N12News: De in Teheran geboren officier Majoor B.: "Ik besefte dat Iran het doelwit was"

Majoor B. Foto IDF

Majoor B. emigreerde op 15-jarige leeftijd vanuit Teheran en is nu verantwoordelijk voor het onderhoud van de vliegtuigen van de luchtmacht die zijn thuisland hebben aangevallen. • "De waarheid is dat mijn thuisland het Land van Israël is. Sinds mijn geboorte in Teheran droom ik ervan hier te zijn, als ik op de basis ben, is er een enorme opwinding dat jullie de burgers van de staat Israël beschermen,", aldus N12News.

"Toen ik het telefoontje kreeg, dacht ik niet na over wat ik wilde doen", zegt majoor B., officier bij de 22nd Air Maintenance Unit van de 22nd Air Maintenance Wing, onderdeel van het onderhoudssysteem van de luchtmacht. "Je krijgt een briefing, je hebt je missie, je gaat je missie uitvoeren. Je hebt niet het gevoel van 'wauw, wat een enorme klus' of 'wauw, wat een kleine klus', vooral omdat je niet helemaal weet waar het allemaal om draait. Je probeert je gewoon te concentreren en de missie die je hebt zo goed mogelijk uit te voeren."

Begrijpt u vrijdag om twee uur 's nachts dat Iran het doelwit is?

"Ik nam aan dat dat was wat er gebeurde."

Maar het verhaal van majoor B verschilt van dat van de andere soldaten van de luchtmacht, aangezien de vliegtuigen die aan hem zijn toevertrouwd, het land aanvallen waar hij geboren is en de eerste vijftien jaar van zijn leven heeft gewoond. B, die in Iran geboren is, zegt dat hij door de jaren heen en door de veranderingen in het land steeds verder van zijn thuisland is verwijderd geraakt.

Nu wil hij benadrukken dat geboren zijn in Iran voor hem niets meer is dan toeval. "De waarheid is dat mijn thuisland het Land van Israël is, ook al ben ik hier niet geboren. Sinds mijn geboorte in Teheran droom ik ervan om in het Land van Israël te zijn. Als ik op de basis ben, is er een enorme opwinding dat jullie de burgers van de staat Israël beschermen. Zo zie ik het. Zo voel ik het elke dag."

"Onze voorbereidingen zijn een paar maanden geleden begonnen"

Laten we teruggaan naar afgelopen donderdag. Majoor B. zat 's nachts thuis. Hij was al in staat van paraatheid voor een grote operatie, samen met de mannen van zijn eenheid. Het telefoontje dat rond 2:00 uur 's nachts binnenkwam, stuurde hem naar een van de squadrons van de IDF, die hij en zijn ondergeschikten moesten versterken. Die nacht bracht hem in een wervelwind die nu al een week aanhoudt.

De 22e Luchtlandingsdivisie, de eenheid waar hij regelmatig dient, is verantwoordelijk voor het hoogste niveau van grondig onderhoud aan systemen en vliegtuigen. Hiervoor zijn technische kennis, geavanceerde apparatuur en strikte kwaliteitscontroleprocessen vereist, om te kunnen reageren op storingen en onderhoudsbehoeften waar de squadronmonteurs niet vertrouwd mee zijn of niet gekwalificeerd zijn om deze aan te pakken.

"Onze voorbereidingen begonnen een paar maanden geleden", zegt hij. "We hebben van tevoren alle vliegtuigen geregeld die we nodig hadden voor de operatie, en nu helpen en ondersteunen we de squadrons. We hadden het voorrecht om vliegtuigen te ontvangen die na de aanval terugkeerden, en zo begin ik mijn ochtenden al een week lang, als ik mijn avond al heb uitgezet, met al mijn dierbare mensen die van squadron naar squadron gaan en hen ondersteunen."

Foto IDF

En heb je in deze periode wel wat vrije tijd?

"Ik denk niet dat er iemand in een luchtmachtuniform is die op dit moment vrije tijd heeft."

"We lieten alles achter - we pakten een koffer, vlogen naar het buitenland en kwamen nooit meer terug"

"Ik heb 25 jaar geleden alijah gemaakt", vertelt majoor B. over het leven dat hij leidde totdat hij op 15-jarige leeftijd alijah naar Israël maakte. "Ik woonde in Teheran met mijn familie, met mijn oudere zus, mijn vader en mijn jongere broer. We waren alleen in Teheran, omdat de hele familie al lang vóór mij alijah naar Israël had gemaakt. Sommigen van hen kende ik helemaal niet.

Vlak voor mijn dienstplicht - want daar is ook dienstplicht en je ontvangt je eerste bevel op 16-jarige leeftijd - wilden mijn ouders - zoals alle Joodse ouders daar - dat ik naar Israël zou komen. Deze kwestie, plus de moeilijkheden in de situatie daar, waren voor mijn vader en moeder aanleiding om alijah naar Israël te maken. Overigens namen ze deze beslissing zodra ze trouwden, maar het duurde een tijdje voordat ze het in de realiteit van het leven daar ook daadwerkelijk deden.

Op dat moment beseffen mijn ouders dat dit niet langer een plek is om te wonen en dat het tijd is om hun droom te verwezenlijken. Ze laten al hun bezittingen, bedrijven en alles achter zich, verlaten plaats X en sluiten zich aan bij het Joods Agentschap – en binnen anderhalve week zijn we in Israël.

"Je laat al je bezittingen achter, haalt geen geld van de bank, verkoopt je huis en al je spullen niet," beschrijft hij wat zijn familie meemaakte toen ze Iran achterlieten. "Het is net als op reis gaan, een koffer pakken, naar het buitenland vliegen en gewoon niet meer terugkomen. Dit alles gebeurde binnen twee weken na de beslissing. Het is gewoon vliegtickets kopen, vliegen en niet meer terugkomen. En we praten nergens over. Natuurlijk waren er ook aarzelingen, vooral over het achterlaten van hun hele leven, maar aan het einde van elk vrijdagdiner dat ik met mijn vader zit, zegt hij dat hij de juiste beslissing heeft genomen, vooral als hij mij, mijn zus en zijn kleinkinderen ziet."

Is er dan toch nog sprake van nostalgie?

"Ik zou graag naar de synagoge gaan waar ik in de Thora ben opgevoed. Ik hoop dat we daar over een paar jaar op bezoek kunnen gaan, en dat ga ik dan ook doen."

Heb je daar nog connecties?

"Absoluut niet. Ons kerngezin is het laatste van onze uitgebreide familie dat naar Israël is gekomen. Het absurde is dat ik een groot deel van mijn familie hier in Israël voor het eerst heb ontmoet. Dus we hebben helemaal niemand meer die we kennen of waarmee we contact hebben."

Wat vinden je ouders van wat daar gebeurt?

"Het ligt al achter hen en ze zijn minder geïnteresseerd in wat er gebeurt. Ze zeggen alleen dat ze willen dat deze plek weer zo mooi en vrij wordt als vroeger - iets wat ik niet wist."

Je zei aan het begin dat het feit dat dit allemaal met Iran gebeurt je donderdagavond deze week niet zoveel kon schelen. Maar nu, een week later, ben je enthousiast over wat er in Iran gebeurt, wat er mogelijk in Iran zou kunnen gebeuren?

"Het interesseert me op dit moment niet. Ik heb mensen die ik moet verzorgen, we hebben taken die we moeten doen."