Zeldzame foto's onthullen hoe Israëliërs meer dan 60 jaar geleden Soekot vierden.

Foto KKL - JNF

Een chassidische man met een lulav in een Jeruzalemse soekka, menigten die het oogstfeest vieren in Horshat Tal, kinderen die in een feestelijke optocht meelopen en een drukke markt voor de 'Vier Soorten': vier niet eerder getoonde foto's uit het KKL-JNF-archief bieden een blik op de viering van Soekkot in Israël tijdens de jaren vijftig en zestig.

Lang voor de tijd van kunstig vormgegeven soekka's, in de winkel gekochte versieringen en foto's op sociale media, was Soekkot in Israël vooral een feest dat in gemeenschapsverband werd gevierd. De straten vulden zich met lulavs en mirtetakken (hadassim), kinderen liepen mee in feestelijke optochten en gezinnen trokken de natuur in om het oogstfeest te vieren. Vier historische foto's uit het fotoarchief van Keren Kayemeth LeIsrael-Jewish National Fund (KKL-JNF) geven een beeld van Israël van meer dan zestig jaar geleden en de verschillende manieren waarop de feestdag destijds werd gevierd.

Op een foto uit 1959 is een chassidische man te zien die de mitswa (religieuze plicht) van de 'Vier Soorten' vervult in een soekka in Jeruzalem. Gehuld in een talliet (gebedsmantel) houdt hij een lulav vast en kijkt hij omhoog naar de *s'chach*, de natuurlijke dakbedekking van de soekka. Om hem heen hangen handgemaakte versieringen – papieren slingers, kleurrijke ornamenten en afbeeldingen aan de wanden van de soekka. De intieme foto legt een verstild moment van gebed en geloof vast, ver verwijderd van de drukte buiten.

Foto KKL - JNF

Daarentegen toont een foto die in 1963 in Horshat Tal werd gemaakt, Soekkot als een grootschalig Israëlisch feest waar veel mensen op afkwamen. Gezinnen en kinderen kwamen samen om het oogstfeest te vieren; in het midden stonden dansers in bijpassende kleding met graanschoven in hun handen. Israëlische vlaggen wapperden boven de deelnemers, terwijl op de achtergrond de bomen van het bosje en het landschap van Galilea zichtbaar waren.

De combinatie van een oogstfeest, volksdans en tijd doorbrengen in de natuur vertelt het verhaal van een jong Israël dat oude tradities wilde verbinden met een opkomende lokale cultuur. Een andere foto, genomen in 1964, toont kinderen die deelnemen aan de

ceremonie van de "Jeruzalem-vlag" in Jeruzalem, tijdens de tussenliggende

dagen van Soekot. Gekleed in feestelijke kleding lopen de kinderen in een

optocht mee, waarbij ze de Vier Soorten, bloemen, emblemen en een grote

vlag meedragen.

Foto KKL - JNF

De "Jeruzalem-vlag" was een landelijk educatief initiatief dat al in 1934 van

start ging. Scholen en kleuterscholen uit het hele land streden om activiteiten

te organiseren die de waarden van KKL-JNF weerspiegelden, zoals het planten

van bomen, activiteiten ten behoeve van het land en bijdragen aan de

iconische Blauwe Bus. Tijdens Soekot ontving de onderwijsinstelling die de

wedstrijd had gewonnen de vlag tijdens een indrukwekkende ceremonie en

behield deze een jaar lang, totdat de vlag werd doorgegeven aan de volgende

winnaar. Voor de deelnemende kinderen was het veel meer dan een

ceremonie: het was een ervaring die Soekot, Jeruzalem en het zionistische

ideaal met elkaar verbond.

De vierde foto werd in 1967 gemaakt op de markt voor de Vier Soorten in

Jeruzalem. Centraal op de foto is een jongen te zien die een etrog in zijn hand

bestudeert, omringd door stapels loelavim, mirtetakken en fruit. Kopers en

verkopers drommen om hem heen, inspecteren de koopwaar en bereiden zich

voor op het feest. Zelfs vandaag de dag brengen de geconcentreerde blik van

de jongen en de overvolle marktkraam iets over van de opwinding en de

drukte in de dagen voorafgaand aan het feest.

Foto KKL - JNF

Efrat Sinai, hoofd van het archief bij KKL-JNF, zegt: "Dankzij deze foto's

kunnen we Soekot opnieuw ervaren zoals het decennia geleden in Israël werd

gevierd, en zoals het vandaag de dag nog steeds wordt gevierd: in de

familiesoekka, op de markt in Jeruzalem en tijdens grote bijeenkomsten in de

openlucht.

Ze laten zien hoe traditie, zionistisch onderwijs, landbouw en

gemeenschapszin samenkwamen om het unieke Israëlische karakter van het

feest vorm te geven. Naast hun historische waarde zijn dit levendige,

diep menselijke momenten die ons eraan herinneren hoeveel we zijn

veranderd en hoe de gebruiken van het feest generaties met elkaar blijven

verbinden."