Teheran viert feest nu Trump zich terugtrekt uit oorlog met Iran en Israël de schuld krijgt van nederlaag van de Republikeinen, schrijft Ben-Dror Yemini

Foto AFP

Als het alleen om vicepresident JD Vance zou gaan , zou dat al reden tot ernstige bezorgdheid zijn. Vance onderhoudt een hechte vriendschap met Tucker Carlson , de invloedrijke rechtse commentator die herhaaldelijk is beschuldigd van antisemitisme en een van de meest uitgesproken tegenstanders is geworden van de traditionele relatie tussen Amerika en Israël.

Maar het probleem is nu veel groter. Donald Trump, jarenlang misschien wel de beste vriend van Israël in het Witte Huis en de man op wie premier Benjamin Netanyahu vrijwel al Israëls politieke kaarten had gezet, doet nu mee aan hetzelfde ritueel van beschuldigingen. Na de verpletterende nederlaag van de Republikeinen bij de tussentijdse verkiezingen wees Trump naar de oorlog met Iran en de groeiende Amerikaanse vijandigheid jegens Israël als factoren die bijdroegen aan het resultaat. Het moorddadige regime in Teheran had zich nauwelijks een beter bericht kunnen wensen.

We zijn gewend geraakt aan leugens over Joden en over Israël. Dat zouden we niet moeten zijn. Was het Israël waarvan de aanhangers van het regime "Dood aan Amerika" riepen? Was het Netanyahu die Iraniërs die tegen hun heersers protesteerden, beloofde dat er hulp onderweg was? Was het Israël dat tienduizenden van zijn eigen burgers heeft gedood? Was het Israël dat decennialang terroristische organisaties en proxy-strijdkrachten in het Midden-Oosten heeft opgebouwd, terwijl zijn leiders herhaaldelijk hun vijandigheid jegens de Verenigde Staten hebben uitgesproken? Toch wordt Israël in het politieke verhaal dat nu in delen van Amerika de overhand krijgt, steeds vaker afgeschilderd als de bron van het probleem.

Als Israël over serieuze staatsmanschap beschikte, zou het niet louter vleierij aan het adres van de Amerikaanse president uitstralen. Het zou Trump eraan herinneren dat Iran niet alleen Israël, maar ook de Verenigde Staten bedreigt. Iran wordt al jaren beschuldigd van het plannen van aanslagen in het buitenland, waaronder operaties gericht op Amerikanen. Het heeft een regionaal netwerk van gewapende bondgenoten opgebouwd en zich, wanneer zijn belangen dat vereisten, verbonden met mogendheden zoals Rusland en China, in strijd met de Amerikaanse belangen. En zelfs na de ondertekening van het nucleaire akkoord in 2015 bleef Teheran zijn ballistische raketprogramma uitbreiden, inclusief raketten die veel verder dan de directe omgeving van Israël kunnen reiken.

Als Israël over serieuze staatsmanschap beschikte, zou het zich niet tevredenstellen met het vleien van de Amerikaanse president. Het zou hem eraan herinneren dat Iran niet alleen Israël, maar ook de Verenigde Staten bedreigt, en dat Teheran al decennialang werkt aan de opbouw van een militaire en proxy-infrastructuur die bedoeld is om de Amerikaanse macht in het Midden-Oosten uit te dagen.

Het is niet zo dat Trump dit niet weet. Dat weet hij wel, of zou hij in ieder geval moeten weten. Toch heeft zich in de Verenigde Staten een politiek narratief gevormd, aangewakkerd door verschillende en soms tegenstrijdige krachten: delen van Trumps MAGA-beweging, progressief links en fel anti-Israëlische islamitische stromingen. Al deze groepen portretteren Israël steeds meer als een last die Amerika meesleurt in oorlogen die de Amerikaanse belangen niet dienen. In plaats van dit narratief te bestrijden, lijkt Trump er nu gedeeltelijk aan toe te geven.

Amerikanen zouden zich ook moeten afvragen waarom Qatar en China enorme bedragen in Amerikaanse universiteiten en onderzoeksinstellingen hebben gestoken. Qatar was alleen al de grootste buitenlandse bron van meldingsplichtige giften en contracten aan Amerikaanse universiteiten in de meest recente federale openbaarmakingen. Het zou buitengewoon naïef zijn om te geloven dat dergelijk geld geen poging tot beïnvloeding inhoudt.

Een papieren tijger

Die verschuiving in de publieke opinie heeft gevolgen. De meeste Amerikanen zijn nu tegen de oorlog met Iran. Een gemiddelde peiling begin november gaf een tegenstanderspercentage van ongeveer 56,5%. Andere onderzoeken lieten zelfs nog slechtere cijfers zien voor de voorstanders van de oorlog. Uit een peiling eerder dit jaar bleek dat 56% van de waarschijnlijke kiezers geloofde dat een oorlog met Iran Israël meer voordeel zou opleveren dan de Verenigde Staten, terwijl slechts 29% geloofde dat Amerika er meer baat bij zou hebben. Of die opvattingen terecht zijn, is politiek gezien vrijwel irrelevant. Ze hebben wortel geschoten, en in de politiek worden opvattingen uiteindelijk beleid.

Dit begon niet na de tussentijdse verkiezingen. Het raamwerk dat eerder dit jaar tussen Washington en Teheran werd overeengekomen, zou plannen hebben omvat voor een particulier investeringsfonds van 300 miljard dollar, bedoeld om de Iraanse economie nieuw leven in te blazen als er een definitief akkoord zou worden bereikt. Het geld werd niet omschreven als compensatie van de Amerikaanse overheid, en Trump zelf ontkende dat de Verenigde Staten een dergelijk fonds aan het oprichten waren. Maar het principe blijft verbazingwekkend: na een oorlog tegen een regime dat decennialang de regio had gedestabiliseerd, voorzag het diplomatieke eindspel in honderden miljarden dollars aan investeringen die terugvloeiden naar Iran.

Stel je voor dat je die logica toepast op eerdere oorlogen, waarbij een vijandig regime wordt herbouwd voordat er zeker van is dat de dreiging die het creëerde daadwerkelijk is verdwenen. De oorlog met Iran bracht enorme kosten met zich mee voor Teheran, terwijl er relatief weinig offers van het Amerikaanse publiek werden gevraagd, afgezien van hogere energieprijzen en militaire uitgaven. Als zelfs dat meer is dan de Verenigde Staten politiek bereid zijn te verdragen, dan loopt het land dat belooft Amerika weer groots te maken het risico Amerika tot een papieren tijger te maken.

Trump is nu nog een stap verder gegaan. In zijn interview met CBS' "60 Minutes" na de tussentijdse verkiezingen zei hij dat de landen die de Verenigde Staten tijdens de oorlog met Iran hadden beschermd, Washington uiteindelijk zouden terugbetalen voor de kosten, en voegde eraan toe: "Zonder ons zou Israël niet bestaan." Hij was het ook eens met Vance dat de oorlog een belangrijke reden was voor het verlies van de Republikeinen, en wees op wat hij een "ongelooflijke" mate van vijandigheid jegens Israël onder Amerikaanse kiezers noemde. Teheran heeft Trump niet letterlijk nodig om het Iraanse narratief te onderschrijven. Het heeft alleen nodig dat Washington zijn eigen bondgenoten gaat beschouwen als de politieke prijs die betaald moet worden voor de confrontatie met Iran.

De Iraanse economie mag dan wel gehavend zijn en het regime onder druk staan, maar de Islamitische Republiek kan nu naar het machtigste land ter wereld kijken en concluderen dat volharding loont: overleef lang genoeg, breng voldoende politieke pijn toe, en Washington zal zijn frustratie uiteindelijk wellicht op zijn eigen partners richten. Een zware Amerikaanse klap die het regime dichter bij de ineenstorting zou brengen, zou die berekening kunnen veranderen. Maar als Trump de publieke opinie volgt in plaats van te proberen die te beïnvloeden, wordt zo'n koers steeds moeilijker. Het is moeilijk om de symboliek te negeren van Qatar, een van de meest invloedrijke bemiddelaars in de regio en een van Trumps nauwste gesprekspartners uit de Golfregio, dat juist op een moment dat Washington naar een uitweg zoekt, in het Witte Huis arriveert.

Israël heeft nog steeds vrienden binnen de Amerikaanse regering. Het Pentagon en het Amerikaanse Centraal Commando, dat toezicht houdt op de Amerikaanse militaire operaties in het Midden-Oosten, begrijpen het strategische belang van samenwerking met Israël. Ook hoge functionarissen die verantwoordelijk zijn voor defensie en buitenlands beleid hebben redenen om de militaire macht van Iran te zien als een bedreiging die veel verder reikt dan Israël. De alliantie is dus niet gedoemd, en evenmin is elk conflict over Iran gedoemd. Israël kan zichzelf ook helpen.

Een intelligenter beleid ten aanzien van Palestijnse kwesties, waaronder het extremistische geweld van kolonisten op de Westelijke Jordaanoever, zou het voor Israëls critici moeilijker maken om elke regionale crisis te gebruiken als een aanklacht tegen de alliantie zelf. Netanyahu heeft Israël buitengewoon nauw verbonden met Trump en de Republikeinse beweging, en die gok laat nu zijn risico's zien. Om een ​​diepere breuk te voorkomen, is een ander soort Israëlisch leiderschap nodig: een leiderschap dat de alliantie kan verdedigen zonder te vleien, de strategische waarde van Israël kan uitleggen zonder arrogantie en kan erkennen dat vriendschap met Amerika niet vanzelfsprekend is.