Een arts en drie dochters zijn de gedeelde roeping van een gezin tot de geneeskunde

Dr. Dan Rorman en zijn dochters Hadass, Ella en Dafna. Foto Ynet

Dr. Dan Rorman had nooit de intentie om een ​​familiedynastie in de geneeskunde te stichten. Maar bijna dertig jaar nadat hij een kleine buurtkliniek opende in het stadje Tzur Hadassah in de buurt van Jeruzalem , ziet hij nu al zijn drie dochters in zijn voetsporen treden en ook arts worden, meldt Ynet.

Dr. Rorman, 66, zegt dat hij zijn dochters – Hadass, Ella en Dafna – nooit heeft aangemoedigd om arts te worden. Toch kozen ze alle drie voor de geneeskunde, iets wat hij toeschrijft aan wat ze thuis hebben meegekregen. "Ik was eerlijk gezegd verrast," zei hij. "Ik heb ze nooit onder druk gezet. Maar ze zagen waarschijnlijk dat ik tevreden thuiskwam. Op de een of andere manier is dat bij ze doorgedrongen."

Toen Ran Rorman in 1997 zijn kliniek opende, was Tzur Hadassah een kleine gemeenschap met ongeveer 1000 inwoners. Zijn kliniek was de enige in de omgeving, bescheiden van omvang en aanbod. Bijna 30 jaar later is het stadje gegroeid tot ongeveer 13.000 mensen, en de kliniek is meegegroeid en behandelt nu meerdere generaties van families.

Ran Rorman werd geboren in Los Angeles en groeide op in de Verenigde Staten. Hij studeerde scheikunde en wiskunde aan UCLA , waar een Israëlische gastprofessor hem aanmoedigde om zijn studies in Israël voort te zetten. Gedurende die tijd werd Rorman verliefd op het land en op zijn toekomstige vrouw, Efrat.

Na het behalen van zijn bachelordiploma keerde hij terug naar New York, waar hij geneeskunde studeerde en zich specialiseerde in interne geneeskunde. In 1993 emigreerde hij met zijn gezin naar Israël en begon hij aan een aanvullende specialisatie in chirurgie in het Hadassah Ein Kerem-ziekenhuis in Jeruzalem.

De werkdruk was enorm. Rorman herinnert zich maanden op de afdeling hart- en longchirurgie toen er slechts twee assistenten werkten, die om de dag een dienst draaiden met volledige werkdagen ertussen. "Ik reed uitgeput naar huis en viel soms achter het stuur in slaap", zei hij. "Als ik thuis wakker was, voelde ik me als een gast in mijn eigen huis, met dochters die ik nauwelijks kende."

Die periode betekende een keerpunt. Rorman verliet de ziekenhuischirurgie en stapte over naar de huisartsenzorg, een stap die hem naar eigen zeggen de mogelijkheid gaf om het rustiger aan te doen en zich te richten op zowel zijn gezin als zijn patiënten. "Net zoals een zanger zijn stem vindt, vindt een arts na verloop van tijd zijn eigen stijl", zei hij. "Als je die eenmaal gevonden hebt, voelt het niet meer als werk."

Ook de gemeenschapsgeneeskunde veranderde zijn dagelijks leven. Rorman begon met langeafstandslopen in de omgeving van Tzur Hadassah, waarbij hij soms zijn dochters in een kinderwagen voortduwde toen ze klein waren. Toch zegt hij dat het verantwoordelijkheidsgevoel nooit verdwijnt. "Je hebt altijd het gevoel dat je meer had kunnen doen – professioneel en thuis. Dit beroep vraagt ​​om offers."

De beloningen, zegt hij, komen geleidelijk aan. "Er is niets mooiers dan iemand in nood te helpen," aldus Rorman. "Ook nu nog komen mensen binnen en vertellen me over iets wat ik twintig jaar geleden voor ze heb gedaan. Ik ben altijd weer verrast. Een bang kind met een glimlach de kliniek zien verlaten – dat is fantastisch."

Rorman en zijn vrouw hebben hun dochters opgevoed in Tzur Hadassah. Hadass, 35, is urologie-resident in het Beilinson Ziekenhuis. Ella, 33, is gespecialiseerd in kindergeneeskunde in het Schneider Kinderziekenhuis. Dafna, 31, is zesdejaars geneeskundestudent aan de Universiteit van Tel Aviv en heeft een graad in psychobiologie van de Hebreeuwse Universiteit.

Ieder van hen zegt dat het werk van hun vader hun kijk op de wereld heeft gevormd. Ella vertelde dat ze door hem als arts te zien werken in een kleine gemeenschap de kracht van eenvoudige menselijke verbondenheid heeft ervaren. Dafna zei dat ze opgroeide in een gezin waar geneeskunde nederigheid betekende, huisbezoeken aan ouderen en zorg voor soldaten en mensen met een beperking. "Geneeskunde was niet zomaar een baan," zei ze. "Het was een manier van leven."

Gevraagd naar welk advies hij zijn dochters geeft, aarzelt Ran Rorman geen moment. "De dag dat je thuiskomt en denkt dat je een geweldige dokter bent geweest, dát is de dag dat je moet stoppen," zegt hij. "Je moet je ongemakkelijk blijven voelen, met het gevoel dat je meer had kunnen doen."

Ondanks de opofferingen heeft hij geen spijt. "Zelfs als ik 100 miljoen dollar op de bank had," zei Ran Rorman, "zou ik precies hetzelfde doen als nu. Ik zou niets veranderen."