President Isaac Herzog spreekt de Internationale Conferentie over de Bestrijding van Antisemitisme toe ter gelegenheid van de Internationale Holocaust Herdenkingsdag

Foto Amos Ben-Gershom. GPO

Vandaag 27 januari 2026, sprak president Isaac Herzog tijdens de Tweede Internationale Conferentie over de Bestrijding van Antisemitisme in Jeruzalem ter gelegenheid van de Internationale Holocaust Herdenkingsdag.

De conferentie werd georganiseerd door het Ministerie van Diaspora Zaken en Bestrijding van Antisemitisme op initiatief van minister Amichai Chikli en werd bijgewoond door de Albanese premier Edi Rama en andere internationale leiders.

Toespraak van president Herzog:

“Ik wil graag even stilstaan ​​bij een enorm belangrijke ontwikkeling voor ons allemaal in Israël en voor miljoenen mensen over de hele wereld. Gisteren, na 834 dagen van angstige spanning, is sergeant Ran Gvili teruggekeerd naar Israël. Ran, die op 7 oktober geen moment aarzelde en zich recht in de vuurlinie begaf om zijn land, zijn medeburgers en medemensen te beschermen, is eindelijk thuis. Zijn terugkeer markeert een belangrijk keerpunt. Voor het eerst sinds 2014 wordt geen enkele Israëlische burger, levend of dood, meer als ruilmiddel gebruikt in Gaza.

“Eenentachtig jaar geleden, op deze dag, gingen de poorten van Auschwitz open en keek de wereld in de duisternis van het pure kwaad.” Hier en nu komen we samen in Jeruzalem – het eeuwige symbool van het Joodse volk, van waarheid en vrede, en de hoofdstad van de onafhankelijke staat Israël, de natiestaat van het Joodse volk, de enige op aarde – om die ‘heilige plicht van alle mensen van goede wil’ na te komen: te herdenken en te getuigen. Om onze harten te openen voor het verdriet van het verleden. We zijn hier om onze stem toe te voegen aan de eeuwige belofte: ‘Nooit meer.’

“De Holocaust was de grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid en in de geschiedenis van ons volk. En toch, uit die as van onvoorstelbare verwoesting klonk een diepe schreeuw. Een schreeuw om herstel, genezing en gerechtigheid. Een schreeuw om broederschap, samenwerking en wederopbouw. ​​Het was een schreeuw die niet alleen uit de diepten van de mensheid opsteeg, maar ook uit de rouwende, gekwelde harten van individuele mannen en vrouwen. Mannen en vrouwen die hun leven wijdden aan het ongedaan maken van de kwelling die hen en hun generatie was aangedaan, door een wereld te creëren waarin die kwelling nooit meer zou plaatsvinden.

Feit is dat we, slechts eenentachtig jaar na de heilige gelofte van ‘Nooit meer’, getuige zijn van het uiteenvallen van de morele structuur die het beste van ons menselijk geweten zo hard heeft geprobeerd op te bouwen.

“Wanneer haat opnieuw een legitieme vorm van politiek activisme is geworden; wanneer Joden zich gedwongen voelen hun identiteit te verbergen in de straten van Londen en Parijs; wanneer Joodse kinderen 's ochtends onder begeleiding van gewapende bewakers naar school moeten worden gebracht en Joodse gelovigen op zaterdagochtend beschermd moeten worden, van Toronto tot Boston tot Buenos Aires; wanneer we het bloed van Joodse gelovigen zien vloeien in Manchester op Jom Kippur; wanneer we rouwen om de onschuldigen die zijn afgeslacht tijdens een Chanoeka-viering in Sydney; wanneer Joodse studenten aan universiteiten in de Verenigde Staten en Europa geïsoleerd, vervreemd en lastiggevallen worden omdat ze Joods zijn, omdat ze zionistisch zijn, omdat ze zijn wie ze zijn, dan is het duidelijk: we schieten tekort in onze belofte.

Dezelfde oude plaag is opnieuw losgelaten op onze samenlevingen. De beweegredenen zijn misschien anders, maar het is hetzelfde eeuwenoude gif. Het heeft vele vormen aangenomen, maar heeft altijd dezelfde naam gedragen: antisemitisme. Laten we het beestje bij de naam noemen.” Laten we het duidelijk stellen: het Joodse volk – en alleen het Joodse volk – het recht op zelfbeschikking in hun eigen land ontzeggen is antisemitisme. Zelfs als je de burgemeester bent van de stad met de meeste Joden buiten Israël! En ​​hoe we hierop reageren is van groot belang.”