Rachel Goldberg-Polin vertelt over de strijd om haar zoon Hersh in een nieuw boek, haar ontvoerde zoon werd gedood in een tunnel in Gaza

Rachel Goldberg-Polin. Foto AP

Rachel Goldberg-Polin vertelt over de strijd om haar zoon Hersh, een van de bekendste gijzelaars die op 7 oktober werden ontvoerd, vrij te krijgen, en het verwoestende verlies dat volgde toen hij bijna een jaar later in gevangenschap om het leven kwam, meldt Ynet.

Toen Hersh Goldberg-Polin in de tunnels in Gaza zat, citeerde hij volgens medegevangenen vaak een uitspraak van Holocaustoverlevende Viktor Frankl: "Wie een 'waarom' heeft om te leven, kan bijna elk 'hoe' verdragen."

Tijdens zijn lange maanden in gevangenschap hoopten familie en vrienden dat hij, net als Frankl, zou terugkeren met een boodschap van hoop. Maar in augustus 2024, na bijna een jaar in gevangenschap, werden hij en vijf andere gijzelaars door hun ontvoerders doodgeschoten diep onder de grond , waarschijnlijk toen de Israëlische troepen naderden.

Hersh Goldberg-Polin. Foto via zijn moeder

De zoektocht naar zijn beweegredenen is in handen van zijn familie gevallen, die een grootschalige campagne voerde voor zijn vrijlating. Zijn moeder, Rachel Goldberg-Polin, brengt dinsdag een nieuw boek uit.

"When We See You Again" heeft geen verhaallijn, geen keurig afgeronde, opbeurende boodschap, geen afrekening met de Hamas-terroristen die haar zoon hebben vermoord of met de Israëlische leiders die door velen verantwoordelijk werden gehouden voor zijn dood, alleen een aangrijpend verslag van haar verdriet.

Ze heeft nog niet besloten of het boek een buitengewoon pijnlijk liefdesverhaal is, of een verhaal vol liefdesleed.

"Ik probeer nog steeds helder te krijgen wat mijn drijfveer is, maar het is me duidelijk dat mijn drijfveer nog niet vaststaat," zei Goldberg-Polin, met een foto van een lachende Hersh achter haar. "Ik wilde gewoon de waarheid vertellen. Het is een heel nare waarheid."

Een gezicht van de gijzelingscrisis

Hersh was een van de 251 mensen die door Hamas werden ontvoerd tijdens de aanval op 7 oktober 2023. Zijn hand werd afgerukt door een granaat voordat hij Gaza in werd gesleept en uiteindelijk in het doolhof van tunnels van de terroristische groepering terechtkwam.

De oorlog die door de aanval werd ontketend, leidde tot de dood van meer dan 70.000 Palestijnen en de verwoesting van een groot deel van Gaza, voordat een staakt-het-vuren-akkoord in oktober leidde tot de vrijlating van alle overgebleven gijzelaars. Hersh was samen met vijf andere gijzelaars meer dan een jaar eerder gedood.

Rachel had zich onvermoeibaar ingezet voor de vrijlating van haar zoon. Ze verscheen in talloze media-interviews, ontmoette de toenmalige president Joe Biden en sprak de Democratische Nationale Conventie toe . Ze nam ook deel aan massale protesten in Israël, waarbij de regering ervan werd beschuldigd niet eerder tot een akkoord te zijn gekomen.

Haar zoon was een van de bekendste gijzelaars. Posters en graffiti met zijn naam en gezicht duiken nog steeds op in het hele land, vaak met de door Frankl beroemd gemaakte tekst.

Jon en Rachel Goldberg-Polin roepen op tot de vrijlating van hun zoon Hersh uit Hamas-gevangenschap tijdens de Democratische Nationale Conventie. Foto AP

Een menselijk portret

In haar memoires probeert Rachel hem niet te verheerlijken. Ze merkt op dat hij als kind aan zijn korstjes pulkte en slecht was in afwassen.

"Hersh is voor velen een symbool geworden," schrijft Goldberg-Polin in het boek. "Ik weet niet goed wat ik daarmee moet. Maar het is oké. Als mensen Hersh nodig hebben, zal hij dat zijn. Dat is de essentie van dienstbaarheid: zijn wat nodig is."

Rachel groeide op in Chicago en verhuisde met haar man en drie kinderen naar Israël toen Hersh, de oudste, 6 jaar oud was. Ze vertelt verhalen uit de tijd van "vroeger": hoe Hersh als kind mensen versteld deed staan ​​met zijn encyclopedische kennis van Amerikaanse presidenten, en hoe hij dol was op het lokale voetbalteam van Jeruzalem en hun zusterteam in Bremen, Duitsland.

Ze gaat slechts kort in op zijn gevangenneming en de details van zijn gevangenschap, die alom bekend zijn. Ze schrijft over hun wanhopige zoektocht naar informatie in de chaotische en angstaanjagende dagen na de aanval, hun lange strijd voor zijn vrijlating en het nieuws van de dood van Hersh, samen met vijf anderen, na 328 dagen.

Het boek is grotendeels een "rauwe, openlijke, sijpelende, kloppende pijn", aldus Goldberg-Polin. Ze beschrijft "honderden doorweekte dagen druipend van angst".

"Het boek is eigenlijk ontstaan ​​als een manier om die enorme last van lijden, die mijn ziel deed bezwijken, te verwerken," zei ze in een interview in Jeruzalem.

Het schrijven kwam er in vlagen uit, zonder plan voor een eindproject, alleen de vraag: "Hoe overleef ik de volgende 15 minuten?", zei ze.

Een gemeenschap van rouw

Het boek is deels ontstaan ​​uit haar frustratie wanneer mensen vroegen hoe het met haar ging. "Ik dacht dan: 'Zie je die dolk dan niet die in mijn borst steekt, recht op mijn hart? Hoe kun je me dat nou vragen?'" zei ze. "Maar ik besefte dat ze het niet zagen. En dat is niet omdat ze gemeen of ongevoelig zijn. Ze zien het gewoon niet."

Jon en Rachel Goldberg-Polin met een foto van hun zoon Hersh. Foto Amit Shabi

"Iemand die blind geboren is, weet niet wat blauw is, en het is heel moeilijk om blauw te beschrijven aan iemand die blind is. Maar ik wil zo graag dat mensen mijn blauw zien, en ik verlang ernaar dat mensen mijn pijn voelen," zei ze.

Daarnaast waren er mensen die hun eigen verhalen over dood en verlies wilden delen, zelfs tijdens de shiva van haar zoon, de traditionele Joodse rouwweek na de begrafenis. Ze beschrijft het als een overweldigende en oogverblindende ervaring die de "overvloed aan lijden" in de wereld aan het licht bracht.

"Ze proberen me niet te troosten, ze zeggen: 'Laat me naast je staan ​​en we komen hier samen doorheen'", zei ze.

Tijdens de campagne om de gijzelaars vrij te krijgen, was een van Rachels mantra's: "Hoop is essentieel", zelfs toen het onmogelijk leek. Nu vragen mensen haar en haar man, waar ze ook komen, om een ​​beetje van hun verfrommelde en gekreukte hoop.

Ze heeft geen gemakkelijke antwoorden, zoals ze Hersh vertelt in een brief aan haar overleden zoon, tegen het einde van het boek.

'Ik zal jouw drijfveer uitdragen,' schrijft ze. 'Ik zal het doen, ik zal jouw drijfveer de hele wereld over dragen.'