Tegen N12News zeggen Iraniërs: "We zijn werkloos geworden door de internetblokkade, gewonden proberen het ziekenhuis te ontvluchten vanwege het regime"

Protesten in Iran. Foto Reuters

Het digitale ijzeren gordijn dat het Iraanse regime over zijn burgers laat zakken, slaagt er niet in de stemmen van binnenuit volledig het zwijgen op te leggen. Na de periodieke hervatting van de internetverbinding vertelden drie Iraanse burgers – Reza uit Teheran, Saeeda uit Mashhad en Suna uit Teheran – vandaag (woensdag) aan N12News in huiveringwekkende getuigenissen over hoe burgers van de ene op de andere dag werkloos worden, hoe ambulances angst inboezemen in plaats van vertrouwen, en hoe het leven zelf een mijnenveld is geworden dat elk moment kan ontploffen.

Reza, 36 jaar, uit Teheran, spreekt met een gebroken stem, vol angst die een dagelijkse routine is geworden, en met het gevoel dat het regime een historische grens heeft overschreden. "Angst is iets dat onder de huidige omstandigheden niet te ontkennen valt," zei hij over de toenemende repressie en moordpartijen op burgers door het regime. "Dit is misschien wel de eerste keer in de geschiedenis van de Islamitische Republiek, en zelfs vergeleken met eerdere historische gebeurtenissen, dat de omvang van deze moordpartijen ongekend is."

"Het lijkt me dat alleen de nazi's tijdens de Holocaust onschuldige burgers hebben vermoord die de straat op gingen om een ​​normaal leven te eisen," beweerde Reza. "De omvang en aard van de moorden waren erger dan zelfs de ergste nachtmerries die we ons kunnen voorstellen. Onder de doden bevinden zich kinderen van slechts zes of zeven jaar oud, maar ook ouderen. De meesten van hen zijn jonge, alleenstaande mensen die opgroeiden met duizenden hoopvolle dromen over de straat op gaan om een ​​normaal leven te eisen - en het regime heeft hen vermoord."

Is er desondanks een poging om het leven in Iran gewoon voort te zetten?

"Iedereen die in Iran woont, weet het: er is geen dag die echt normaal is. Het leven hier is allesbehalve normaal. Het lijkt misschien normaal aan de buitenkant, maar talloze families rouwen om hun dierbaren. Bijna iedereen kent wel een vriend, familielid of kennis, dichtbij of ver weg, die iemand in zijn of haar omgeving heeft verloren. Zo niet in de directe familie, dan wel in een bredere kring. Vorige week was ik nog op de begrafenis van de 22-jarige broer van een vriend van mij, die in Teheran was doodgeschoten. Hij heeft zijn leven gegeven voor de vrijheid van Iran."

"Ik werd ontslagen omdat de internetverbinding werd afgesloten, veel mensen raakten werkloos."

Reza beschreef wat er zich onder de oppervlakte afspeelde, terwijl het er aan de buitenkant uitzag alsof het leven gewoon doorging. "Het internet is afgesloten, de winkels zijn open en het dagelijks leven lijkt door te gaan, maar het zit vol problemen en valkuilen die ons allemaal als een tsunami zullen overspoelen. Veel mensen zijn werkloos geworden door de internetblokkade. Om me heen zijn er verschillende vrienden, zowel dichtbij als ver weg, die hun baan zijn kwijtgeraakt of met verlof zijn gestuurd, en ikzelf ben ontslagen vanwege de internetblokkade," vervolgde hij gefrustreerd.

Wat zijn de gevolgen hiervan voor het levensonderhoud en de economische situatie van de burgers?

"Veel mensen zijn in ernstige financiële problemen geraakt, en dat is op alle vlakken voelbaar. Er is geen geld meer in omloop. De handel is aanzienlijk afgenomen en door het economische beleid van de overheid zal de situatie naar verwachting nog verder verslechteren."

In welke andere situaties kom je deze complexe situatie dagelijks tegen?

"Waar politie en ambulances een gevoel van veiligheid zouden moeten bieden, wekken ze juist angst en wantrouwen op. Je kunt ze niet vertrouwen. Als je ze ziet, word je overmand door angst en moet je bij ze uit de buurt blijven."

"Mensen die via connecties hier zijn gekomen, plegen bloedvergieten in opdracht van de overheid," zei Reza hulpeloos. "Artsen die gezworen hebben levens te redden, breken hun eed en brengen mensenlevens in gevaar. Ze bedreigen zelfs verpleegkundigen zodat die de gewonden niet behandelen."

Protesten zijn vrijwel verdwenen uit het straatbeeld. Betekent dit dat het publiek de moed heeft opgegeven, of staat er juist iets op het punt uit te breken?

"De protesten zijn verzwakt door de gewelddadige repressie en het gebruik van scherp. Maar ze zijn niet verdwenen - ze zijn een sluimerend vuur onder de oppervlakte geworden. Mensen wachten gewoon op een kans, een eerlijke kans."

"Het publiek is woedend, maar het dictatoriale regime en de terreur die na de moorden is ontstaan, zorgen ervoor dat slechts weinigen de straat op durven te gaan - tenzij er iets bijzonder ongewoons gebeurt," gaf hij toe.

In een boodschap aan Israël zei hij: "Als jullie de kans krijgen, help ons dan om ons te bevrijden van het onrecht van het bewind van de ayatollahs. We kunnen niet vechten met kogels en lege handen."

Saida, een 26-jarige studente uit Mashhad die als verpleegster in een ziekenhuis werkt, vertelt in een interview met N12 wat ze de afgelopen dagen van dichtbij heeft meegemaakt. "Ik zie families rouwen om kinderen die zijn overleden na twee weken vechten voor hun leven. Pas vandaag kwam de oom van een van hen aan, en pas toen ze dichterbij kwam, realiseerde ze zich dat het het lichaam van haar neefje was."

"Het is hartverscheurend om dit soort dingen te zien," geeft ze toe. "Maar het is niet alleen dat. De afgelopen anderhalve maand is het aantal mensen dat naar me toe komt en vraagt ​​waar de sociale dienst is, enorm toegenomen. Acht van de tien mensen vragen: 'Bij welke afdeling hoort de sociale dienst?'"

"Mensen die tijdens de protesten gewond raakten en in het ziekenhuis liggen, vragen zich af: 'Hoe ontsnap je nu uit het ziekenhuis?'"

Saida beschrijft ook de economische ineenstorting die burgers juist op hun zwakste momenten treft. "In een ziekenhuis dat eigenlijk openbaar zou moeten zijn, kost een overnachting, zelfs met verzekering, tussen de twee en vijf miljoen tomans. Alles stort echt in door de economische situatie, je ziet mensen bij wie de kleur uit hun gezicht is verdwenen, iedereen is verdrietig."

En wat gebeurt er met degenen die gewond zijn geraakt tijdens de protesten?

"Mensen die tijdens de protesten gewond raakten, kwamen pas een week of twee na het ongeluk naar het ziekenhuis, alleen om de granaatscherven uit hun lichaam te laten verwijderen. En als ze eenmaal in het ziekenhuis liggen, is het enige wat ze zeggen: 'Hoe komen we nu uit het ziekenhuis?' Ik hoorde gefluister van metgezellen: 'Hoe krijgen we hem hier nu weg?'"

Wat is de drijfveer achter het verlangen van gewonden om uit ziekenhuizen te ontsnappen?

"Regime veiligheidspersoneel in burgerkleding bevindt zich in de ziekenhuizen en deelt lijsten met namen uit. Ze hebben ambulances naar ziekenhuizen in twee steden gebracht. Ze lieten de gewonden niet uit de ambulances komen. Ze hielden hen daar vast tot ze stierven."

Elk klein geluidje is een existentiële bedreiging geworden, het is een catastrofe.

Als Saida de straat op gaat, staat haar lichaam op scherp alsof ze zich in een oorlogsgebied bevindt. Ze blijft constant om zich heen kijken, haar rug is nooit rustig en elk klein geluidje wordt een potentiële bedreiging. "Ik blijf me omdraaien. Ik blijf maar denken dat er misschien iemand achter me aan zit. Bij elk klein geluidje, een motor, een geluid, spring ik op van mijn stoel," zegt ze. "Ik kijk naar de muren, denk dat het geweervuur ​​is, denk dat het een motor van de speciale eenheden is.

"Het is een ramp om zelfs maar bang te zijn om te ademen," concludeert ze. "Om jezelf af te vragen: waarom ben ik vandaag überhaupt wakker geworden? Waarom leef ik nog? Waarom ben ik die twee nachten niet gestorven zoals de andere?"

Voertuigen worden gecontroleerd, telefoons worden gecontroleerd en op elk klein protest wordt met het meest extreme geweld gereageerd.

Suna, 27, uit Teheran, beschrijft een gehavende stad met straten vol bloed dat nog niet is weggewassen, achtergelaten kinderschoenen en een zware aanwezigheid van veiligheidstroepen die elke stap buiten het huis pijnlijk maakt. "Na wat er is gebeurd, is het verlaten van het huis niet alleen eng meer, het is pijnlijk. Het zien van bloed dat nog steeds op het asfalt ligt, het zien van schoenen en kleren van kinderen die nooit meer naar huis zouden moeten terugkeren, het is hartverscheurend."

"De aanwezigheid van veiligheidstroepen, oproerpolitie, Basij-strijders en de Revolutionaire Garde maakt deze situaties veel lastiger", legt Song uit. "Voertuigen worden gecontroleerd, telefoons van mensen worden in beslag genomen en op elk klein protest wordt met het meest extreme geweld gereageerd."

Is er sindsdien iets veranderd aan de situatie?

"De situatie is nog steeds niet veranderd. De meeste bedrijven zijn half gesloten en het is duidelijk dat de stad in rouw is. Het meest pijnlijke voor mij is het diepe gevoel van mislukking en hopeloosheid, dat een deel van mij begint te worden. Nergens, echt nergens, voel ik me veilig en ik zit gevangen in een constante staat van angst."

Wat heeft het protest nu eigenlijk de kop ingedrukt?

"De afname van de protesten was volkomen voorspelbaar. De afsluiting van internet, vaste en mobiele telefoonlijnen en sms-berichten ontnam het publiek effectief elke mogelijkheid tot organisatie en communicatie. En de Islamitische Republiek is geen vijand die bestreden kan worden op basis van geluk of impulsiviteit."

Ze zegt dat dit ook een zware psychologische tol eist. "Naast het feit dat de internetblokkade en -beperkingen het levensonderhoud van een groot deel van de bevolking in gevaar brengen, is dit voor mensen zoals ik, van wie familie en verwanten geëmigreerd zijn en voor wie internet het enige communicatiemiddel is, een zeer ernstige psychologische schade. Gedurende de hele periode dat het internet was afgesloten, stond ik onder medische begeleiding vanwege angstaanvallen als gevolg van stress", vertelt ze.

Tot slot, welke boodschap is voor u belangrijk?

"Natuurlijk ben ik boos op de Islamitische Republiek en op Ali Khamenei persoonlijk, en uiteraard ben ik bereid, zelfs ten koste van mijn leven, de omverwerping van dit regime te zien. We hebben niets meer te verliezen. Maar er zijn nog veel dingen waar we bereid zijn voor te vechten, en ik denk dat Khamenei daar juist bang voor moet zijn."