Woorden hebben hun betekenis verloren in het Trump-tijdperk, en Israël betaalt daar nu de prijs voor, schrijft Ben-Dror Yemini

Foto Maayan Toaf / GPO

"Ik hoef niet van Bibi te horen wat er in Iran gebeurt. Bibi vertelt me ​​dat omdat hij wil dat ik betrokken blijf," zei de Amerikaanse president Donald Trump slechts enkele uren voordat zijn ontmoeting met premier Benjamin Netanyahu begon, schrijft Ben-Dror Yemini in Ynet.

Maar er is een probleem. Dat was precies de reden waarom Netanyahu naar het Witte Huis kwam: om Trump te voorzien van inlichtingen die hij mogelijk zelf niet bezit.

Trump lijkt er echter geen interesse in te hebben om het te horen.

De gelekte informatie, waarin de inlichtingen werden onthuld die Netanyahu aan Trump wilde presenteren, was het laatste wat Israël nodig had. Ze versterken de indruk dat Netanyahu de president probeert aan te sporen de oorlog voort te zetten.

Netanyahu is er al van beschuldigd Trump te hebben overgehaald om deel te nemen aan de gevechten tijdens hun vorige ontmoeting op 11 februari. Talloze opiniestukken en cartoons portretteerden de Israëlische premier als de man die de Amerikaanse president manipuleerde.

Die beschrijving klopte niet. Trump had na de protesten in januari al aangekondigd dat hij het Iraanse volk te hulp zou schieten. De rol van Netanyahu was destijds vooral coördineren, niet overtuigen.

De teleurstellende resultaten van de campagne hebben echter de behoefte doen ontstaan ​​om een ​​zondebok te vinden. Netanyahu is van een partner veranderd in de persoon die als schuldige wordt afgeschilderd.

Trumps opmerkingen tegenover Fox News, kort voor de laatste bijeenkomst, zetten diezelfde lijn voort. Het is oneerlijk. Er zijn veel terechte kritiekpunten op Netanyahu, maar dit is er niet één van.

Toch hebben de lekken uit het kantoor van Netanyahu de kritiek op Israël niet doen afnemen, maar juist versterkt. Er is al lange tijd iets mis met het strategisch beleid van het kabinet van de premier. De laatste episode leverde daar verder bewijs voor.

Het doel van Netanyahu was, vreemd genoeg, om Trump over te halen de doelen uit te voeren die de president zelf had gesteld om de oorlog te rechtvaardigen: het verwijderen van Iraans uranium, het beëindigen van het Iraanse kernprogramma, het beperken van de raketproductie en het stopzetten van de steun aan Iraanse terroristische groeperingen.

Geen van die doelstellingen is bereikt.

In plaats daarvan is er een nieuw probleem ontstaan: Iran heeft de Straat van Hormuz geblokkeerd.

Opmerkelijk is dat de huidige onderhandelingen tussen Oman en Iran zich bijna volledig richten op de doorgangsregelingen door Hormuz. Elke Amerikaanse concessie lijkt de positie van Iran verder te verharden.

Slechts enkele uren nadat de vernederende nieuwe formule van "stilte voor stilte" was aangekondigd, zond een Iraanse televisiezender een instructiefilmpje uit over hoe first lady Melania Trump vermoord kon worden.

Toegeven aan Iran zou betekenen dat Iran de overhand krijgt in Jemen, Libanon, Irak en onder Palestijnse terroristische organisaties.

Die controle zou worden uitgeoefend door middel van geld en wapens. Het resultaat zou een Midden-Oosten zijn dat steeds meer gedomineerd wordt door een terroristische staat.

Dit is niet alleen een probleem voor Israël. Het is een probleem voor de Verenigde Staten en elk land in de regio.

Het is twijfelachtig of Trump beseft dat het hele Midden-Oosten, en niet alleen Israël, op het spel staat.

Als het op woorden aankomt, is Trump inderdaad een superheld.

Hij kan breken, vernielen en vernietigen. Hij beweert dat Amerikaanse camera's hem in staat stellen precies te zien wat er gebeurt op Pickaxe Mountain. Hij zegt dat hij, als hij dat wil, binnen enkele uren bruggen en elektriciteitscentrales kan slopen, waardoor Iran op de knieën wordt gedwongen en aan alle Amerikaanse eisen moet voldoen.

Is deze man serieus?

Na wekenlange bombardementen in de eerste ronde en nog eens twaalf dagen van aanvallen in de laatste ronde, staat Iran nog steeds overeind, terwijl de Verenigde Staten smeken om een ​​of andere vorm van succes.

Trumps uitspraken blijven echter enorme overwinningen en spectaculaire successen opleveren.

Israël moet daarom erkennen dat het een probleem heeft.

Aan het einde van de vergadering werd, zoals te verwachten, in een kort verslag de bijeenkomst als een succes bestempeld. Men kan alleen maar hopen dat dat waar is.

Maar woorden hebben hun betekenis verloren in het Trump-tijdperk, en niemand had een andere aankondiging verwacht. Het was ook niet mogelijk om de lichaamstaal van de deelnemers af te lezen toen de vergadering was afgelopen, omdat camera's niet waren toegestaan.

Trump heeft opmerkelijke dingen voor Israël gedaan, van het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem en het erkennen van de Israëlische soevereiniteit over de Golanhoogten tot de samenwerking in de oorlog tegen Iran.

Maar er is iets misgegaan.

Trump heeft daden ingeruild voor woorden.

Het is mogelijk, misschien zelfs waarschijnlijk, dat er "coördinatie tot stand is gekomen", zoals bronnen dicht bij Netanyahu na de bijeenkomst hebben laten doorschemeren.

De komende dagen en weken zullen uitwijzen of er daadwerkelijk iets veranderd is.