N12News: Israël zal volledig onvoorberied het vierde jaar van de oorlog ingaan

Foto N12News

Israël bevindt zich in het vierde jaar van een oorlog op meerdere fronten, waarbij slechts één van de doelen daadwerkelijk is bereikt: de terugkeer van de gijzelaars. Alle andere doelen zijn nog niet bereikt. Alle fronten zijn nog open: Gaza, Libanon, Iran en Syrië.

De grootste uitdaging voor Israël zal zijn om te proberen de oorlog te beëindigen en overeenkomsten of veiligheidsafspraken te bereiken op elk van de fronten. De mogelijkheden en verantwoordelijkheden van Israël zijn niet op elk front gelijk. Als we beginnen met Iran, hangt daar alles af van de Amerikaanse president Donald Trump en de manier waarop hij de oorlog voert. De invloed van Israël op deze kwestie is zeer beperkt.

Wat de andere strijdtonen betreft, is de invloed van Israël en zijn vermogen om de gevechten met overeenkomsten te beëindigen veel groter. Zowel in Gaza als in Libanon zijn weliswaar processen op gang gekomen, maar dit hangt nog steeds af van twee dingen: de bereidheid tot compromissen en de moed van de leiders. De vraag is of de huidige Israëlische leiding, of de volgende die na de verkiezingen aantreedt – en ik weet niet wie dat zal zijn – in staat zal zijn om stappen te zetten, soms impopulaire maar noodzakelijke, in het belang van de veiligheid van de staat Israël.

In elke overeenkomst die Israël sluit, op welk gebied dan ook, zal het verplicht zijn de veiligheid te garanderen voor de gemeenschappen nabij het hek, zowel binnen de Gazastrook als natuurlijk aan de noordelijke grens. Dit is nodig zodat mensen daar kunnen terugkeren en wonen, en om welvarende gemeenschappen, een bloeiende economie en een goed onderwijssysteem te behouden. Daarom zijn er ondersteunende stappen van de staat nodig in het kader van de veiligheidsprocessen, en die moeten ook worden genomen.

Tot nu toe zijn die stappen niet gezet: we moeten werkgelegenheid, infrastructuur, transport, onderwijs en gezondheidszorg ondersteunen met enorme hulp die zowel aan de gemeenschappen in het zuiden als aan de gemeenschappen in het noorden moet worden geboden, als we willen dat deze twee perifere gebieden weer tot bloei komen en welvarend worden.

Er zijn ondersteunende stappen nodig om de veiligheidsprocessen voort te zetten. Metula tegenover Zuid-Libanon. Foto: Ariella Aflalo

Een ander front is de uitdaging in Judea en Samaria. In tegenstelling tot alle andere gebieden probeert de huidige Israëlische regering het conflict te beheersen zonder belangrijke beslissingen te nemen die politiek gezien onwelkom zijn. Enerzijds onderneemt ze stappen om de Palestijnse Autoriteit te ontmantelen, anderzijds laat ze die nog steeds in een staat van herstel. Blijkbaar is het besef dat wat er zou gebeuren als de Palestijnse Autoriteit uiteenvalt, wanneer er geen ander alternatief is, natuurlijk de explosie van het vat met explosieven waarop we zitten.

De grootste uitdaging is het bestuurlijke aspect: het bestrijden van zowel Palestijns als Joods terrorisme.

De terroristische aanslagen gepleegd door Israëlische burgers veroorzaken enorme interne schade en schaden ook het imago van Israël in de internationale gemeenschap – de houding van de Verenigde Staten en Europa ten opzichte van ons wordt hierdoor direct beïnvloed.

Een ander belangrijk punt is de wederopbouw van het leger. De wederopbouw van het leger omvat verschillende aspecten. Allereerst gaat het om het sluiten van de gevechtszones, het verfrissen van de troepen, het herstellen van de competentie van het leger en in wezen het hervatten van de training en de voorbereiding op een mogelijke nieuwe strijd. Dit hangt natuurlijk samen met de hoeveelheid troepen die aan de grenzen of in Judea en Samaria gestationeerd zullen blijven, en of dit het Israëlische leger in staat stelt om tegelijkertijd te trainen én de competentie te herstellen – zowel van de reguliere troepen als van de reservisten.

Er is ook de zorg voor de reservisten, het verlichten van de last voor de reservisten, de zorg voor hen en hun families. Dit is nodig om het leger voor te bereiden en het de tijd te geven die het nodig heeft om te herstellen voor het geval het opnieuw moet worden opgeroepen. Dit betreft zowel de rol van het leger als die van de staat. Daarom komen hier het verhaal van de dienstplichtvrijstellingswet, de dienstplicht voor ultraorthodoxen en de zorg voor de reservemacht samen. Dit is een enorme uitdaging, zowel politiek als militair. In tegenstelling tot wat politici denken, is dit geen probleem van het Israëlische leger, maar een probleem voor het hele land. We zien wat deze last heeft gedaan met mensen, hun families, hun bedrijven, hun leven.

Een ander probleem is de behandeling van oorlogsslachtoffers – mensen met fysieke verwondingen, mensen met psychische problemen en mensen met een handicap die lid zijn van de IDF. Deze kwestie moet anders worden aangepakt. Het feit dat er momenteel geen permanente directeur aan het hoofd staat van de betreffende afdeling is een schandaal. Er moet een daadkrachtig persoon worden aangesteld om deze processen te leiden, omdat we een toename verwachten van het aantal mensen dat behandeling zoekt vanwege psychische problemen. Momenteel zijn dat er ongeveer 20.000, en dat aantal zal verdubbelen – dat is de schatting binnen de defensie. We zijn het hen verschuldigd, zodat ze weer een goede levenskwaliteit kunnen bereiken en zich opnieuw in de samenleving kunnen integreren.

Foto IDF

Een andere uitdaging is die van de allianties. De afgelopen jaren heeft het Israëlische leger een zeer slim beleid van militaire diplomatie gevoerd door middel van gezamenlijke oefeningen met de luchtmachten in de regio en gezamenlijke oefeningen met de marines in de regio. Israël heeft allianties gesmeed met Griekenland en Cyprus, via Arabische landen en natuurlijk de Golfstaten. Het hoogtepunt van dit beleid kwam tot uiting tijdens de campagnes tegen Iran, waarin we samen optraden en zij ons bijstonden, met name op het gebied van luchtverdediging en andere terreinen.

De grote uitdaging voor de IDF en de staat is tegelijkertijd om deze allianties te behouden, te koesteren en uit te breiden als onderdeel van de "Abraham-akkoorden". Dit is een enorme uitdaging, omdat de Amerikanen het vertrouwen van de Golfstaten hebben geschaad. Deze staten steunden de Amerikanen en zijn teleurgesteld over de recente acties van president Trump. Het kan voor hen ook moeilijker worden om nauwe diplomatieke betrekkingen met ons te onderhouden, zoals Israël hoopt.

Ten slotte zal de IDF – en dit is parallel aan het verhaal van de wederopbouw van het leger – zijn manschappen en de kwaliteit ervan moeten behouden. Het is noodzakelijk om te zorgen voor regularisatie, permanente dienst en reserves. Als we, na te hebben gezien dat het enige dat ons behoedt voor volledige vernietiging een sterk en op consensus gebaseerd leger is, een enorme verantwoordelijkheid dragen, niet alleen voor het leger zelf, maar ook voor de politici, om dit te handhaven – iets wat ze nalaten. De manier waarop zelfs de minister van Defensie tegen de wet op de vrijstelling van dienstplicht heeft gestemd, is een schandaal.

Deze regering heeft tegen de IDF gestemd, en er zijn politici die actief strijden tegen de instellingen van de IDF. Dit moet veranderen als we, in onze buurlanden in het Midden-Oosten, nog steeds een plek in de samenleving willen hebben.