Voormalige gijzelaars, Segev Kalfon en Matan Angrest, vertellen over het houden van de Shabbat in de Hamas tunnels: 'Ik voelde dat God met ons was'

Matan Angrest en Segev Kalfon. Foto: Kesher Yehudi

Matan Angrest en Segev Kalfon spraken, samen met mede-ex-gijzelaar Eitan Mor, tijdens een speciale Shabbat bijeenkomst in het Waldorf Astoria Hotel in Jeruzalem. De bijeenkomst werd georganiseerd door Rabbanit Tzili Schneider, hoofd van Kesher Yehudi. Het was de eerste keer dat de mannen publiekelijk deelden hoe ze de sjabbat vierden tijdens hun gevangenschap, melden de kranten.

Angrest, die 738 dagen vastzat, zei dat hij erin geslaagd was een klein gebedenboek bij te houden. "Toen ik eenmaal een siddoer had, zei ik tegen mezelf dat ik niet drie keer per dag kon bidden en dan de Shabbat niet kon houden. Het komt allemaal goed," zei hij.

Hij beschreef hoe hij kiddoesj en havdala hield wanneer dat mogelijk was, en soms eten of drinken bewaarde voor het ritueel. Hij zei dat hij over de sjabbat had geleerd uit een boek dat hij had gevonden, waarvan hij dacht dat het toebehoorde aan Israëlische soldaten.

Hij zei dat de isolatie de sjabbat extra intens maakte.

"Er waren geen maaltijden op vrijdagavond, geen sfeer. Je zit alleen en wacht op je eten zodat je kiddoesj kunt maken. Je weet niet wanneer je iets te drinken krijgt voor havdala," zei hij. Angrest voegde eraan toe dat de gesprekken met zijn ontvoerders over de islam hem aanvankelijk schokten, maar dat het naleven van de Shabbat hem hielp zijn identiteit te behouden. "Het gaf me de kracht dat ik op de juiste plek was en het juiste deed," zei hij.

Segev Kalfon zei dat hij en andere gevangenen ook probeerden de Shabbat tradities ondergronds te bewaren. "We bevonden ons op een plek van onreinheid, de wortels van de islam. Voor ons was het iets groots. We bevonden ons in een kleine tunnel en schudden de plek, schudden de sjabbat," zei hij. Zonder wijn reciteerden ze zegeningen over het water. Ze zongen "Lecha Dodi" en "Bar Yochai" om de Shabbat te verwelkomen.

Hij zei dat de mannen herinneringen deelden aan de Shabbat maaltijden van hun families. "Iedereen vertelde hoe hun moeder de vis klaarmaakte en wat ze thuis aten, terwijl wij een halve pita met kaas aten," zei hij. Ze markeerden het einde van de Shabbat ook door Havdala te reciteren met een zaklamp als zegen over vuur en water in plaats van wijn. Feestdagen werden ook gevierd, hoewel ze soms pas achteraf ontdekten dat ze de kalender verkeerd hadden ingeschat. "De intentie was wat telde," zei hij.