N12News: de nieuwe Amerikaanse leger wapensystemen die de gevechten met Iran veranderen

Een Amerikaans HIMARS-wapensysteem in Taiwan. Foto Reuters

In de beginfase van de oorlog met Iran namen de Verenigde Staten de ongebruikelijke stap om precisieballistische raketten in te zetten die boven de Perzische Golf werden gelanceerd en doelen in Iran troffen. CENTCOM, het centrale commando van het Amerikaanse leger in het Midden-Oosten, heeft al bekendgemaakt dat de Precision Strike Missile, een relatief nieuw systeem dat ongeveer twee jaar geleden in gebruik werd genomen, voor het eerst in de strijd is ingezet, meldt N12News.

De aanvallen werden gevolgd door extra raketbeschietingen, waaronder ATACMS-raketten, die bekend zijn van de oorlog in Oekraïne. Volgens de voorzitter van de Amerikaanse Generale Staf, generaal Dan Kaine, hebben deze aanvallen al "geschiedenis geschreven" wat betreft het innovatieve gebruik van dit type wapens, doelen en bereik. Volgens hem raakten en zonken de raketten Iraanse marineschepen, waaronder een onderzeeër die in de haven lag. Iran beweerde daarentegen dat de VS landraketten hadden gebruikt om het eiland Kharg, een belangrijke olieverwerkingsinstallatie, te treffen.

De Wall Street Journal schreef dat deze stap een bredere verschuiving in het gevechtsconcept van het Pentagon benadrukt. De afgelopen jaren heeft de VS de nadruk op systemen die ontworpen zijn om terroristische organisaties te bestrijden, zoals in Irak en Afghanistan, verminderd en is men bezig een strijdkracht op te bouwen die geschikt is voor oorlogen tegen grote landen. Het gebruik van geavanceerde grondgebonden raketten past in dit concept en voegt een extra dimensie toe aan gevechten, die vaak worden omschreven als een luchtoorlog.

Een van de belangrijkste elementen van de aanvallen is het HIMARS-systeem, dat ook bekend is van de oorlog in Oekraïne. Het is een op een vrachtwagen gemonteerde, mobiele lanceerinrichting waarmee verschillende soorten raketten en projectielen kunnen worden afgevuurd. Het voordeel ervan is de mogelijkheid om snel te vuren en te verplaatsen, waardoor de kans op schade wordt verkleind, vooral in een tijdperk waarin onbemande luchtvaartuigen een grote bedreiging vormen voor dergelijke wapensystemen.

Een Amerikaans HIMARS-wapensysteem in de oorlog in Oekraïne. Foto Reuters

De korteafstandsraketten kunnen een afstand van maximaal 450 km overbruggen, waardoor wordt geschat dat sommige zijn gelanceerd vanaf het grondgebied van landen in de Perzische Golf, hoewel geen enkel land dit publiekelijk heeft toegegeven. De landen in de regio, die zelf Iraanse aanvallen hebben ondergaan, proberen een evenwicht te vinden tussen steun aan de VS en de wens om openlijke escalatie te voorkomen. Naarmate de gevechten voortduren en Iran meer doelen in de Golfstaten aanvalt, nemen de berichten toe dat deze landen Iran harder willen treffen, zelfs als dat henzelf veel geld kost.

De raketten zelf vliegen met supersonische snelheid en zijn gebaseerd op satellietnavigatiesystemen, waardoor precieze aanvallen op vaste doelen mogelijk zijn. Naar verwachting zullen toekomstige versies ook aanvallen op bewegende doelen, zoals schepen, mogelijk maken. Tegelijkertijd ontwikkelt het Amerikaanse leger ook hypersonische raketten met een bereik van meer dan 1600 km en een snelheid van vijf keer de geluidssnelheid.

De combinatie van verschillende soorten wapens, afkomstig uit verschillende richtingen en met verschillende trajecten, is bedoeld om het de Iraanse verdedigingssystemen moeilijk te maken. Bovendien maakt het een taakverdeling mogelijk tussen raketten, gevechtsvliegtuigen, drones en bommenwerpers, zodat elk systeem zich kan richten op een ander type doelwit.

Volgens oud-generaal Frank McKenzie was het gebruik van raketten al lange tijd gepland en maakt het deel uit van een proces om wapens optimaal aan te passen aan de missies.

De raketlancering bood ook de gelegenheid om het nieuwe Precision Strike-systeem, dat een groter bereik heeft dan oudere modellen, in gevechtsomstandigheden te testen. Volgens Amerikaanse bronnen werd de ontwikkeling versneld, zelfs ten koste van het uitstellen van sommige tests, met de bedoeling het systeem snel in gebruik te nemen.

Amerikaanse ATACMS-raketten. Foto AP

Tegelijkertijd beweerde Iran dat er raketten vanuit de Verenigde Arabische Emiraten op het eiland Kharg waren afgevuurd, maar hierop kwam geen officiële reactie. Geverifieerde documenten wijzen erop dat ten minste een deel van de lanceringen vanuit Bahrein plaatsvond, hoewel ook daar geen officiële erkenning was.

Amerikaanse functionarissen weigerden precies te specificeren waar de raketten vandaan werden gelanceerd, maar merkten op dat de Golfstaten het gebruik van hun grondgebied kunnen toestaan ​​zonder dit publiekelijk te verklaren, vooral onder de aanhoudende veiligheidsdruk.

Meer dan 100 Iraanse marineschepen raakten zwaar beschadigd, werden vernietigd of zonken, waaronder oorlogsschepen, mijnenleggers en een drone-drager. Het is onduidelijk hoeveel schepen direct door landraketten werden geraakt.

Naast de directe impact op het Iraanse toneel, ziet het Pentagon ook een bredere boodschap in deze stap. De mogelijkheid om schepen vanaf grote afstand te raken met behulp van mobiele raketten wordt ook relevant geacht voor het Aziatische toneel, met name in een mogelijk conflict met China. In zo'n scenario zouden raketten die op eilanden in de Stille Oceaan zijn gestationeerd, marineschepen van grote afstand kunnen aanvallen en militaire acties, zoals bijvoorbeeld een invasie of een zeeblokkade van Taiwan, bemoeilijken.