'Geduld' - column van Simon Soesan

De kleinkinderen van Simon in dee schuilkelder.

Het is me wat.

Sinds 28 februari zitten we weer met de gebakken peren – ik bedoel de bombardementen.

Zoals de trouwe lezer weet, woon ik in Haifa in een kleine wijk boven op de Carmel-berg. Ik geef verder geen details, om de vijand geen precieze locatie te geven… Deze wijk is bekend om twee feiten: er zijn maar twee ingangen naar onze 8 straatjes en 70% van de kinderen komen terug naar de wijk om dicht bij hun ouders te wonen. Frappant en leuk.

Ook wij zijn gezegend met het feit dat een van onze dochters en onze zoon met hun gezin een paar honderd meter van ons afwonen. Dat geeft ons de zegen onze kleinkinderen veel te zien. Zoals de ervaren grootouders onder ons weten is het mooie van kleinkinderen dat ze komen – en weer gaan.

Verleden jaar juni vertelde onze Oscar winnaar voor beste leugenaar, Netanyahu, dat hij in zijn eentje de raketten en atoomwapens van Iran, zowel als alle raketten van Hezbollah vernietigd had. “Dit geeft veiligheid voor vele generaties in de toekomst.”, zei de aangeklaagde voor fraude, misbruik van ambt en corruptie. Want onze Bibi slaat snel op zijn borst als er successen blijken te zijn.

Met debacles zoals de afslachtingen van 7 oktober 2023 heeft hij moeite om zichzelf aan te wijzen en probeert al bijna drie jaar ons te overtuigen dat zijn naam geen Netanyahu, maar Haas is en dat hij van niets wist.

Maar bijna twee weken geleden werden we dus wakker met de mededeling dat, in samenwerking met Ome Donald, onze Louis de veertiende besloten had de vernietigde raketten en arsenalen nogmaals zou gaan vernietigen. Maar het zou niet lang duren want onze vijanden zijn op en allang verslagen.

Deze verslagen vijanden bestoken ons sindsdien dag en nacht met kleine raketten, grote rakketten, hele grote raketten, nog grotere raketten, zelfmoorddrones en clusterbommen – dat zijn raketten met in de kernkop 40 tot 80 kleinere raketten. Uit hun arsenaal wat onze blaasbek verleden jaar eigenhandig heeft laten vernietigen. Voor generaties lang.

Het leven onder deze dreigingen is niet leuk: voor raketten uit Iran krijgen we een “hint-alarm”, dat wil zeggen we krijgen een mededeling dat het luchtalarm binnen tien minuten afgaat. Dat geeft tijd je te organiseren, de kinderen erbij te halen en, als je al wil, naar een veilige plek in of nabij je huis te gaan.

Wanneer de drones of raketten uit Libanon komen (30 kilometer hemelsbreed van ons af) dan hebben we zestig seconden. Een veilige plek is meestal een bomvrije kamer of, zoals bij ons, een bunker/schuilkelder. Wij wonen in een gebouw met drie verdiepingen (6 appartementen) en wonen op de bovenste verdieping, wat inhoudt dat we drie verdiepingen naar beneden mogen rennen. Ik heb het controleert op mijn slim mobieltje: we leggen dagelijks gemiddeld 1.3 kilometer op en neer, dus is het goed voor de conditie, zeg ik maar.

Tijdens de luchtalarmen gaat ons afweergeschut aan het werk; diverse technische snufjes halen het overgrote deel van de krengen uit de lucht, sommigen vallen in open gebieden en enkelen landen op gebouwen. Ook vallen de wrakstukken van de kapotgeschoten raketten uit de lucht en die wil je echt niet op je kop krijgen.

Er zijn dagen met 3-4 alarmen, er zijn dagen met 15 alarmen. Dat kan overdag of ’s nachts zijn.

Ik moet zeggen, de vijand is niet kieskeurig en de raketten en wrakstukken vallen ook in Arabische dorpen.

Onze televisiezenders zijn allemaal in staat van oorlog: elke zender heeft dag en nacht een forum van “experts” die zichzelf dol praten. Het leukste is ze ’s nachts te zien, wanneer ze zo moe zijn, dat ze slurren en soms niet eens meer weten wat ze zeggen.

Onze bunker is tiptop, we hebben hem opgeknapt, er is een wc en we hebben zelfs televisie voor diegenen die de pret buiten niet willen missen.

Onze halfbakken premier belooft ons dagelijks dat we doorgaan totdat er absolute overwinning is. Dat zei hij over Gaza in 2023, dat zei hij verleden jaar zoals ik al schreef en ook nu belooft hij dat met een stalen gezicht, zwaaiende armen en een theatrale stem.

Zoals ik al schreef hebben we de kleinkinderen over de vloer, want er is geen school omdat bijna geen enkele school adequate bunkers heeft. “Hoeft helemaal ook niet,” zei onze minister van cultuur, “want na deze oorlog zullen we nooit meer worden aangevallen dankzij onze visionaire premier Netanyahu.” Dat weten we dan ook weer. Onze kleinkinderen hebben onderling een plan gesmeed om mij met Mens-erger-je-niet te verslaan, wat ze helaas lukt, maar hun erg blij maakt.

Ik wilde u nog meer vertellen over het dagelijks leven onder raketten die verleden jaar al niet meer bestonden, maar het alarm gaat af dus hup!, naar beneden.

Hopelijk is het gauwe voorbij en zal het arsenaal vaan onze vijanden volkomen vernietigd zijn. Voor generaties in de toekomst.

Ik kan amper wachten.