'Er is geen glazen plafond, alleen hoogte': de vrouwen die doorbreken in de Israëlische cockpits en bouwen ze een netwerk op van meer dan 170 piloten

Piloot Naomi Sahak. Foto Naomi Sahak

Israël heeft geen tekort aan gevechtspiloten, maar er zijn maar heel weinig vrouwelijke burgerpiloten. De afgelopen jaren is er, onopgemerkt, een groep vrouwen ontstaan ​​die weigert genoegen te nemen met de rol van stewardess. Ze studeren luchtvaart in Israël en in het buitenland, investeren honderdduizenden shekels in hun opleiding tot piloot, leggen tweejaarlijkse examens af en, bovenal, moedigen elkaar aan om niet halverwege op te geven, schrijft Ynet.

"Het is onbegrijpelijk dat er zo weinig vrouwelijke piloten in Israël zijn en dat we elkaar niet kennen", vertelde Naomi Sahak (34), commercieel piloot en een van de oprichters van de Israëlische Vrouwenpilotenvereniging, aan Ynet. "Toen we dat beseften, wisten we dat we een plek moesten creëren waar we elkaar konden ontmoeten."

Zo is de Women Pilots Community ontstaan, een netwerk dat nu meer dan 100 gecertificeerde piloten en cadetten in Israël en de rest van de wereld met elkaar verbindt. Het is een plek om mislukkingen bij een examen te delen, een eerste solovlucht te vieren en advies te krijgen over sollicitatiegesprekken. "Een vrouw schreef ons op de dag dat ze haar vliegbrevet haalde: 'Zonder deze community was ik ermee gestopt.'"

Sahak groeide niet op met een achtergrond in de luchtvaart. Integendeel, ze kwam uit een ultraorthodox gezin, zonder natuurkundestudies en zonder financiële steun. Ze ontdekte de luchtvaart toen ze voor een luchtvaartmaatschappij werkte en haar vliegbrevet haalde.

“Ik ging naar een coach en zij vroeg me: ‘Als alles mogelijk was, wat zou je dan doen?’ Er viel een stilte. Toen zei ik: ‘Ik zou piloot worden.’”

Ze begon haar opleiding tot privévlieger in Israël, verhuisde naar de Verenigde Staten en bleef daar vijf jaar als vlieginstructeur en examinator. Tegenwoordig vliegt ze in privéjets en leidt ze de gemeenschap die ze heeft opgericht. Ze zegt dat er geen loondiscriminatie is tussen mannelijke en vrouwelijke piloten, maar dat er wel andere uitdagingen zijn.

“Als ik aan boord van een vliegtuig ga en ik ben de enige vrouw in de bemanning, dan gaan ze er meteen vanuit dat ik de stewardess ben. Dat is pijnlijk.”

En wat gebeurt er als de cockpitdeur dichtgaat?

"Vliegen is als meditatie. Als je in de wolken bent, is er maar één taak: vliegen."

De eigen foto van Naomi Sahak

De droom die abrupt werd onderbroken en opnieuw begon.

Shoval Levy, 28, uit Herzliya, dochter van een reservist-navigator bij de Israëlische luchtmacht, droomde al vanaf haar twaalfde van een vliegopleiding. Ze werd aangenomen, maar later tijdens de opleiding weer verwijderd.

“Ik voelde me vreselijk. Ik was depressief. Al die jaren had ik daar naartoe gewerkt.”

Pas later ontdekte ze dat ze als burger een carrière in de luchtvaart kon nastreven. Ze begon obsessief te sparen. Een privévliegbrevet kost ongeveer 100.000 shekels, en de volledige opleiding kan oplopen tot honderdduizenden.

Eigen foto van Shoval Levy

Ze maakte haar eerste solovlucht slechts vier maanden nadat ze met haar training was begonnen.

“Ik zat alleen in de cockpit. Ik keek opzij en zag dat er niemand naast me zat. Helemaal alleen opstijgen en landen, dat was het meest fantastische moment dat ik ooit heb meegemaakt.”

Zelfs nu krijgt ze nog opmerkingen te verduren. "Iemand vroeg me eens waarom ik niet in een jurk naar een vlucht was gekomen," vertelde ze. "Soms is het als grap bedoeld, maar het raakt precies je onzekerheden, omdat er niet veel vrouwen in dit vakgebied werken. Het heeft even geduurd voordat ik begreep dat ik me niet hoef te verontschuldigen voor mijn positie."

Van de drankkar naar de voorkant van het vliegtuig

Reut Pinhas, 31, oorspronkelijk uit Rishon LeZion, was stewardess voordat ze besloot een carrièreswitch te maken. Tijdens haar opleiding stapte ze voor het opstijgen en landen in de cockpit, en toen veranderde er iets in haar.

“Er ging een hele nieuwe wereld voor me open. Ik wist niet dat je dit als burger kon studeren.”

Eigen foto Reut Pinhas

Binnen een jaar verliet ze de drankkar en vloog ze naar de Verenigde Staten om een ​​opleiding te volgen. "Het begint bij tienduizenden dollars en kan veel hoger oplopen. Ik heb jarenlang gespaard en mijn familie steunt me."

Haar meest bepalende moment was tevens haar eerste solovlucht. "Het was een krachtig gevoel dat ik mezelf had bewezen dat ik het kon."

Na de landing volgde de traditionele ceremonie. "De instructeur goot een emmer water over me heen," zei ze lachend. "Dat moment was net zo betekenisvol als de vlucht zelf."

'We moeten beter presteren'

In Praag, vlak voor haar eerste civiele vlucht met een passagiersvliegtuig, rondt de 25-jarige Shahar Avivi uit Pardes Hanna een omscholingscursus af. Na tweeënhalf jaar studie in Griekenland en meer dan 500.000 shekels te hebben uitgegeven, werkt ze nu al voor een internationale luchtvaartmaatschappij.

"Mijn grootste fan was mijn grootvader," zei ze. "Hij is drie maanden geleden overleden, en veel hiervan heb ik aan hem te danken."

'We moeten voortdurend bewijzen dat we goed genoeg zijn.' Foto Shahar Avivi

Ook zij is gewend aan de terugkerende vraag. "Ze vragen altijd of ik stewardess ben," zei ze. De uitdaging, voegde ze eraan toe, zit hem ook in de perceptie.

“We moeten voortdurend bewijzen dat we goed genoeg zijn, dat we geen coulance krijgen. In de praktijk moeten we nóg beter presteren.”

Binnen de gemeenschap komen vragen naar boven die zelden in het openbaar worden besproken. "Is het professioneel om een ​​vlucht te annuleren vanwege je menstruatie? Als hoofdpijn een reden is om te annuleren, waarom is dit dan anders?"

Toch keren ze allemaal terug naar hetzelfde moment, namelijk het moment waarop het vliegtuig opstijgt.

"De hemel is de meest gelijke plek die er is," zei Sahak. "Er is geen glazen plafond. Er is alleen hoogte."