'Lang leve de sleur' - een column van Simon Soesan

Foto Simons, kleinkinderen

“Opa! Ogen dichthouden!”

Twee van onze kleinkinderen, broer en zus, 4 en 6 jaar oud kwamen mijn bed opgesprongen, net toen ik mijn middagdutje wilde doen. Ik heb het middagdutje pas onlangs ontdekt, sinds ik met semi pensioen ben (Ik ben nog consultant voor een aantal organisaties, maar in mijn eigen tijd). Ik vind het een geweldige uitvinding, het middagsdutje. 90 minuten en ik ben weer als nieuw.

De twee rakkers waren met hun oma – mijn levenspartner – op stap geweest om nieuwe schooltassen te kopen. De oudste gaat op 1 september naar de eerste klas van de lagere school, haar broertje begint dan de kleuterschool – beide scholen zijn in onze kleine buurt.

Maar ik moest mijn ogen dichtdoen en toen ik ze weer mocht openen zag ik twee trotse lieverds met hun nieuwe tassen: een met Spiderman, de andere roze met een eenhoorn. Ze sprongen op het bed en legden me alles uit over hun nieuwe tassen, de vakjes erin, hun nieuwe etuis en uiteraard – bijna verplicht in dit land – hun nieuwe waterflessen, die ook met Spiderman en eenhoorns versierd waren. Ondertussen werd ik zacht, maar zonder medelijden, mijn bed uitgeduwd, want het was tijd voor hun favoriete spel: op het bed van opa en oma springen en door opa worden neergesmeten op het grote matras. Hun lol kon niet op.

“Opa, en nu is het tijd voor Mens, erger je niet, hè?”, deelde de oudste mij mede.

Even later waren we druk bezig met het spel. In het Ivriet noemen wij  het “Atsabiem”, oftewel: zenuwen. Maar voor de kleinkinderen heeft het spel maar één doel: opa zoveel mogelijk eruit gooien.

Uiteraard moeten ze daarbij onzichtbaar geholpen worden – ik denk niet dat ik u hoef uit te leggen hoe dat werkt: elke opa of oma heeft daar wel een maniertje voor. Hier en daar wisselden mijn vrouw en ik serieuze blikken als we op onze mobieltjes keken, maar met de kinderen bleef het lachen omdat opa al snel verliezende was en voornamelijk aan de zijlijn stond met zijn vier pionnen.

Nadat de jongste was uitgeroepen als winnaar – hij had zijn 4 pionnen “thuis” gekregen – moesten ze even badderen, want bij ons is er een badkuip. Badderen is niet alleen de dagelijkse hygiëne – nee, dat houdt in diverse plastic speeltjes in het bad en opa die erbij zit want ze moeten opa natspatten.

Na gezeept en geshampood te zijn mocht opa ze afspoelen, waarna ze een voor een in een handdoek gerold werden, omdat opa ze aan oma aflevert als een FedEx pakketje, waarna ze aangekleed worden.

Tussendoor serieuze blikken tussen opa en oma, na even op onze mobieltjes gekeken

te hebben.

Voordat hun vader hun komt ophalen even snel avondeten met hun lievelingsgerecht:

macaroni met kaas, waarna ze, onder het genot van verse popcorn, een kwartiertje

tekenfilms mogen kijken.

Gedurende deze heerlijk namiddag schoot de Jemenitische regering 3 raketten op ons

af: in en om Tel Aviv moesten bijna 2 miljoen man tweemaal naar de schuilkelders

rennen, en ook in Jeruzalem moest men eenmaal de schuilkelders in. Haifa stond deze

maal niet op het menu. Behalve veel betekende blikken aan elkaar, lieten we de

kleintjes niets weten. Die hadden het te druk met hun nieuwe tassen, ons matras, Mens,

erger je niet, badderen (opa nat maken…), macaroni en hun tekenfilm.

Hun pa kwam ze ophalen en vroeg ons of er nog wat te rapporteren was.

“Nee niks, de gewone sleur”, antwoordde zijn moeder met een pokerface.

De kinderen zagen hun vader en sprongen naar hem toe.

“Pappa, ogen dichthouden!”, riepen ze samen.

Lang leve de sleur.