De gestolen verkiezingen? De contante enveloppen uit Qatar roepen grote vragen op, en nog veel meer, meldt Amit Segel

Arabische Israëliërs komen hun stem uitbrengen bij een stembureau in de Arabische stad Tayibe, in centraal Israël, tijdens de Israëlische parlementsverkiezingen op 27 oktober 2026. Foto Flash90

Het is donderdag 29 oktober, en gisteren leek het erop dat 2026 de geschiedenis van de Israëlische verkiezingen zou ingaan als het jaar van de ongekende opkomst onder Arabische kiezers.

Na het laatste nieuws zou het wel eens herinnerd kunnen worden als het jaar van ongekende kwaadaardige buitenlandse inmenging.

De voorzitter van de Centrale Kiescommissie, rechter Noam Sohlberg, heeft een onderzoek bevolen door de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst. In zijn brief aan Shin Bet-chef David Zini, die vanochtend openbaar is gemaakt, spreekt hij van "ernstige vermoedens van ongeoorloofde beïnvloeding door buitenlandse financiering" door buitenlandse actoren die tegen de belangen van Israël ingaan. Als je ongeoorloofde beïnvloeding volgt tot je buitenlandse financiering tegenkomt, kom je uiteindelijk in Doha terecht. En inderdaad, volgens Channel 12 vermoedt de Shin Bet dat Qatarees geld is gebruikt om de opkomst bij Arabische verkiezingen te verhogen, deels via kanalen die eerder werden gebruikt om terrorismegelden te verplaatsen.

De explosief stijgende criminaliteit in Arabische steden, de hernieuwde eenheid binnen de Gezamenlijke Lijst en een algemene afkeer van deze regering hebben ongetwijfeld de Arabische opkomst bij de stembussen vergroot. Maar nooit eerder in de Israëlische geschiedenis is een bevolkingsgroep zo sterk gestegen, van de laagste naar de hoogste opkomst binnen één enkele verkiezing.

Neem bijvoorbeeld Umm al-Fahm, een van Israëls grootste Arabische steden, waar de opkomst 75,7 procent bedroeg, tegenover 38,3 procent in 2022, een stijging van bijna 40 procentpunten. De verkiezingsavond leerde ons allemaal een gezonde dosis scepsis ten opzichte van peilingen, maar de meeste voorspellingen gingen uit van een Arabische opkomst van rond de 65 procent. Zelfs de interne peilingen van de Gezamenlijke Lijst zelf schatten de opkomst op 61 procent, terwijl hun streefdoel 70 procent was.

Dit alles betekent niet dat Arabische burgers geen gebruik maakten van hun democratisch recht om te stemmen tegen een regering die hen al vier jaar lang tegenwerkt. Sommige internationale media zullen de verdenking ongetwijfeld aanhalen als bewijs van Israëlische apartheid en racisme, en sommige stemmen zullen hen waarschijnlijk van materiaal voorzien. Maar er was iets verdachts genoeg voor Sohlberg, die noch een aanhanger van Bib noch een racist is, om een ​​onderzoek te gelasten. Arabische Israëliërs zijn volwaardige burgers, en met een gelijk stemrecht komt een gelijke controle.

Arabische partijleiders en minstens één prominent lid van Likud hebben beiden de leider van Otzma Yehudit, Itamar Ben Gvir, geprezen voor het feit dat hij Arabische kiezers naar de stembus heeft gelokt. Vóór de brief van Sohlberg leek dat het meest ironische aspect van deze verkiezingen te worden. Toen kwamen de berichten dat Qatar veel geld had uitgegeven om Benjamin Netanyahu ten val te brengen, de kandidaat die volgens links door de Golfstaat werd gecontroleerd. Als Likud inderdaad "de ambassade van Qatar in Israël" is, zoals linkse activisten ooit beweerden, dan heeft Doha miljoenen betaald om zijn eigen ambassade te sluiten.