IDF-vrouwenkracht: Vier vrouwelijke gevechtssoldaten van elite-eenheden van het Israëlische leger, die aan meerdere fronten hebben gevochten

De vier vrouwelijke gevechtssoldaten. Foto: Avigail Uzi

Vier vrouwelijke gevechtssoldaten van elite-eenheden van het Israëlische leger, die aan meerdere fronten hebben gevochten, zeggen dat meer vrouwen hun voorbeeld zullen volgen. Ze benadrukken dat in de strijd prestaties, en niet voorkeuren, bepalend zijn voor de missie, schrijft Ynet.

Sergeant N. uit Modi'in is pas 21 jaar oud, maar heeft al diverse glazen plafonds doorbroken. Ze slaagde voor de marineofficiersopleiding, maar besloot de functie niet aan te nemen. "Ze boden me een selectie aan voor Yahalom (de speciale eenheid van het Combat Engineering Corps)," herinnert ze zich. "Ik wist niet eens dat er vrouwen bij zaten. Ze vertelden me dat het een pilotproject was dat een paar maanden eerder was gestart. Ik wilde het proberen."

Nadat ze was aangenomen, realiseerde ze zich dat slechts zeven vrouwen haar voorgingen in het selectieproces, en dat die allemaal nog in opleiding waren.

Hoewel het pilotprogramma officieel als een succes werd beschouwd, liet het ook een bittere nasmaak achter, omdat de toekenning van het gevechtsinsigne aan de afgestudeerden aanvankelijk onzeker was. "Een pilot is een test," legde ze uit. "Het kan werken en slagen, maar ze kunnen me ook vertellen dat het niet geschikt is en dat is het dan. Ik meldde me aan toen er nog geen duidelijk doel was. Alles werd nog onderzocht, maar wel met sterke steun en een oprecht verlangen om het te laten slagen."

Ondanks de obstakels onderweg en de twijfels van mannelijke soldaten die naast haar dienden, voltooide sergeant N. de tweede cyclus van de opleiding tot vrouwelijke gevechtspiloot bij de elite-eenheid Yahalom. Ze heeft al deelgenomen aan 40 operationele missies in de Gazastrook.

Ze meldde zich in januari 2024 direct aan voor militaire dienst in oorlogstijd en herinnert zich de constante veranderingen tijdens haar training. "We werden voortdurend bijeengeroepen voor overleg, waarbij veel aanpassingen werden gedaan. Het was een kwestie van uitproberen. Aanvankelijk was het de bedoeling dat vrouwen in teams voor het onschadelijk maken van bommen in de achterhoede zouden dienen, maar tijdens de pilotfase ontdekten ze dat er meer potentieel in hen zat. Nu zijn we ook betrokken bij de analyse van ondergrondse routes," vertelde ze.

'Wij kiezen onze gevechten'

De strijders zijn het erover eens dat de ceremonie waarbij gevechtsonderscheidingen werden uitgereikt aan vrouwelijke afgestudeerden van de tweede Yahalom-pilotenopleiding een nieuwe mijlpaal markeerde. "Als de rust is teruggekeerd, is het geen probleem meer. Er valt niets meer te verwerken", aldus majoor A., ​​27 jaar, uit Nitzanim, compagniecommandant in het 611e bataljon van de 282e brigade van het artilleriekorps.

Foto Ynet

Majoor A. hielp bij het opzetten van het bataljonscommando bij het uitbreken van de oorlog , leidde de operationele coördinatie met manoeuvrerende divisies in Gaza en was verantwoordelijk voor het versturen van realtime waarschuwingen aan de strijdkrachten over dreigingen vanuit de lucht. "Toen de vrouwen voor het eerst bij de pilotenopleiding en bij Oketz (de hondeneenheid van het Israëlische leger) kwamen, heerste er in het begin ook chaos. Dat gebeurt hier natuurlijk ook," zei ze.

"We kiezen onze gevechten zorgvuldig", voegde sergeant N. eraan toe. "Vanuit ons perspectief moeten we de linie oversteken en manoeuvreren. Later, wanneer we de pin kunnen uitschakelen, zullen we dat doen", zei sergeant N., waarmee hij de opmerkingen van de compagniescommandant bekrachtigde.

Sergeant A., 21 jaar, uit Jeruzalem, werd in augustus 2024 ook direct opgeroepen voor de oorlog. Ze beschreef haar eerste grondmanoeuvre in Gaza, slechts anderhalve week na het afronden van haar training. "Ik dacht: 'Kom op, geef het ons maar. Ik heb hier een jaar voor gewerkt'", zei ze. "Toen begreep ik de waarde ervan. Ik zag wat de mensen om me heen al lange tijd hadden meegemaakt. Reservisten, infanteristen, zelfs rekruten. Het was een schok om Gaza in 2025 met de grond gelijk te zien liggen."

"Ik heb het leven van mijn beste vriend gered."

Sergeant A. dient in de Sky Rider-drone-eenheid , waar ze tactische drones bedient voor het verzamelen van inlichtingen en het aansturen van gevechtstroepen in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Syrië. De momenten in konvooien door de Gazastrook staan ​​haar het meest helder voor de geest. "Je zit in een Humvee die elk moment een doelwit kan worden", zei ze. "Het boezemt angst in, maar je moet alert blijven."

Het is een uitdaging om een ​​militaire carrière te combineren met een gezinsleven.. Foto Avigail Uzi

Naast de langdurige gevechten delen de vrouwen ook hun ervaringen met het verwerken van het pijnlijke verlies van vrienden. Luitenant S., 23 jaar, uit Sha'ar Efraim, commandant van een wapenteam in de Oketz-hondeneenheid, sloot zich aan bij het gesprek. Ze heeft deelgenomen aan operaties in Syrië en een eenheid aangevoerd tijdens een langdurige missie op de Westelijke Jordaanoever.

Ze vertelde hoe ze het nieuws vernam over de dood van haar goede vriend, sergeant David Sasson, die op 6 maart 2024 in Zuid-Gaza om het leven was gekomen. "Het brak me," zei ze met tranen in haar ogen. "We studeerden samen, meldden ons samen aan bij Oketz en droomden ervan om strijder te worden. Hij lachte altijd en was optimistisch. Iedereen hield van hem en hij wilde altijd anderen helpen. Ik denk aan hem elke keer als we op een navigatieoefening gaan."

Tijdens de gevechten begreep ieder van hen, in zijn eigen rol, de betekenis van wat hij deed. Een moment dat majoor A. in het bijzonder is bijgebleven, vond plaats in november 2024.

"We constateerden een bedreiging voor onze troepen en gaven een 'Purple Rain'-alarm af voor onmiddellijk schuilen," herinnerde ze zich. "Twee weken later ontmoette ik een vriend die me vertelde hoe hij het bevel via de radio had gehoord, dekking had gezocht en het wapen boven hem was ontploft. Dat was een afsluiting voor mij. Ik besefte dat we het leven van een goede vriend hadden gered."

'Een man en ik zullen strijden om dezelfde functie.'

De vier kijken elkaar vol trots aan, zowel vanwege het pad dat ieder van hen heeft bewandeld als vanwege het pad dat wordt geplaveid voor degenen die zullen volgen.

"Sinds 1948 wordt het leger door mannen bestuurd. Een man moet plaatsmaken voor ons," zei majoor A. "We breken er geleidelijk doorheen. Uiteindelijk zullen een man en ik strijden om dezelfde functie, en zullen we allebei moeten bewijzen dat we goed genoeg zijn."

De meningen onder de strijders lopen uiteen over de balans tussen een militaire carrière en een gezinsleven. "Het is ongelooflijk dat je hier een Falafel (eikenbladinsigne voor hooggeplaatste IDF-officieren) draagt," zei luitenant S. tegen majoor A.

Veel functies zijn opengesteld voor vrouwen. Foto IDF

“Ik denk dat het moeilijk is om op de leeftijd te zijn waarop je een gezin wilt stichten terwijl je nog in het leger zit. Mijn moeder zat in het leger toen ik klein was. Ik herinner me dat ze thuis was, maar in onze familie grappen we dat 'mijn vader de beste moeder was'. Ik zou niet in dienst willen blijven als ik eenmaal moeder ben. Toch zou ik graag meer vrouwen aan de top zien, in plaats van een overweldigende mannelijke meerderheid.”

Majoor A. had op haar beurt een andere kijk op de zaak. "Ik denk niet dat het anders is dan de moeilijkheden waar mijn mannelijke vrienden mee te maken hebben. Zij willen ook thuis vader zijn, studeren en stoppen met douchen op slippers," zei ze. "Het gaat er niet om dat ik een vrouw ben. Het is gewoon moeilijk voor vrouwen, net als voor mannen. Ik loop over de scherven van glazen plafonds die anderen hebben gebroken."

Alle vier zijn het er duidelijk over eens dat het slagveld geen plaats is voor positieve discriminatie. "Het doel van de IDF is winnen, niet gelijkheid creëren. Niemand is hier alleen maar om een ​​vinkje te zetten," aldus sergeant N.

Ze zijn het erover eens dat gevechtsvaardigheden niet door geslacht worden bepaald, hoewel ze wel eigenschappen noemen die ze vaak bij vrouwen zien en die een operationeel voordeel opleveren. "Oordeelsvermogen, snelheid, multitasken, fijne motoriek, scherpte en alertheid zijn essentieel in oorlogstijd en kenmerken vrouwen vaak", aldus sergeant N. "Maar voordat je op missie gaat, is de vraag wie er het meest geschikt voor is. De beste persoon moet worden gekozen. Laten we stoppen met praten over gelijkheid en ons concentreren op winnen."

Vrouwen in het Israëlische leger hebben sinds de oprichting van de staat een lange weg afgelegd. In 1995 werden vrouwen opgenomen in de pilotenopleiding en in gevechtsfuncties bij de grenspolitie. Begin jaren 2000 dienden ze ook als marineofficieren,

luchtafweerstrijders, artilleristen en in grensinfanterie-eenheden. In de daaropvolgende twee decennia kwamen daar nog meer functies bij, waaronder Oketz (een soort bewakingseenheid), antiterreureenheden, pantserkorpsen, inlichtingendiensten, reddings- en evacuatie-eenheden, naast de oprichting van het Caracal-bataljon.

De afgelopen twee jaar zijn vrouwen opgeleid tot volwaardige strijders in eenheden zoals Eenheid 669 , Yahalom en Eenheid 504. Vooruitkijkend naar 2026 onthulde ynet vorige week dat, acht maanden na het besluit van de stafchef om een ​​pilotproject voor mobiele infanterie voor vrouwen stop te zetten , er naar verwachting in november 2026 een nieuw pilotproject van start zal gaan.

"Het feit dat het leger extra speciale eenheden voor vrouwen openstelt, bewijst dat het werkt," concludeerde sergeant N. "Een pilot die midden in de oorlog is goedgekeurd, laat zien dat er hier iets goed gaat."