allemaal mannen zijn.

"Ik denk dat de volgende vraag die bij iedereen opkomt is: Ben je lastiggevallen? En mensen stellen die vraag niet. Ik zou hem ook niet stellen als ik jou was. Ik denk ook dat niemand hem stelt, vooral omdat niemand het antwoord wil horen." In het eerste incident dat Romy moedig voor het eerst onthult, is de dader een medewerker van het ziekenhuis die haar verwonding komt behandelen.

"Ik ging douchen en hij drong zich zomaar bij me aan omdat hij een 'broer' is en 'me kwam helpen' onder de douche. Ik ben gewond en heb geen macht over hen. Ik kan niets doen," zegt ze. In haar eerste video in gevangenschap is Romi te zien, slechts enkele minuten na dat incident in de badkamer. Ze weet nog niet dat de man die haar filmt ook de volgende zal zijn die haar pijn doet.

Wanneer Rumi in het appartement in Gaza de nadering van de IDF-troepen voelt aankomen, willen haar ontvoerders haar naar een nieuwe schuilplaats brengen. In het appartement midden in het vluchtelingenkamp Shati wordt Rumi voornamelijk vastgehouden door twee mannen: Muhammad, de fotograaf, en Ibrahim, die jonger is dan hij. De dagelijkse routine in dit appartement verandert al snel in een ondraaglijke realiteit van intimidatie en angst voor wat die twee ontvoerders haar zullen aandoen.

"Ik voelde hem ineens dichterbij komen en hij begon mijn rug te masseren, en toen ging hij naar mijn taille - en daar maakte ik een einde aan. Eerst zei ik tegen hem: 'Stop met me aan te raken, stop met me aan te raken'. Ik duwde zijn hand weg en toen ik zijn hand wegduwde, ging hij naar mijn taille, en toen werd ik boos. Ik stond op en zei tegen hem: 'Raak me niet meer aan!'" herinnert ze zich. "Ik word 's ochtends wakker en hij zegt tegen me: 'Luister, gisteren was eenmalig. Vanaf vandaag - dat is het. Vanaf vandaag slapen jij en ik op een matras naast een matras, dicht tegen elkaar aan, als jij naar de wc gaat, ga ik met je mee. Elke nacht boei ik je vast.' Zo begon mijn reis in dit huis."

Ze vertelt ons over de ernstigste verwonding die Romy in gevangenschap zal oplopen, in het bijzijn van haar moeder en zus. Het was belangrijk voor haar om over deze gebeurtenis te vertellen, waarvan ze slechts delen beschrijft. "Pas als je het zelf meemaakt, begrijp je wat er met je lichaam gebeurt, en angst kan soms verlammend werken. En ik zweeg. Ik denk dat er in die seconden niet veel door mijn hoofd ging, behalve dat ik doodsbang was, walgend, en waarom? Waarom? Wat ik steeds tegen iedereen zei: het is gewoon niet eerlijk."

"Ik herinner me een moment waarop ik naar buiten keek, er was een raam zoals dit, een klein vierkantje als een fotolijstje, en ik keek door het raam en zei: 'Wauw. De blauwe lucht, de vogels fluiten, en dit is de situatie waarin ik me nu bevind.' De dissonantie tussen het leven daarbuiten - het mooie, het normale, het schone - en de smerigheid, de beestachtigheid en de walging die zich hier binnen in de badkamer afspeelt. Het is een moment dat ik mijn leven lang nooit zal vergeten," herinnert Rumi zich pijnlijk. "Hij zet een pistool tegen mijn hoofd en zegt: 'Als je dit aan iemand vertelt, vermoord ik je.'"

Van daaruit wordt Romi op een motor meegenomen voor een angstaanjagende rit door de smalle steegjes van het vluchtelingenkamp Shati, dat op dat moment omsingeld was door IDF-tanks. "Ik zie alleen een terrorist in Hamas-kleding, met een keffiyeh op zijn gezicht, en hij heeft zijn koppeling al vast, klaar om te vertrekken. Er ligt overal plastic om hem heen. Ik kijk hem aan en vraag: 'Ga je me nu vermoorden?' Dan valt er een paar seconden stilte en zegt hij: 'Nu gaan we ondergronds.'"