Nadat Tal Shoham was bevrijd uit Hamas-gevangenschap, was zijn eerste vraag: wie heeft het overleefd?

Adi en Tal Shoham, Foto Ynet

Het eerste bericht kwam binnen op een dinsdag om 15:19 uur, zei Tal, toen mijn zoon, Omer, een korte update stuurde naar de WhatsApp-groep van de familie: "Hamas heeft officieel aangekondigd: zes gijzelaars worden zaterdag vrijgelaten." We hadden niet meer nodig dan deze bondige verklaring om te beseffen dat onze Tal Shoham op de lijst stond, schrijft Ynet.

"Krankzinnig!!!" antwoordde mijn vrouw Gila. "Jaaaaa!!!" voegde mijn dochter Shira toe. "Oh mijn God, oh mijn God, oh mijn God," schreef mijn andere dochter Ella. "Kan iemand zich nu ergens op concentreren?" vroeg Shira zich af. "Absoluut niet," antwoordde Ella.

En ik? Ik zat in mijn studeerkamer, alleen verlicht door mijn bureaulamp, en staarde naar een artikel over een IDF-operatie om een ​​gebied langs de Libanese grens te ontruimen . Een groot verhaal in normale tijden, een ergernis op een dag als deze. Moet ik het geloven? Moet ik me opgewonden voelen? Was er nog een spier van emotie over na 501 dagen van angst, frustratie, politieke spins en teleurstelling?

WhatsApp bleef maar gonzen van feestelijke berichten, versierd met hartjes en gekruiste vingers-emoji's. Iemand herinnerde me aan wat ik toen had gezegd, toen zes leden van onze familie na 50 dagen gevangenschap werden vrijgelaten, behalve Tal , de man van mijn nichtje: "Zes van de zeven vrijgelaten. Binnenkort worden het er zeven van de zeven."

Maar we moesten nog wachten tot we hem met eigen ogen konden zien. Zaterdag voelde nog nooit zo ver weg van dinsdag.

Op zaterdag om 9:49 uur stond Tal op het podium van Hamas in Rafah , met een microfoon in zijn hand, een gedicteerde tekst voordragend. Tijdens de live-uitzending van Al Jazeera kon niemand horen wat hij zei, waarschijnlijk een geluidsprobleem, en gelukkig maar. Om 9:52 uur stapte hij in een voertuig van het Rode Kruis. Dat was het, hij was niet langer een gijzelaar. Precies om 10 uur bereikte hij de Israëlische troepen in Gaza.

In een afgesloten kamer in het Rabin Medical Center in Petah Tikva, nadat we onze smartphones hadden weggestopt, liet een inlichtingenofficier ons dit moment live bekijken. Toen, tussen het witte Rode Kruis-voertuig en het blauwe gepantserde IDF-voertuig, staand voor een dokter en een psycholoog die er opgewonden uitzagen, zelfs zonder een geluid te horen, werd Tals eerste glimlach vastgelegd.

Tal Shoham herenigd met zijn familie. Foto GPO

De explosie van vreugde in de kamer was onmiddellijk, vergezeld door oncontroleerbaar snikken (van zijn broer en zus, Mor en Lee), handgezwaai en een triomfantelijk "Yesss!" (van zijn zwager, Yuval), tranen die over de wangen stroomden (van Anna-Lee, Yuvals vrouw), en een spontane sprong naar het plafond (van mij, of in ieder geval, zo voelde het. Een videoclip die later werd uitgezonden onthulde dat ik alleen in mijn handen had geklapt).

Vanaf de volgende halte, de militaire basis van Re'im, kregen we updates van Tals ouders, Gilad en Nitza, die meldden dat Tals vrouw, Adi, met hun kinderen, Naveh en Yahel, naar hem toe was gerend, terwijl er kreten van "Papa, papa" door de lucht klonken. Binnen enkele ogenblikken zouden ook de ouders zich bij de familie voegen met overweldigende blijdschap.

Dan, in de helikopter, hoog in de lucht, wordt met behulp van een whiteboard een eerste bericht geschreven aan de hele opgewonden Israëlische natie: “Vrijheid,” schreef Adi. Naveh voegde toe: “Dit is krankzinnig.”

Tegenwoordig is alles "gek" voor Naveh, van een heerlijke schnitzel tot de terugkeer van zijn vader. Toen kwam de landing in het Rabin Medical Center, met het gebrul van motoren, de krachtige wind en de afscheiding die de pas bevrijde gijzelaars afschermde van de verzamelde menigte. Een voertuig met getinte ramen kreeg de opdracht om ze rechtstreeks naar het ziekenhuis te brengen, maar plotseling stopte het. Tal had zijn juichende vrienden gezien met spandoeken ter ere van hem. Tegen het protocol in ging de deur open en verscheen er weer een glimlach - dit keer stralend van oor tot oor -; een glimlach die zich verspreidde naar de menigte, naar de camera's en binnen enkele minuten naar nieuwssites en tv-kanalen.

Foto IDF

Tal is terug. Tal lacht. Tal is hier. "Hij is gewoon zichzelf," zei Adi aan het eind van de dag.

Binnen de speciale re-integratievleugel van het Rabin Medical Center, in de geïsoleerde kamers die waren voorbereid voor de bevrijde gijzelaars, werd het duidelijk hoe aanwezig hij was. Mager maar rechtopstaand, gefocust, grapjes makend met zijn bezoekers.

"Het enige wat ik nodig heb voor mijn revalidatie is een tandenstoker", grapte hij terwijl hij zijn favoriete exemplaar uit zijn zak haalde, die hem al was gegeven.

Ik dacht alleen al aan waar hij de dag was begonnen - in een donkere tunnel, vanwaar hij later in een vijandelijk voertuig werd overgebracht naar een plein vol gewapende terroristen voor de cynische vertoning van Hamas - en waar hij de dag zou eindigen: in een lichte, ordelijke ziekenhuisafdeling, omringd door zijn geliefden, waar hij alle mogelijke behandelingen en troost kreeg, en waar voortdurend bevallingen plaatsvonden.

"Hier, neem wat chocolade uit Dubai", drong hij aan.

Tal zal een miljoen dingen moeten inhalen na 505 dagen in Hamas-gevangenschap. 505 dagen voelden voor ons als 15 jaar, dus hoe moeten ze voor hem zijn geweest? Voor nu probeert hij een "oceaan" van ontbrekende informatie te absorberen, lepel voor lepel. Ten eerste moet hij weten wie er leeft en wie dood is. Van sommigen wist hij het al, van anderen niet. Kibbutz Be'eri verloor 102 leden op 7 oktober 2023, een eindeloze lijst. En op veel kleinere schaal verdween de familiehond, Liza, en kwam nooit meer terug.

Tal herinnert zich elk detail van zijn ontvoering. Hoe hij, zijn vrouw en hun kinderen naar Be'eri waren gekomen om Simchat Torah te vieren in het huis van Adi's ouders, Shoshan en Avshalom ("Avshal"). Hoe ze vroeg in de ochtend (7 oktober) de alarmsirenes hoorden, daarna de naderende terroristen en hun schuilplaats in de safe room, iedereen behalve Avshal, die buiten stond met een keukenmes totdat Tal hem binnenriep, beseffend dat het zinloos was.

Hij herinnert zich hoe ze ter plekke bevroren terwijl kogels de versterkte deur doorboorden, terwijl de terroristen tevergeefs probeerden binnen te komen. En hoe Hamas-agenten uiteindelijk een kleine bulldozer inzetten, de mechanische arm tegen het stalen raamkozijn sloegen en het loswrikten.

In de paar seconden tussen leven en dood besloten Tal en Avshal zich over te geven. Een voor een werden ze alle acht door het raam getrokken; Tal eerst, met zijn handen omhoog, daarna de rest. Tal werd in de kofferbak van een auto geduwd. Shoshan, Adi, hun kinderen Naveh en Yahel, Avshal's zus Sharon en haar dochter Noam werden in een andere auto gepropt. Avshal werd achtergelaten aan zijn dodelijke lot. Dat gold ook voor Lilach, mijn zus en Shoshan's zus, en haar man Evyatar, die in hun huis ernaast werden vermoord.

"Avshal en jij hebben met die beslissing het leven van iedereen gered," vertelt Mor Tal nu hij terug is. En pas nu begint Tal te begrijpen hoeveel ze hem allemaal verschuldigd zijn voor wat er een jaar en vijf maanden geleden is gebeurd.

Tijdens die angstaanjagende minuten had Adi haar leven nog verder op het spel gezet. Terwijl de terroristen Yahel en Naveh grepen, vocht ze terug. "Moeder, meisje!" "Moeder, jongen!" schreeuwde ze naar de terroristen, weigerend om los te laten totdat ze de kinderen weer in haar armen had geworsteld.

Wat Tal betreft, zelfs in gevangenschap , ondanks alle tekenen die wezen op het ergste, klampte hij zich vast aan de hoop dat Avshal het bloedbad had overleefd. Nu begint hij langzaam glimpen te onthullen van de helse maanden die volgden, hoe de ontvoerders waren, over de andere gijzelaars die bij hem waren. Hij vierde zijn 40e verjaardag in een tunnel, verlangend naar zijn familie.

"Ik wist wanneer de datum van mijn verjaardag was, want vanaf 7 oktober hield ik elke dag bij die voorbijging," zegt hij. Misschien zal hij op een dag meer delen, wanneer de lagen beginnen af ​​te pellen en onthullen wat er werkelijk in zijn ziel leeft.

Voor nu is er niets te vergelijken met het opnieuw vader zijn, het opnieuw verbinden met zijn grootste schatten, net nu ze hun weg terug naar hem voelen. "Wil je een knuffel?" vraagt ​​hij aan Yahel, die langzaam in zijn armen stapt. "Het is verbazingwekkend hoeveel ze is gegroeid," merkt hij op. "Naveh is dezelfde Naveh gebleven."

"Eindelijk zijn we weer met z'n vieren," vat Naveh de hereniging samen. Maar Tal zal zich al snel realiseren hoeveel Naveh is gegroeid en veranderd. Hij is niet langer een anonieme figuur. Hij vertelde zijn verhaal in interviews over de hele wereld, op de voorpagina's. Hij verscheen zelfs op de cover van Yedioth Ahronoths sportsectie, met een voetbalschoen in zijn hand, de enige die de explosie overleefde die zijn huis in Be'eri verwoestte. Het was dezelfde schoen die de aanvoerder van het Israëlische nationale team, Eli Dasa, liet zien op een persconferentie toen Naveh nog gevangen zat.

En de kleine Yahel, met haar gouden krullen en zuivere ogen, werd een symbool van de strijd om meer dan 200 gijzelaars thuis te brengen. Haar foto sierde de cover van het Yedioth Ahronoth-supplement en was vervolgens uitgespreid over gigantische billboards op de Ayalon Highway in Tel Aviv. Later zou Adi de hartverscheurende, onschuldige vragen posten die Yahel en Naveh stelden tijdens de afwezigheid van hun vader; kinderen die vóór 7 oktober 2023 door beschermende ouders waren afgeschermd van sociale media. Tal zal waarschijnlijk geschokt zijn als hij zich realiseert hoe ze, ondanks zichzelf, de presentatoren werden van de strijd voor zijn vrijlating.

Maar er wacht hem ook goed nieuws, updates die de ondergrondse in Gaza nooit hebben bereikt. Zijn zus Lee en haar partner Meni kregen een babyjongen, Ori. Daniel en Shaked, Adi's zus, verwelkomden een dochter, Ora. Anna-Lee en Yuval, Adi's broer, kregen een meisje genaamd Noga.

Lee en Yuval hadden gewacht om hun bruiloften te houden totdat hij terugkwam. "Ik heb echt zin om naar een paar bruiloften te gaan," zegt Tal.

Dan komt Mor met nog een verrassing: "Ik heb een vriendin."

"Echt waar?" vraagt ​​Tal, overrompeld.

"Ja," bevestigt zijn broer. "Acht maanden nu. Ze is onderdeel van het Hostage and Missing Families Forum."

Haar naam is Maya, de nicht van Iair Horn , die ook uit gevangenschap werd bevrijd, en van zijn broer Eitan , die nog steeds in Gaza vastzit. Een verhaal over duisternis en liefde.

En dan nog een laatste onthulling, één die Tal misschien nog wel meer zal choqueren.

"Weet je," vertelt zijn moeder, Nitza, hem aarzelend, met een mix van schaamte en trots in haar stem, "ik ben naar de Graven van de Rechtvaardigen in Polen gereisd. Ik heb beloofd dat ik alles zou doen om je thuis te brengen. En dat heb ik gedaan."