N12News: Israëlische betrokkenheid bij regime verandering in Iran is een existentieel belang, schrijft generaal-majoor (b.d.) Yitzhak Jerry Gershon

Een kans die zich niet meer zal voordoen: Israël mag niet afzijdig blijven tegenover Teheran. Foto N12News

Er is nauwelijks een professional, academicus, commentator of voormalig hooggeplaatst functionaris binnen de Israëlische veiligheidsdiensten die niet hetzelfde mantra herhaalt: Israël mag zich niet bemoeien, en zeker niet openlijk, met een regimeverandering in Iran, schrijft generaal-majoor (b.d.) Yitzhak Jerry Gershon tegen N22Newws.

Dit is de missie van de Iraanse burgers; dit is hun strijd voor vrijheid; dit is een interne aangelegenheid tussen het volk en een extremistische en falende religieuze leiding. Deze bewering klinkt redelijk, verantwoordelijk, zelfs moreel, maar het zou wel eens een strategische fout kunnen blijken. Niet omdat Israël verplicht is het Iraanse volk te "bevrijden", maar omdat Israël heeft gestreden voor zijn bestaansrecht tegen een regime dat openlijk zijn verlangen naar vernietiging uitspreekt en er consequent aan werkt om dit doel te bereiken.

Israël bevindt zich feitelijk midden in de "eerste Iraans-Israëlische oorlog". De strijdtonen in Gaza en Libanon zijn geen afzonderlijke oorlogen; ze zijn, zoals algemeen bekend, een uiting van een geordend Iraans actiemodel: proxy's, proxy's, een wurggreep, voortdurende uitputting en een uitgewerkt plan om Israël te vernietigen. Men kan blijven vechten tot de laatste Hamasnik of de laatste Hezbollah-raket is afgevuurd, maar dit zijn slechts de wapens. En die afsnijden, zonder de kern te raken, is een decreet voor een eeuwige oorlog - en de kern bevindt zich, zoals algemeen bekend, in Teheran.

Betrokkenheid bij regimeverandering is een historisch precedent, geen fantasie. De bewering dat "een volk in zijn eentje zijn eigen regering omver kan werpen" houdt geen stand in de geschiedenis. De meeste belangrijke regimeveranderingen in de moderne tijd zijn niet tot stand gekomen zonder externe hulp, openlijk of heimelijk. Prominente voorbeelden hiervan zijn Oost-Europa en het Sovjetblok, waar de val van communistische regimes niet alleen het gevolg was van burgerprotesten, maar ook van voortdurende westerse druk: economisch, politiek, ideologisch en militair (NAVO). Hetzelfde geldt voor Joegoslavië, waar de omverwerping van Milošević werd voltooid na een combinatie van intern protest met westerse druk, sancties, isolatie en militaire actie; en voor Libië, waar een opstand tegen Gaddafi alleen niet zou zijn geslaagd zonder externe interventie.

De conclusie is niet romantisch, maar realistisch: onderdrukte volkeren vinden het moeilijk om een ​​gewelddadig en georganiseerd regime omver te werpen zonder voortdurende hulp van buitenaf. De protesten in Iran zijn indrukwekkend door hun moed, volharding en de persoonlijke offers die de burgers ervoor hebben gebracht, maar alle eerdere pogingen zijn mislukt. Zelfs nu, hoewel het de goede kant op lijkt te gaan, moet eerlijk worden toegegeven: de kans op een succesvolle volksrevolutie, zonder een verandering in het interne machtsevenwicht, hulp van buitenaf, of beide, is klein. Het Iraanse regime is niet gebarsten; het is gewelddadig, ideologisch en bereid om met het bloed van zijn burgers te betalen om te overleven.

Door neutraal te blijven en als toeschouwer toe te kijken, keren we terug naar de denkwijze van vóór 7 oktober. Israëls grootste belang is om alles, maar dan ook alles, te doen zodat de Iraanse burgeropstand dit keer eindigt in de omverwerping van het regime. Nee, Israël is niet verplicht om te handelen in naam van de vrijheid van het Iraanse volk, maar in naam van zijn nationale veiligheid. Het voortzetten van het huidige regime zal regionale instabiliteit blijven creëren, Israël tot herhaalde conflicten dwingen, de as van verzet versterken en de dreiging van vernietiging boven ons hoofd houden.

Aan de andere kant zou de ineenstorting van het Iraanse regime, zelfs ten koste van een korte en beperkte, zij het pijnlijke, oorlog, het Midden-Oosten voor generaties kunnen veranderen. Hoewel er nieuwe uitdagingen zullen ontstaan ​​of zich al aandienen, zullen we die gaandeweg het hoofd bieden. Het is verstandig en terecht om de Amerikaanse leiding bij een dergelijke stap te verkiezen, en zolang de situatie zo blijft, is het terecht dat Israël zwijgt, maar het moet zich voorbereiden op een situatie waarin de Verenigde Staten, om diverse redenen, besluiten niet militair in te grijpen op een manier die het regime duidelijk maakt dat zijn weg ten einde is.

Vanuit Israëls perspectief is dit een unieke kans, een kans op een echte overwinning in de oorlog die ons op 7 oktober 2023 is opgedrongen. Hoewel actieve militaire interventie de doelen wellicht niet zal bereiken, moet Israël: regimeverandering in Iran definiëren als een strategisch doel; een alomvattend beleid formuleren – politiek, ideologisch, economisch en internationaal; en zich voorbereiden op een scenario waarin de Verenigde Staten niet ingrijpen.

De burgers van Iran vechten voor hun vrijheid, terwijl Israël vecht voor zijn bestaansrecht. Dit zijn geen tegenstrijdige strijden, maar overlappende. Voor de Iraniërs betekent dit de overgang van slavernij naar vrijheid; voor Israël is dit niet alleen een aanzienlijke verbetering van de nationale veiligheid, maar ook het "zoetste" einde van de meest verwerpelijke oorlog die denkbaar is: de "Eerste Iran-Israëlische Oorlog".

Generaal-majoor (b.d.) Yitzhak Jerry Gershon diende als commandant van het Thuisfrontcommando tijdens de Tweede Libanonoorlog, commandant van de sector Judea en Samaria tijdens Operatie Defensief Schild en de Tweede Intifada. Tijdens de oorlog was hij plaatsvervangend commandant van het Noordelijk Commando in de reserve.