Een jaar na de val van de gerespecteerde brigadecommandant zegt zijn vrouw: "Ihsan maakt deel uit van ons, de kinderen weten dat het gat niet zal worden opgevuld"

Een toegewijde vader, een eenvoudige en bescheiden man." Ihsan Daksa met zijn vrouw Huda en hun drie kinderen. Foto N12News

Het afgelopen jaar was het moeilijkste in het leven van Huda Daqsa en haar kinderen. Precies een jaar geleden, op 20 oktober 2024, werd hun wereld in één dag vernietigd. De echtgenoot en vader, kolonel Ihsan Daksa, commandant van de 401st Armored Brigade, sneuvelde bij een operatie in de Gazastrook nadat een krachtige bom ontplofte op zijn positie in Jabaliya. De explosie eiste zijn leven terwijl hij zijn kameraden met zijn lichaam beschermde – en redde zo hun leven, zei ze in gesprek met N12News.

Sinds die dag lijkt het Hoda alsof de tijd heeft stilgestaan. Het huis dat het beeld van de vader, de echtgenoot en de agent had verloren – het hele huis stond op zijn kop. De drie kinderen, de 5-jarige Yasmin, de 10-jarige Reef en de 15-jarige Omri, hebben elke dag te maken met de leegte in hun leven, met de moeilijke vragen en met eindeloos verlangen. Huda, die alleen werd gelaten om ze op te voeden, beschrijft een reis van pijn en revalidatie, een reis waarin kracht uit de breuk groeit en de liefde voor Ihsan een leidend licht voor haar blijft.

"Ik kan vandaag zeggen dat mijn leven in tweeën was verdeeld - vóór de val van Ihsan en daarna", vertelt ze. "Je kunt niet dezelfde persoon blijven. Het is een asymmetrisch, niet-lineair proces. Er zijn dagen dat ik sterk opsta, en er zijn dagen dat ik instort. Maar ik heb geleerd dat dit het proces is, ik heb geleerd me er niet tegen te verzetten. Na de afdalingen komen de beklimmingen, en de kinderen geven me veel kracht. Ze hebben mij nodig, en ik heb hen ook nodig. We houden elkaar vast."

Naast de dagelijkse pijn herinnert Huda zich nog goed de routine van het leven met haar man. "Ehsan is vaak afwezig geweest", zegt ze. "Ik zou de opvoeding van de kinderen bijna alleen doen, maar hij was mijn steun. Zelfs als hij maar één keer per week kwam, zou het me kracht geven. Vandaag de dag bestaat het niet meer. De weekenden, die vroeger gevuld waren met warmte, gelach en energie, zien er ineens uit als een gewone dag, kleurloos."

Huda Daqsa. Foto N12News

Ihsan's imago thuis was niet alleen dat van een hoge officier. Hij was een toegewijde vader, een eenvoudige en nederige man, iemand die niet veel deelde over de details van zijn militaire werk. Pas nadat hij was gesneuveld, begon de familie talloze verhalen over zijn heldhaftigheid te horen - waarvan ze sommige helemaal niet wisten.

De militaire carrière van kolonel Daksa begon al op jonge leeftijd. Tijdens de Tweede Libanonoorlog blonk hij als compagniescommandant in het 75e Bataljon van de 7e Brigade uit in het bestrijden en redden van slachtoffers onder vuur. In de slag bij Ba'ita a-Sha'ab, toen een parachutistenmacht werd geraakt door vijandelijk vuur, ging het alleen het dorp binnen met zijn tank, raakte de bron van het vuur en evacueerde de gewonde strijders.

Voor zijn prestaties ontving hij een Major General's Commendation van de commandant van het Noordelijk Commando. In de daaropvolgende jaren bekleedde hij een reeks hoge commandofuncties: operationeel officier van het Noordelijk Commando, commandant van de Golanformatie en ten slotte commandant van de 401e Brigade.

Naast het omgaan met persoonlijk verlies, heeft het afgelopen jaar nog een laag pijn toegevoegd. Het gruwelijke bloedbad in al-Suwayda, Syrië, waarbij leden van de Druzengemeenschap op religieuze gronden werden afgeslacht, raakte Huda met buitengewone intensiteit.

"Dubbele pijn", zegt ze. "Na 7 oktober hebben we hier de grote crisis meegemaakt, en plotseling realiseerde ik me dat onze mensen iets soortgelijks doormaken - op grote schaal. Pas nadat ik Ehsan had verloren, begreep ik echt de omvang van de pijn van anderen. Ik ontmoette hun pijn met een open hart – als moeder, als partner, als verpleegkundige. Het heeft me diep geraakt."

In plaats van in te storten, besloot Huda actie te ondernemen. Ze sloot zich aan bij een campagne om geld en medische apparatuur in te zamelen voor de slachtoffers en nabestaanden in a-Sweida. "Na wat we hebben meegemaakt, kon ik niet onverschillig blijven.

Ik realiseerde me dat als ik een stem heb, ik die moet gebruiken. Ook hierin wil ik het pad van Ihsan voortzetten. Om onze mensen bij te staan, voor hen te zorgen, voor hen te vechten."

Foto N12News via familie

Ondanks het verlies staat Huda erop een levende herinnering te bewaren. "Het is niet alleen wat was, het is ook wat er bij ons achterblijft", zegt ze. "Ehsan maakt nog steeds deel uit van ons – in zijn karakter, op zijn manier, in zijn waarden. Ik zie het in de kinderen, in onze gesprekken, in de beslissingen die ik neem. Hij vergezelt ons de hele tijd."

Ze zegt dat ze zelf sterke punten ontdekte waarvan ze niet wist dat ze in haar bestonden. "Iets in mij werd herboren nadat Ihsan viel", bekent ze. "Het is een pijnlijk proces, maar het is ook een proces dat je leert hoeveel macht je hebt. Dat is wat ik kinderen ook probeer bij te brengen - dat je zelfs uit de grootste kloof een nieuw leven kunt ontdekken."

Nu, een jaar na zijn val, leren Huda en haar kinderen te leven naast het geheugen. Ze weten dat het gat nooit zal worden opgevuld, maar ze kiezen ervoor om vooruit te gaan - niet om te vergeten, maar om pijn om te zetten in een motor. "De kinderen zijn mijn grootste leermeester", zegt Huda. "Ze hebben een prachtig vermogen om zich soms los te maken van de pijn en in het moment te leven. Van hen leer ik dat er zelfs in het donker licht is."

Kolonel Ihsan Daksa wordt vandaag de dag niet alleen herinnerd als een uitstekende officier, maar ook als een inspirerende figuur: een bescheiden, oprechte man, die het algemeen welzijn voor zichzelf zag en met zijn leven betaalde voor zijn toewijding aan zijn vrienden en zijn land. "Ik kende hem intiem", zegt Huda. "Hij was een personage - door deugdzaamheid. Niet vanwege de rangen, niet vanwege de posities, maar vanwege wie hij was als persoon."