Column Hoofdredactie Jerusalem Post vertaald: "het aftreden van minister Veldkamp roept vragen op over de prioriteiten van de partij en moet zich richten op binnenlandse problemen"

Foto via Jerusalem Post

De hoofdredactie van The Jerusalem Post heeft een artikel geschreven over het aftreden van Casper Veldkamp dat ik volledig vertaald heb gekopieerd.

Het aftreden van de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp afgelopen vrijdag, gevolgd door een verbluffende reeks van negen extra ministers en staatssecretarissen, heeft een fundamentele vraag over de prioriteiten en bestuursbevoegdheden van Nederland blootgelegd.

Toen Veldkamp aankondigde: "Ik ga nu naar huis en schrijf mijn ontslagbrief", nadat hij geen steun had weten te verwerven voor nieuwe sancties tegen Israël, riep hij een terechte vraag op: moet een minister van een buitenlands land aftreden vanwege een Israël-gerelateerde kwestie? Zijn we op het wereldtoneel zo belangrijk dat een Europese minister van Buitenlandse Zaken vindt dat hij uit de regering moet stappen?

Ter verduidelijking: Nederland gaat sowieso naar verkiezingen in oktober, nadat Geert Wilders zijn PVV in juni uit de coalitie trok vanwege het asielbeleid. Maar de vragen blijven bestaan.

Deze massale exodus van de overheid zegt misschien meer over de Nederlandse politieke disfunctie dan over de diplomatie in het Midden-Oosten. De partij Nieuw Sociaal Contract (NSC), die zichzelf "de partij van goed bestuur" noemde, heeft Nederland in plaats daarvan "stuurloos" achtergelaten, zoals vertrekkend minister van Sociale Zaken Eddy van Hijum toegaf.

Terwijl Nederlandse politici de Israëlische politiek verdraaien en debatteren over sancties tegen ministers van Buitenlandse Zaken die ze waarschijnlijk nooit zullen ontmoeten, blijven dringende binnenlandse problemen etteren.

Nederland staat voor grote uitdagingen die de volledige aandacht van haar leiderschap verdienen: volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) leeft bijna 53% van de vluchtelingenhuishoudens van een laag inkomen, terwijl de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) in 2024 32.175 nieuwe asielaanvragen registreerde.

Het meest cruciale is dat gegevens van de Vereniging van Eigenaren (VEH) en het Ministerie van Binnenlandse Zaken wijzen op een woningtekort van meer dan 400.000 woningen, met een verwachte piek van 411.000 dit jaar, terwijl de huizenprijzen alleen al in 2024 met 8,7% stijgen. Dit zijn tastbare crises die de Nederlandse burger dagelijks treffen.

Maar in plaats van zich te concentreren op deze alledaagse kwesties die de Nederlandse kiezers direct aangaan, heeft de regering ervoor gekozen enorm veel politiek kapitaal te steken in de geopolitiek van het Midden-Oosten. Het resultaat? Nou, als je in Israël zit – en we weten dat we onze eigen problemen hebben – ziet het er op dit moment zeker niet bepaald positief uit voor de Nederlanders.

Deze crisis is niet uit het niets ontstaan. De Nederlandse regering heeft haar confronterende aanpak van Israël gestaag opgevoerd, van het weigeren van de toegang aan de Israëlische ministers Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich, die zij tot "persona non grata" verklaarden, tot het zich aansluiten bij de oproep om delen van de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël op te schorten.

Onlangs werd het Israëlische defensiebedrijf uitgesloten van deelname aan de grootste defensietentoonstelling van Nederland, NEDS, die in november gepland staat.

Dit escalerende patroon culmineerde in Veldkamps mislukte poging tot aanvullende sancties, ondanks zijn erkenning van "weerstand binnen het kabinet tegen meer maatregelen". Het feit dat hij ontslag nam boven een compromis, zelfs toen hem een ​​gezichtsreddend alternatief werd geboden in de vorm van een importverbod op Israëlische nederzettingsgoederen, suggereert dat hij ideologische zuiverheid belangrijker vond dan pragmatisch bestuur.

De ironie is voelbaar: terwijl Nederlandse politici zich richten op Gaza en de Westelijke Jordaanoever, worden hun eigen burgers thuis met reële uitdagingen geconfronteerd. En een vergelijkbare situatie is er in heel Europa.

De populariteit van de regering-Starmer in het Verenigd Koninkrijk en van Macron in Frankrijk zou de politici in Whitehall en het Palais Bourbon moeten laten inzien dat kiezers, als het erop aankomt, meer waarde hechten aan hun privéleven en de binnenlandse vrede dan aan de toestand van een conflict dat al 70 jaar en duizenden kilometers verderop plaatsvindt.

Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken geeft prioriteit aan Israëlische sancties boven stabiel bestuur

In plaats daarvan heeft Nederland gezien hoe zijn minister van Buitenlandse Zaken sancties tegen Israëlische functionarissen belangrijker vond dan stabiel bestuur. Het resultaat is een bestuurlijke chaos die noch de Nederlandse burgers, noch de Palestijnse zaak die Veldkamp beweerde te verdedigen, dient.

De Nederlandse aanpak zou ook opnieuw vragen moeten oproepen over zijn rol als betrouwbare bondgenoot en EU-partner. Wanneer het binnenlands bestuur instort vanwege geschillen over buitenlands beleid, met name wanneer het gaat om een ​​democratische bondgenoot die geconfronteerd wordt met existentiële veiligheidsdreigingen, dan is dat een signaal van politieke instabiliteit die bezorgde partners niet kunnen negeren.

Bovendien is de aanval afgelopen weekend op Israëlische staatsburgers bij Center Parcs De Kempervennen het laatste voorbeeld van antisemitisme in het Scandinavische land, een plek waar Joden en Israëliërs zich niet langer echt veilig kunnen voelen.

We zijn opnieuw getuige van de verguising van het Israëlische beleid, terwijl antisemitisme de vrije loop krijgt en ettert in de Nederlandse straten. Dat zou de Nederlandse regering moeten aangaan.

Nederland zou baat hebben bij een herijking van prioriteiten. Zoals Israël-aanhanger Wilders opmerkte in zijn recente gesprek met premier Benjamin Netanyahu, zijn er " miljoenen en miljoenen mensen in Europa " die Israëls inspanningen tegen Hamas-terrorisme steunen.

In plaats van toe te staan ​​dat de verdeeldheid over Israël de regering verder verlamt, zou de Nederlandse leiding zich misschien eerst moeten richten op het op orde brengen van de eigen zaken.