N12News: Een tikkende tijdbom en de grote Palestijnse uitdaging die Israël nog niet heeft erkend

Foto N12News

Het gebeurde bijna onverwacht, ongeveer een jaar geleden. De Gaza-oorlog, of misschien zou het de "Oorlog van 7 oktober" genoemd moeten worden, eindigde met veel fanfare als Israëls belangrijkste strijdtoneel.

De vrede was nabij, of tenminste dat was wat men kon opmaken uit de woorden van de beste man, de Amerikaanse president Donald Trump. "Dit is niet alleen het einde van de oorlog, maar ook het einde van het tijdperk van terreur", verklaarde Trump plechtig in de Knesset. Iemand die toevallig getuige was geweest van de gebeurtenis, zou nog steeds kunnen geloven dat Hamas verdwenen was en dat Gaza met bloemen in de nesten van Kalasjnikovs wachtte op IDF-soldaten op weg naar een utopische, gezamenlijke toekomst.

Zonder Trumps prestatie te bagatelliseren (hij heeft de gijzelaars teruggebracht, en alleen al daarom verdient hij het om tot in de eeuwigheid verheerlijkt te worden, en tegelijkertijd heeft hij vanuit Israëls perspectief de oorlog tijdig beëindigd) – het einde van het tijdperk van terreur waar de president naar streefde, is totaal anders dan de situatie in Gaza. Hoewel Israël er het afgelopen jaar in is geslaagd een vergelijkbare situatie te creëren als die in Libanon, die zich ontwikkelde na het vorige staakt-het-vuren (het Israëlische leger heeft dit jaar meer dan 1260 inwoners van Gaza gedood, de meesten van hen Hamas-terroristen, waaronder velen die deelnamen aan de aanslagen op Israël op 7 oktober), is het einde van het tijdperk van terreur in de Gazastrook bijna net zo ver weg als Greta Thunberg van het ontvangen van de Israëlische Nobelprijs.

Ook vandaag de dag heeft Hamas nog steeds de touwtjes in handen wat betreft het burgerlijk bestuur in Gaza, opereren haar strijders in de Gazastrook zonder enige binnenlandse oppositie, bestaat het goed geoliede financiële systeem van de terroristische organisatie nog steeds en is praten over ontwapening pure fantasie.

Op tactisch niveau is een belangrijke morele uitdaging naar mijn mening het blijven vervolgen van allen die deelnamen aan het bloedbad van 7 oktober. We weten niet precies hoeveel terroristen Israël heeft gearresteerd of gedood van de ongeveer 3800 Hamas- en Islamitische Jihad-strijders die hier zijn geïnfiltreerd – maar het is de plicht van Israël om hen te blijven vervolgen. Aan de andere kant, op strategisch niveau, groeit in de Arabische wereld steeds meer het besef dat Hamas zijn historische rol als gewapende beweging in Gaza heeft beëindigd en dat elke vooruitgang een daadwerkelijke afstand van de controle over de Gazastrook door Hamas vereist. Men kan de "Vredesraad" bespotten, men kan het belang ervan bagatelliseren, maar de aanwezigheid en activiteiten ervan zijn bewijs van dit wereldwijde besef dat de Gaza-kwestie niet alleen een Israëlisch probleem is en dat Hamas de hindernis vormt voor een normale toekomst voor Gaza.

Het succes van dit orgaan kan ook het succes van Israël betekenen, in de eerste plaats door een echt alternatief voor Hamas in Gaza te bieden. Het lijkt vergezocht, misschien zelfs naïef, maar de afkeer van de wereld voor Hamas en de afkeer van veel inwoners van Gaza jegens de organisatie zouden de basis kunnen leggen voor een dergelijke realiteit.

Paradoxaal genoeg is de situatie in Gaza eenvoudiger. Het is een tweeledige arena, van goed en kwaad, zwart en wit. Hamas is het ultieme kwaad en wij werken daartegen. In Judea en Samaria is het beeld daarentegen veel complexer: de Palestijnse Autoriteit wordt, in tegenstelling tot Hamas, door velen in Israël en zeker binnen de veiligheidsdiensten niet als zodanig gezien. Integendeel – velen beschouwen haar, terecht, als een strategische partner in de strijd tegen terrorisme en in het bijzonder tegen Hamas, een instantie die helpt de rust te bewaren in de meest explosieve arena die er is.

Abbas. Foto Reuters

Het is voor iedereen duidelijk dat dit geen orgaan is dat in aanmerking komt voor het Zionistisch Congres, en toch is het verschil tussen deze Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse Autoriteit van begin jaren 2000 overduidelijk. Deze organisatie wordt echter voortdurend doelbewust verzwakt door de Israëlische regering, die voorstander is van de volledige desintegratie ervan, met als doel de volledige overname van het grondgebied en de controle over het leven van 3 miljoen mensen.

En hier is nog een onnatuurlijke factor die een uitdaging vormt voor de staat Israël in 2026: de activiteiten van extreemrechtse groeperingen, gewapende milities en terroristen, die vrijwel ongehinderd opereren in de gebieden met twee doelen: het innemen van gebieden (waaronder Gebied A en B, oftewel Palestijns gebied) en het creëren van voortdurende spanningen met de lokale bevolking. Hun acties zijn immoreel, on-Joods, on-zionistisch en zeker niet verstandig. Ze lokken onder andere hevige internationale kritiek op Israël uit, zelfs van onze ware vrienden in de enige echte bondgenoot die we nog hebben: de Verenigde Staten.

Bovendien zaaien deze dagelijkse gebeurtenissen diepe angst en onrust onder de Palestijnen en leiden ze tot felle kritiek op de Palestijnse Autoriteit, die wordt gezien als Israëls waakhond voor de veiligheid van Israëliërs (inclusief kolonisten), maar niet in staat is haar eigen bevolking te beschermen.

De volgende fase, zo vrezen de gebieden en de veiligheidsdiensten, is een "explosie" van het gebied. De premier hoorde deze woorden pas onlangs van hoge functionarissen van het Centraal Commando. Zij waarschuwden hem: Joods terrorisme zou de gebieden Judea en Samaria in vuur en vlam kunnen zetten – het belangrijke front, sommigen zouden zeggen hét belangrijkste, dat zelfs tijdens de ruim twee jaar durende oorlog rustig is gebleven.

De uitdaging is hier dus tweeledig: de rust bewaren in het gebied, zowel onder Joodse als Palestijnse inwoners, het geweld terugdringen en een normale levensloop in de gebieden herstellen – ja, ook ten behoeve van de miljoenen Palestijnen in Judea en Samaria.

Meestal, wanneer we nadenken over toekomstige uitdagingen in de Palestijnse context, met de nadruk op Gaza, denken we automatisch aan negatieve werkwoorden: voorkomen, niet toestaan, schade toebrengen, vernietigen, enzovoort. Maar deze keer is er ook een positieve uitdaging: creëren. Naar mijn mening is de grootste uitdaging voor Israël om te helpen een alternatief te creëren, om een ​​betere toekomst te schetsen voor de jonge man of vrouw uit Gaza of Judea en Samaria. Die jongeren die de bittere smaak van de oorlog hebben geproefd, de oorlog die ze zelf begonnen zijn, en die er misschien zelfs blij mee waren toen ze eraan begonnen.

Maar zij, net als wij, gaan nergens heen, en het is in Israëls belang dat die jongeren kiezen voor het leven in plaats van de dood, voor een opleiding die hen een beter leven geeft dan voor haat, voor acceptatie van Israël en samenleven met Israël in plaats van hun leven te wijden aan de strijd ertegen. Dit klinkt misschien naïef, maar het woord 'onderwijs' staat hier niet voor niets – het vormt immers de basis van alles. Elke echte verandering in de Palestijnse situatie, net als de denazificatie die Duitsland na de Tweede Wereldoorlog doormaakte, vereist een diepgaande aanpak van het allerheiligste: het Palestijnse onderwijssysteem, dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van onze buren. Daarnaast moet het besef worden ingeprent dat de verrassingsaanval van 7 oktober en terrorisme de allerergste opties zijn.

Als dit u vergezocht lijkt, ga dan eens praten met de inwoners van Gaza. De meesten van hen vervloeken de aanval van 7 oktober en de verwoesting die deze over hun bevolking heeft gebracht. Je hoeft alleen maar naar de verwoeste Gazastrook te kijken om te begrijpen dat een deel van de uitdaging voor Israël is om de andere kant duidelijk te maken dat het ook anders kan: zonder Hamas, zonder haat en met echte acceptatie van Israël in deze regio (wie had ooit gedacht dat Egypte, de eeuwige vijand, een vredesakkoord met ons zou tekenen, zelfs als het koud is? Jordanië en andere landen zouden dat ook niet doen). Utopisch? Misschien. Maar het is gepast, en naar mijn mening ook verplicht, om het te proberen.