Over Brett Stephans, dadels en nog zo het een en ander - column van Rob Fransman

Brett Stephans

“The Jewish people, Israeli Jews and diaspora Jews, observant Jews and secular

ones, right-wing Jews and left, all of us ultimately in the same boat, whether we

like each other or not, have the honor of being hated. Constantly seeking to

prove ourselves worthy in order to win the world's love is a fool's errand. We

need to stop being wounded. We need to stop being aggrieved and indignant. And

I'd go further. We need to take this as an opportunity to stop caring”.

Deze mooie tekst is helaas niet van mezelf. Was het maar waar. De tekst is van de New Yorkse journalist Brett Stephens. Stephens schrijft opiniecolumns voor The New York Times en is sinds 2017 een vaste medewerker van NBC News. Hij is ook de hoofdredacteur van SAPIR, een van de talloze Joodse denktanks in de VS.

Een lief familielid stuurde me de link naar de toespraak van Brett Stephens. Zijn woorden raakten me omdat hij precies omschrijft wat ik zelf ook denk. Plat gezegd en in mijn taal: flikker op met jullie ja maar; flikker op met je coulance voor de islamisering; flikker op met je zogenaamde verbinding en wederzijds begrip. Stop met acties zoals “je buren leren kennen,” me dunkt, op 8 oktober leerden we ze kennen.

Stephen vindt dat we het als een eer moeten zien dat we worden gehaat door de Verenigde Naties, Erdogan, Francesca Albanese, de mensen die vinden dat Jezus christus een Palestijn was, enzovoort. De lijst is eindeloos en Stephens noemt ze allemaal. Enfin, neem de moeite om zelf naar zijn speech te luisteren. Nogmaals de link.

Hoewel een groot deel van zijn woorden bedoeld is voor de Amerikaans-Joodse wereld herken ik veel wat ikzelf denk. Wie dacht dat gastlessen over de Sjoa zouden helpen tegen antisemitisme kwam bedrogen uit. Ik ben er niet voor niets na 7 oktober mee gestopt.

 Het is zinloos om al die energie (en geld) te steken in bestrijding van antisemitisme. Het helpt toch niet. Op YouTube vond ik meer van Stephens. Ergens zegt hij dat Hamas voor een nieuw type Joden heeft gezorgd: de 8-oktober Joden. Hoe we in verbijstering wakker werden toen we merkten dat de zwaarste aanslag op Joden sinds de Sjoa werd gevierd. Hoe we gezien worden door feministen, door LBTQ-gemeenschap, linkse politici en – veel dramatischer - door buren waar we een uitstekende verstandhouding mee hadden. Nu knikken ze vriendelijk maar een inhoudelijk gesprekje gaan ze met ons niet aan. Of, erger nog, maar gelukkig niet in mijn buurtje, de Palestinavlag uithangen. Dat brengt me op vandaag. Zomaar wat feitjes.

Sjoerd Sjoersma

Maandag werd Sjoerd Sjoerdsma onze minister van buitenlandse handel. Er schijnt het een en ander aan te merken te zijn op die meneer. Maar dan: op welke politicus niet? Maar wat is de allereerste daad van de nieuwe minister? Op zijn eerste dag, terwijl hij nog niet eens de naam van de koffiejuffrouw kent? Hij spreekt met iedere antisemitische NGO en belooft de financiële steun aan UNWRA te herstellen. De Joodse gemeenschap dankt u zeer, meneer de minister.

Iftar

Vanavond (26/2) organiseert de Stichting Burgerhart weer een iftar op ons nationale plein, De Dam. Ik weet niet of er weer een zooitje politici zal komen opdraven. Ik vrees van wel. Op de website van de Stichting staat een verslag van vorig jaar met het bekende gezemel over verschillende politieke leiders die het belang van solidariteit benadrukten. Ja hoor.  Waren er vertegenwoordigers van de Joodse Gemeenschap ook uitgenodigd? Nou ja, Jaïr Stranders waarschijnlijk wel. Over Stranders zo meer.

Dirk van de Broek

Bij de iftar horen dadels. Dadels zijn lekker zoet en geven na zo lang vasten alvast vanwege het suikergehalte een echte boost. Daarom kijken de imams genadig naar dat fruit. Behalve als ze uit Israël komen, dan zijn ze haram. Er kijk, onze volgens eigen reclame goedkoopste supermarkt is het daar geheel mee eens. De directie laat zich graag uitschelden, alles voor de omzet. Ali Khamsa schrijft op X: “Israëlische dadels verkopen alsof ze uit Jordanië komen, vieze genocide supporters” En Dirk ligt als een bange hond met de poten omhoog: “Beste Ali, onze dadels komen wel degelijk uit Jordanië.”  Dat Ali mag stikken in zijn dadels en Dirk ook.

Stranders en Februari-staking

En dan de Februari-staking waar Jerry Afriyie mocht spreken van Jaïr Stranders, voorzitter van het organiserende comité. Daar is al zoveel over gezegd dat ik er niet ook nog eens een plasje overheen zal doen. Het is geen nieuws meer. Iedere herdenking die iets met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft is gekaapt door woke links en daarmee het Palestina -tuig. Of het nu de Auschwitz-herdenking is, 4 mei of de herdenking van de Februaristaking. We raakten eraan gewend en blijven weg. De voorzitter van het Februaristaking comité is Jaïr Stranders. Alweer. Overal waar inclusie wordt gepredikt, overal waar over verbinding wordt gezemeld, overal waar “Palestina” het belangrijkste onderwerp ter wereld is, duikt Stranders op. De man is nota ben lid van mijn “eigen” LJG. Zoon van een voormalige voorzitter ook nog. Wie benoemt die ongebakken deegsliert? Wanneer komt er eens behoorlijk tegengeluid uit onze kringen? (dat is er inmiddels, dank Esther Voet en Joods Overleg). Wie vertelt Stranders eindelijk een dat hij niet namens ons spreekt. Ja ik nu hier. Maar dat lezen maar weinig mensen.

Chagrijnig stukje dit? Welnee. Het is prachtig weer, de nieuwe regering heeft heus het beste met ons voor en het gaat me uitstekend. Maar zo’n tirade om mijn gal kwijt te raken lucht wel lekker op.