N12News: in Amsterdam sturen ouders vanwege antisemitisme haat naar een Joodse school


Foto N12News
Palestijnse vlaggen zijn al een integraal onderdeel van het stadsbeeld in Amsterdam, terwijl Israëlische vlaggen vrijwel nooit in de openbare ruimte te zien zijn – voornamelijk uit angst voor intimidatie. Maar op de Overtoom, een van de belangrijkste verkeersaders van de stad, is er één opvallende uitzondering: een grote Israëlische vlag wappert trots aan het huis van een Joodse familie. In een tijd waarin Joden en Israëliërs in het land een toenemende demonisering ervaren, wordt elk Israëlisch symbool in de openbare ruimte een uiting van moed.
Vorige week, toen duizenden mensen de straten van Amsterdam op gingen voor de grote mars genaamd "De Rode Lijn", bevond dit gezin zich opnieuw in het oog van de storm. Een lokale inwoner die de mars documenteerde, vertelde aan N12 dat het gezin, ondanks de intense druk om de vlag te verwijderen, weigerde toe te geven. "Het gezin kreeg te maken met vijandigheid en bedreigingen vanwege de vlag, maar ontving ook steun van mensen uit de buurt", beschrijft hij. "In een stad waar anti-Israëlische protesten bijna routine zijn geworden, is hun keuze om de vlag te blijven hijsen een buitengewoon statement en ik vind ze erg moedig", voegde hij eraan toe.

In het hart van de anti-Israëlische demonstratie: het gezin dat weigerde de Israëlische vlag van hun huis te verwijderen. Foto N12News
Een kijkje achter de schermen van de "Rode Lijn": Wie zit er achter het protest?
Hoewel de organisatoren van de mars beweerden dat zo'n 200.000 mensen de straten vulden met leuzen als "Bevrijd Palestina" en een boycot van Israël eisten, presenteert het lokale Joodse gemeenschapscentrum andere cijfers. "Wij schatten dat er tussen de 70.000 en 90.000 demonstranten waren", zegt David Mook, een Nederlandse Jood en advocaat die al 30 jaar in het land woont en al meer dan twintig jaar strijdt tegen antisemitisme.
Volgens Mok was de menigte bij de mars divers: "We zagen oudere Nederlanders die ervan overtuigd zijn dat ze aan de goede kant van de geschiedenis staan, antizionistische Joden en Hamas-aanhangers – die, zoals verwacht, hun gezicht verborgen hielden . " Volgens Mok zitten extreemlinkse bewegingen en invloedrijke ngo's achter de organisatie en financiering. " De vorige mars vond zes maanden geleden plaats, en deze keer organiseerden ze hem zodra ze het gevoel hadden dat de Palestijnse kwestie wat uit de schijnwerpers was verdwenen. Tussen de spandoeken en leuzen bij de massademonstratie zagen en hoorden we leuzen en aanmoedigingen voor Hamas, zei hij.
"Een verpleegster werd ontslagen omdat haar dochter bij de artillerie diende."
De straatprotestmars is slechts het topje van de ijsberg van een steeds erger wordende dagelijkse realiteit voor Nederlandse Joden. Mock, die de afgelopen jaren een reeks initiatieven heeft geleid om de Joden in het Verenigd Koninkrijk te bereiken, waaronder een tentoonstelling over Hamas-tunnels die door het hele land reisde, zegt dat er vanuit alle lagen van de bevolking meldingen binnenkomen van antisemitische incidenten. " Na een tijdelijke afname na het staakt-het-vuren is er de afgelopen maanden een aanzienlijke toename van uitingen van haat, zowel online als op straat, benadrukt hij.
"We ontvangen klachten van scholen over kindermisbruik," zegt hij. "Drie jaar geleden heb ik een 'bezorgde ouders'-groep opgericht en we zien gezinnen die gedwongen zijn hun kinderen naar Joodse scholen of andere instellingen over te plaatsen. De situatie is ook zeer ernstig in het hoger onderwijs - lezingen van Israëlische docenten worden aan de lopende band afgezegd. Nog maar twee weken geleden werd de komst van een Israëlische docent geannuleerd vanwege druk."
Het misbruik dringt ook door tot de werkvloer. Mock onthult het schandalige geval van een verpleegster in een lokaal ziekenhuis: "Ze werd 'gedoxxed' (haar persoonlijke gegevens werden online openbaar gemaakt) simpelweg omdat haar dochter in het artilleriekorps van het Israëlische leger diende, en uiteindelijk werd ze ontslagen."
"Joden en Israëliërs worden gedemoniseerd, schrijvers en muzikanten worden afgewezen."
Voor Rachel Levy, voorzitter van de Joodse gemeenschap in Utrecht, ten zuiden van Amsterdam, is de gespannen sfeer op straat geen verrassing, maar onderdeel van een diepgaand en zorgwekkend proces. "Volgens studies van de afgelopen decennia is er in Nederland altijd een basis van antisemitisme geweest die ook na de Holocaust is blijven bestaan", legt ze uit. "Het kwam aan het licht tijdens de eerste intifada, keerde terug tijdens de tweede en is sinds 7 oktober opnieuw opgelaaid. Het verschil is nu de coalitie die is gevormd tussen moslimimmigranten in de grote steden en links in Nederland, waardoor verzet tegen Israël een standpunt is geworden voor een aanzienlijk deel van de bevolking."
Volgens Levy heerst er een sterk gevoel van demonisering binnen de Joodse gemeenschap. Nederlanders maken geen onderscheid meer tussen anti-Israëlisme en antisemitisme, en dat is duidelijk te merken in de culturele wereld. "Het is hier heel moeilijk om Joods én Israëlisch te zijn", zegt ze pijnlijk. "Als je een Joodse auteur bent die je derde boek wilt verkopen, willen de uitgevers je gewoon niet hebben. Het is heel moeilijk voor Joodse musici om een 'ja' te krijgen van concertzalen. Het aantal bezoekers van het Joods Museum in Amsterdam is ook het laagst in decennia."
De moeilijkste focus ligt volgens haar op campussen en in de openbare ruimte. Op het Centraal Station van Utrecht, het grootste station van Nederland, zijn er dagelijks demonstraties. "Ze staan daar en roepen in het Arabisch voor Hamas. We verstaan de taal, spreken de Nederlandse politie aan en leggen uit dat dit aanhangers van een terroristische organisatie zijn en dat dit in Nederland verboden is - meestal helpt dat gewoon niet."
Het steunen van Hamas is illegaal, dus waarom grijpt de politie niet in?
Geconfronteerd met oproepen tot geweld en extremistische spandoeken tijdens de protesten, hebben leden van de gemeenschap het gevoel dat de autoriteiten passief toekijken. "De autoriteiten zeggen dat ze alles nauwlettend in de gaten houden en geen overtredingen zien die handhaving rechtvaardigen, zelfs niet als het gaat om het scanderen van steunbetuigingen aan het bloedbad van 7 oktober en Hamas - wat natuurlijk een oproep tot geweld tegen Joden is", zegt Mock gefrustreerd.
Roy D. Bennett, een Nederlandse jurist, legt de complexe juridische achtergrond uit die deze situatie mogelijk maakt: "Het is belangrijk te begrijpen dat de Nederlandse wetgeving een zeer ruime bescherming biedt aan de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van demonstratie. Kritiek op Israël, hoe scherp ook, een oproep tot sancties of het gebruik van de term 'genocide' in verband daarmee, vormen op zich geen strafbaar feit. Bovendien: zelfs een algemene publieke uiting van steun aan Hamas, dat in Nederland als terroristische organisatie wordt beschouwd, vormt op grond van de huidige wetgeving niet automatisch een strafbaar feit, hoewel er onlangs een wetsvoorstel is ingediend om dit te reguleren."

Roy D. Bennett, Nederlands jurist. Foto H. Mock
Bennett benadrukt echter dat de vrijheid van meningsuiting niet onbeperkt is: "Ze biedt geen immuniteit tegen strafrechtelijke vervolging als het gaat om aanzetting tot haat of geweld, bedreigingen of beledigingen van groepen op basis van hun afkomst of religie. Hier komt de verantwoordelijkheid van wat in Nederland bekend staat als de 'driehoek' – de burgemeester, de politie en het parket – in beeld. Deze drie elementen bepalen samen het beleid van inperking, handhaving van de openbare orde en toezicht bij grootschalige demonstraties."
Totdat de autoriteiten besluiten de handhaving aan te scherpen, moeten Nederlandse Joden zich staande houden in een gespannen situatie. Voor sommigen is de oplossing om hun identiteit in het openbaar te verbergen; voor anderen, zoals die familie in de Obertoomstraat, blijft de vlag in het raam een symbool van standvastigheid in het aangezicht van haat.





Opmerkingen