Overlevende gijzelaarster Romi Gonen en haar moeder spreken vanuit hun hart: "Het was de enige nacht dat ik goed sliep"

Romin en haar moeder. Foto N12News

Toen Romy Gonen haar hartverscheurende verhaal over haar gevangenschap door Hamas deelde met N12 "Uvda", raakte ze een heel land. In een interview dat ze samen met haar moeder, Merav, gaf voor een speciale aflevering van "60 Seconds with Liel Eli", spraken ze over de gevoelens die ze ervoeren na de uitzending, wat Romy boos maakte en waarom ze zich inzette voor Emily Damari tijdens haar gevangenschap.

Besef je wel dat we hier samen zijn?

Romi: "Wauw, nee. Je zou van mama kunnen zeggen dat ze optimistisch was voor ons allemaal."

Meirav: "Ik kan haar niet uitleggen dat ik niet optimistisch was, maar eerder dat ik zeker was."

Er waren inmiddels acht maanden verstreken en je had nog steeds geen teken van leven van haar ontvangen. Hoe kun je zo optimistisch blijven?

Meirav: "Ik heb haar gehoord, ze zei dat ze nog leefde. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen."

Romi: Ik lag op het matras onder de deken en zei: 'Mam, alsjeblieft, haal me hier weg. Alsjeblieft, mijn leven, vergeef me, haal me hier weg, ik ben hier en het gaat goed met me. Ik heb geen hand, maar het gaat goed met me.'

Er is een bepaalde energie die je kunt overbrengen.

Meirav: "Absoluut. Ik zei alleen maar tegen haar: 'Licht, zonneschijn, houd vol. Je hoeft alleen maar vol te houden.'"

Hoe voel je je na de uitzending van het interview in 'Uvda'?

Meirav: "Wat geweldig dat het is uitgezonden, mam. Na de eerste aflevering heb ik voor het eerst goed geslapen."

Romi: "Ik zat onder enorme stress, het is onmogelijk om dat uit te leggen. Je zit daar en weet dat je alles gaat onthullen. Liel, je bent iemand die iedereen kent, maar ze weten niet de meest persoonlijke dingen over je. Hier is het anders, ik moet iedereen dat laten weten."

Heb je zelf besloten om alles openbaar te maken?

Romi: "Niet mijn verstand, maar mijn psycholoog. Uiteindelijk zijn er dingen die mijn vader volgens mij moet weten."

Het is alweer een paar maanden geleden dat je terugkwam. Kun je nu met je familie zitten en ze dingen vertellen die ze nog niet weten?

Romi: "Dat waren 471 dagen, weet je hoeveel ik te vertellen heb? Van het moment dat ik op een stoel ging zitten en achterover tegen de muur vloog, tot het gevecht waarbij ik een stoel naar een terrorist gooide. Het gaat over van alles, er is nog veel meer."

Was er een moment tijdens je gevangenschap waarop je tegen jezelf zei dat je eraan moest wennen om daar te zijn?

Romi: "Ja, in augustus, vlak voor mijn verjaardag, ging de deal niet door. Sindsdien zei ik: 'Verdomme, we blijven hier.'"

Is Romi altijd al een zorgeloos persoon geweest die naar feestjes gaat en plezier maakt?

Meirav: "Romi heeft veel vrienden en dat is altijd zo geweest, dus natuurfeestjes hoorden daar ook bij. Ik denk dat het een heel natuurlijk onderdeel is van zelfontdekking. Ik ging zelf ook naar natuurfeestjes, alleen op latere leeftijd. Het is ontzettend leuk. Er is een soort ontlading, een soort verbondenheid, de muziek, de natuur, het is waanzinnig."

Romi: "De appel valt niet ver van de boom."

Hoe was jullie relatie vroeger? Hoe hecht was die?

Romi: "Soms zelfs hechter dan nu."

Meirav: "Dat klopt. Toen ik twaalf was, nam ze me mee voor een gesprek, kwam ze mijn kamer binnen en deden we de deur dicht. Even dacht ik dat ik niet genoeg aandacht aan haar besteedde. Ze zei tegen me: 'Mam, het lijkt alsof alles goed met me gaat en alles loopt op rolletjes, ik ben net een engeltje, maar het gaat niet goed met me.'

Romi vertelde wat haar vooral boos maakte nadat het onderzoek op "Uvda" was uitgezonden. "Nadat het eerste deel was uitgezonden, ging ik naar Instagram en benaderde ik alle invloedrijke personen in Israël, ook al ben ik een technofoob. Geen van hen deelde mijn verhaal. Nu, eigenlijk maakt het me niet uit, want ik ben er niet naar op zoek, maar een verhaal zoals het mijne zou over de hele wereld verspreid moeten worden. Niet voor mij persoonlijk. Maar omdat Hamas waardeloos is en iedereen dat moet weten. Wat mij betreft zou iedereen met meer dan 20.000 volgers het moeten delen. Meer mannelijke influencers deelden mijn verhaal dan vrouwelijke. Uiteindelijk ging het als een lopend vuurtje de wereld in en ik denk dat het zijn doel heeft bereikt. Maar ik voel het nog steeds."

Romi, ben je veranderd sinds je terug bent?

Romi: "Sinds ik terug ben, ben ik een waarheidsmachine. Je hoort alles wat er in je hoofd omgaat eruit komen. Totdat er een keer iets naar buiten komt, in een nare situatie, en dan zeg je: 'Dat is toch niet zo perfect.' Maar je kunt er niets aan doen, ik was een gevangene, dus ik surf nog steeds op die golf."

Hebben jullie sindsdien ruzie gehad, jij met je moeder?

Romi: "Sinds ik terug ben, neemt ze mijn telefoon niet meer op. Als ze terugbelt, zeg ik tegen haar: 'Mam, wat als ik ontvoerd word?' Soms belt ze me en neem ik op: 'Hallo mam?' Dan drinken we in stilte en is er een moment van 'Zie je wel!' en dan gaan we verder. Of ik zeg tegen haar: 'Ik zie verbrande bomen. Haal iemand voordat ik doodga!'"

Meirav: "Dan zeg ik tegen haar: 'De enige keer dat je ontvoerd werd, nam ik de telefoon op.' Misschien moet ik inderdaad niet opnemen."

Welk eten vindt Romy het lekkerst?

Meirav: "Ze is dol op Bolognese. We hebben er een verhaal over verteld, ze was echt boos dat ik de eerste week geen Bolognese voor haar had gemaakt.

Romy: "Ik was niet boos, Emily en ik hadden een weddenschap afgesloten over geld in de gevangenis. Ik zei tegen haar: 'Lola, hoor je? Ik wed erop dat mijn moeder de eerste week pasta Bolognese voor me meeneemt naar het ziekenhuis.'

Heb je uiteindelijk pasta voor ze meegenomen?

Meirav: "Ik heb niets meegenomen, want ze at niet."

Romi: "Toen ik terugkwam, was het alsof je onder invloed van ecstasy was. Je rende rond, schreeuwde in de gang en je kon niet eten. Je rookte veel, want je had sigaretten, maar eten interesseerde je niet."

Romi, je bent weer gaan roken. Is je lichaam er niet mee gestopt?

Romi: "Jawel, maar niet in je hoofd. En er is ook iets met het feit dat ik nu kan roken zonder dat iemand me ooit nog nee zegt. Je kunt doen wat je wilt, en dan weer beginnen met roken. Het is een soort overwinning op mezelf. Voilà, je was het er niet mee eens, je zei nee, en nu ben ik een roker, dus rook ik ook nog eens veertig sigaretten voor je neus."

Was er een plek waar je naartoe wilde om vrijheid te ervaren?

Romi: "De zee, die symboliseert vrijheid voor ieder mens. Ook al is het niet eens de zee, het is gewoon een moment om buiten te staan ​​en een blauwe lucht te zien met de wolken die langzaam voorbijtrekken. De zon op je gezicht, waar je ook bent, dát is vrijheid. De stilte, de wind en de zon."

Meirav: "Haar zin in de eerste week was: 'Laat me met rust, laat me gewoon in de zon zitten.'"

Romi, je zei dat je je hand niet helemaal kunt strekken en dat je nog een operatie nodig hebt.

Romi: "Ik heb veel problemen met mijn hand, er zijn dingen die niet op te lossen zijn omdat de tijd zijn tol heeft geëist. Het blijkt dat het lichaam zichzelf in een jaar of zo afbreekt, en er zijn nog meer operaties nodig. We zijn nu in een veel betere fase en ik kan mijn hand alweer gebruiken. Ik wil graag dat het nog beter wordt, en we zullen er ook beter van worden."

Wat is het mooiste dat jullie elkaar toewensen?

Romi en Meirav: "Nee, dat we vaker van elkaar gescheiden zullen zijn in ons leven!"