N12NEWS: Trump zal geen fout toegeven, en de overeenkomst met Teheran bewijst dat, schrijft voormalig hoofd van de militaire inlichtingendienst, Tamir Heyman

Foto N12News

Laten we beginnen met een disclaimer: we kennen niet alle details van de overeenkomst tussen de VS en Iran. Er is mogelijk een verborgen laag, en als die er is, is die belangrijker dan de zichtbare laag. De verborgen laag (als die er is) zou twee positieve verrassingen voor Israël kunnen bevatten:

• Het is mogelijk dat dit een poging is om tot een diplomatiek compromis te komen. En als de onderhandelingen mislukken, draagt ​​deze hele actie bij aan een onverwachte heropleving van de oorlog.

• Daarentegen kan er een aanvullende overeenkomst zijn waarin Iran zich ertoe verbindt het nucleaire programma te ontmantelen in ruil voor alle ongekende successen die het regime in Iran behaalt.

Echter, afgaande op de verklaringen en acties van de VS, is wat we zien waarschijnlijk alles wat er is: de Amerikaanse president Donald Trump, die door het Congres met een impeachmentprocedure wordt bedreigd als hij de tussentijdse verkiezingen verliest, heeft zijn politieke stabiliteit boven de belangen van Israël gesteld, zelfs als dat ten koste gaat van de politieke toekomst van zijn Israëlische bondgenoot en partner. Misschien is er ook sprake van Amerikaanse teleurstelling over de verkiezingsuitslag – hoewel Trump dat nooit zal toegeven; immers, in zijn ogen heeft hij nooit ongelijk en verliest hij nooit.

De vraag rijst of het Israëlische beleid in de nabije toekomst moet worden aangepast om de nieuwe uitdagingen het hoofd te bieden. We zullen het ernstige probleem van de schade aan de Israëlisch-Amerikaanse betrekkingen hier niet verder analyseren; juist vanwege het belang ervan moet dit apart worden behandeld en niet als onderdeel van de huidige beoordeling van de situatie.

De Amerikaanse president Trump en premier Netanyahu. Foto AP

De uitdagingen die voortvloeien uit de nieuwe situatie. Het Iraanse regime

In Israël is het idee ingeburgerd geraakt dat de bron van onze veiligheidsproblemen in de Islamitische Republiek Iran ligt, en dat dit geworteld is in de aard van het regime. En daar zit een kern van waarheid in. In die zin versterkt het Memorandum van Overeenstemming het Iraanse regime, geeft het internationale legitimiteit en biedt het een economische reddingslijn.

Aan de andere kant moet gezegd worden dat zelfs als het regime in Iran verdwijnt, het Palestijnse terrorisme niet zal verdwijnen en de oppositie tegen het bestaan ​​van Israël in de harten van velen in het Midden-Oosten zal blijven voortbestaan. We moeten deze problemen zelf oplossen, en er zal geen grote broer zijn die ons daarbij helpt.

De derde generatie van het Iraanse regime is in een storm geboren. Er is alle reden om aan te nemen dat dit een extremer regime is dan de vorige generatie, en dat de greep van de Revolutionaire Garde het nog extremer maakt. Maar we moeten bescheiden toegeven dat we het niet zeker weten. En gebeurtenissen uit het verleden, waarbij sombere voorspellingen over regimes uitkwamen, leren ons om ook hier voorzichtig te handelen. Het regime van Sadat is hiervan een duidelijk voorbeeld.

De nucleaire dreiging

Iran is vastbesloten zijn nucleaire capaciteiten te behouden. Dit zagen we in de eis dat zijn rechten op dit gebied in het Memorandum van Overeenstemming zouden worden opgenomen, en in de alarmerende vooruitgang op dit gebied tussen "Am Kalavi" (juni 2025) en "Roar of the Harrier" (februari-juni 2026). De verdere aantasting van dit gebied tijdens "Roar of the Harrier" was gering: volgens buitenlandse publicaties werden acht locaties die verband hielden met het wapenprogramma aangevallen, en werd er nog een aanval uitgevoerd op de verrijkingsinstallatie in Natanz.

Het verrijkte materiaal bleef onbeschadigd en de ondergrondse verrijkingsinstallaties werden niet vernietigd. Het ondertekende Memorandum van Overeenstemming garandeert dat Iran de huidige situatie bevriest. Het goede nieuws is dat dit voorkomt dat de situatie verslechtert en doorbreekt naar het nucleaire stadium; het slechte nieuws is dat de bevroren situatie niet goed is, omdat het een snelle terugkeer naar een staat met een nucleaire drempel mogelijk maakt. Alle inzichten op dit gebied zijn afhankelijk van de volgende fase die momenteel gaande is.

Maar het feit dat Iran al vóór de onderhandelingen economische voordelen heeft genoten (toestemming om olie te exporteren) verkleint de kans dat er ooit een nucleair akkoord zal worden bereikt dat aanvaardbaar is voor Israël. Als er geen nieuwe aanval komt en er geen toekomstig akkoord is, rest ons niets anders dan het nucleaire programma te bevriezen in ruil voor een nieuwe bevriezing van de Amerikaanse sancties. Als de huidige situatie de definitieve situatie is, moeten we een beleid formuleren dat rekening houdt met deze realiteit – en daar zullen we later op terugkomen.

Het Iraanse raketprogramma.

Hoewel Iran momenteel meer dan 1500 raketten bezit die Israël kunnen bereiken, is het productiesysteem ervan vernietigd, terwijl de Israëlische defensiecapaciteit uitstekend is.

Toegegeven, dit is tijdelijk, en onze defensiecapaciteit is ook gebaseerd op Amerikaanse versterking (en ook die heeft tijd nodig om te herstellen). Het is duidelijk dat Iran de productielijnen zal herstellen, maar het Israëlische defensiesysteem verbetert ook en Israëls bewezen capaciteiten op dit gebied (zowel defensief als offensief) plaatsen deze dreiging in een ander perspectief. Het is duidelijk dat dit op dit moment geen existentiële dreiging vormt - verre van dat.

Zelfs als de productielijnen over een paar jaar hersteld zijn, zal Israël niet achterblijven. Het is ook mogelijk om de productielijnen op andere manieren te verstoren. Kortom, het feit dat het memorandum van overeenstemming geen melding maakt van raketten is teleurstellend, maar niet verrassend. Iran beweerde dat dit een defensief (afschrikkings)wapen is, zonder welk het niet in staat is om Israël te bestrijden, en het was moeilijk voor de Amerikanen om dit te betwisten.

Nucleaire installaties in Iran. Foto AP

De dreiging van Hezbollahs proxy's

wordt gesteund door machtige Iraanse mogendheden en krijgt Amerikaanse legitimiteit. Dit is ernstig. De sjiitische gemeenschap, de bron van Hezbollahs macht, heeft grote waardering voor Iran vanwege het beëindigen van de oorlog, en helaas schrijft zij deze prestatie niet toe aan de Libanese regering. De lopende onderhandelingen tussen Israël en Libanon hebben een principeakkoord opgeleverd dat in lijn is met de Israëlische belangen, waardoor de implementatie ervan zeer twijfelachtig is.

Hezbollahs tegenreactie op dit akkoord (de trots van het verzet) en de voorkeur voor de Amerikaans-Iraanse overeenkomst zullen de stabiliteit van de rekrutering binnen Hezbollah waarborgen, waardoor de organisatie haar macht kan herstellen. Bovendien zullen de gelden die Iran ontvangt op de lange termijn Hezbollah heropbouwen – volgens het memorandum van overeenstemming is het gebruik van deze gelden onderworpen aan het gezag van de Iraanse Centrale Bank.

Het antwoord – het beleid dat nodig is in het licht van de nieuwe situatie.

De analyse concludeert dat we ons moeten richten op twee bedreigingen: nucleaire dreigingen en indirecte bedreigingen. Niet dat de andere bedreigingen onbelangrijk zijn, maar om een ​​succesvol beleid te formuleren, moeten we onze inspanningen concentreren.

Op nucleair gebied moet ervan worden uitgegaan dat er geen permanente overeenkomst zal worden bereikt die beter is dan de vorige, en dat we momenteel slechts een soort interim-overeenkomst hebben (bevriezing voor bevriezing). Ook moet ervan worden uitgegaan dat Israël tot het einde van Trumps ambtstermijn beperkt zal blijven in zijn onafhankelijke optreden in Iran, en dat na Trump elke volgende president die beperkingen nog verder zal opleggen. De prijs die we hebben betaald voor een oorlog in een coalitie met de VS is het uitwissen van onze vrijheidsgraden. Daarom moeten we het huidige akkoord optimaal benutten door te zorgen voor een robuust en effectief inspectiemechanisme, en betrokken zijn bij de details van het volgende akkoord dat in de maak is.

We mogen de arena niet verlaten alleen omdat we dit hele proces niet bevalt (zoals het verzet tegen de vorige nucleaire overeenkomst en de beruchte toespraak in het Congres). Als we dat doen, worden we niet alleen buitengesloten (we zitten niet meer aan tafel) maar krijgen we ook nog eens een slechte nucleaire overeenkomst. Tegelijkertijd moeten we inlichtingen- en operationele capaciteiten ontwikkelen die snelle interventie mogelijk maken als we een nucleair project ontdekken dat de grenzen van de overeenkomst of de bevriezing overschrijdt. We moeten ervan uitgaan dat Iran zal liegen en zal proberen een kernbom te produceren: in dat geval is er een legitieme reden om op te treden, en we moeten er nu voor zorgen dat we over de middelen (inlichtingen en operationele capaciteiten) beschikken om snel te kunnen handelen.

Wat betreft Hezbollah in Libanon, moeten we werken aan de uitvoering van de ondertekende principesovereenkomst. Dat wil zeggen, de verworvenheden van het Israëlische leger omzetten in een proces dat de macht en invloed van Hezbollah terugdringt tot het punt van desintegratie, vanwege het gebrek aan legitimiteit voor haar acties.

Dit doel kan alleen worden bereikt op voorwaarde dat er internationale betrokkenheid is die ervoor zorgt dat het Libanese leger en de regering in staat zijn – zowel bereid als in staat – om de missie van de ontmanteling van Hezbollah uit te voeren. En aangezien we allemaal hebben geleerd van de disfunctie van het Libanese politieke systeem en de structurele problemen die stagnatie en ineffectiviteit garanderen, is actieve Amerikaanse betrokkenheid in deze kwestie noodzakelijk. Israëliërs zullen geen andere partij dan het Amerikaanse leger vertrouwen om toezicht te houden op de ontmanteling van de infrastructuur van Hezbollah.

Het is waarschijnlijk dat de derde generatie van het Iraanse regime extremer is dan de vorige. Opperste leider Mojtaba Khamenei. Foto Reuters

Het klopt dat we nooit het laatste wapen zullen vinden, maar er is geen reden om het bestaan ​​van wapenproductie-infrastructuur, ondergrondse hoofdkwartieren en een raket- en projectielenarsenaal te accepteren. Dit alles moet volledig worden ontmanteld onder Amerikaans toezicht, samen met een pakket politieke concessies voor de Libanese regering.

Zoals werd gesteld bij de ondertekening van het Memorandum van Overeenkomst: het doel op lange termijn moet vrede zijn met onze noordelijke buur in ruil voor de ontmanteling van de terroristische organisatie Hezbollah. Het probleem met dit plan is de tijd. Dit zal langer duren dan nodig is om de noordelijke grens te herstellen, en daarom moet, totdat het plan is uitgevoerd, een frontlinie worden gestabiliseerd boven onze nederzettingen die een betere verdediging mogelijk maakt. Deze tijdelijke bufferzone moet geschikt zijn voor de verdediging (tactisch en logistiek), en daarom zal de linie worden bepaald volgens de aanbeveling van de IDF, met twee voorwaarden waaraan moet worden voldaan: lokale tactische verdediging en een controlezone als politiek drukmiddel ten opzichte van Libanon en de internationale gemeenschap.

Samenvatting

Als het memorandum van overeenstemming tussen de VS en Iran het slotakkoord is van de oorlog tussen beide partijen, schept het een negatief en gevaarlijk precedent. Te midden van alle problematische details moet men zich concentreren op de twee belangrijkste bedreigingen voor Israël: het nucleaire project en de proxy's.

Dit doet niets af aan het belang van de poging om de fundamenten van het regime te ondermijnen en wellicht diepgewortelde trends te ondersteunen die tot de omverwerping ervan zullen leiden, maar allereerst moeten we de directe bedreigingen aanpakken die voortvloeien uit de nieuwe situatie. Israël moet zijn reactie op de raketten (defensief en offensief) intensiveren, maar met betrekking tot deze dreiging beschikt Israël over een zeer goede capaciteit en is de "netto dreiging" (de omvang van de dreiging min de kwaliteit van de reactie) relatief klein. Het nieuwe beleid dat nodig is, en dat snelle beslissingen, Israëlisch initiatief en uitgebreide diplomatieke actie vereist, moet zich richten op het nucleaire gebied en op Beiroet.

Het komt erop neer: wij moeten het initiatief nemen! Zelfs als terugtrekkingen in Libanon nodig zijn om een ​​nieuwe verdedigingslinie te stabiliseren, moeten we anticiperen op externe druk om dit te doen vanuit Israëlische veiligheidsoverwegingen, en dit in overleg met de Libanese regering handhaven. En als de VS het nucleaire akkoordproces leiden en het militaire kanaal laten varen, dan moet een verandering in Israëls fundamentele standpunt ten aanzien van een nucleair akkoord een Israëlische beslissing zijn en niet onder externe Amerikaanse sturing.