N12News: Eenheid is de meest voor de hand liggende optie. Er is alleen één probleem, Netanyahu heeft er simpelweg geen interesse in

Gadi Eisenkot en Benjamin Netanyahu. Foto Flash90

In een utopische wereld zou er in Israël een regering worden gevormd zonder partijen waarvan de activisten scanderen: "Wij geloven niet in de heerschappij van ongelovigen" en "Biladi Biladi".

Ondanks deze cijfers zal Netanyahu, meeliftend op de euforie van de overwinning van Likud, blijven negeren dat hij geen meerderheid in de Knesset heeft. Het Blok van Verandering mag dan wel gefaald hebben, maar dat maakt wat er gisteren aan de rechterkant gebeurde nog geen overwinning. En wat te denken van Trump? Ook hij heeft zijn laatste woord nog niet gezegd.

En laten we eens aannemen, dat de doorslaggevende overweging (excuseer mijn naïviteit) het welzijn van het land was. Laten we, al is het maar voor de goede orde, aannemen dat we overwegingen van sectorale blokvorming of persoonlijk overleven even terzijde schuiven. Laten we, puur voor de lol, aannemen dat we de zich ontwikkelende verkiezingsuitslagen zonder meer accepteren en niet van plan zijn Israël opnieuw in een onzekere situatie van herhaalde verkiezingscampagnes te storten, terwijl de alarmbellen steeds luider gaan rinkelen.

In zo'n utopische wereld zou er in Israël een regering van nationale eenheid worden gevormd. Een regering met gedeeld leiderschap, die het algemeen belang voor ogen heeft. Een regering van eenheid zonder partijen waarvan de activisten scanderen: "Wij geloven niet in de heerschappij van de ongelovigen" en ook niet "Biladi Biladi".

Een regering van nationale eenheid in de geest van de regering-Shamir-Peres uit de jaren tachtig, die eindelijk een dienstplichtwet kan invoeren, de staat van oorlog kan beëindigen en Israël kan terugbrengen in de gemeenschap van naties. Een regering waarin het onderwijs staatsgestuurd en niet partijgebonden is, en de politie zich weer zal bezighouden met de interne veiligheid in plaats van met het lastigvallen van demonstranten.

Het is geen ideale oplossing, beide kampen zullen concessies moeten doen en moeten vechten - maar ja, zo zijn de aantallen nu eenmaal.

Er is maar één ding: Netanyahu is er gewoon niet.

In mei 2020 vormde hij een coalitieregering met Benny Gantz. Hij deed dit niet omdat hij daar zin in had, maar omdat hij geen meerderheid had. Hij slaagde er in drie afzonderlijke pogingen (april 2019, september 2019 en maart 2020) niet in om 61 zetels te winnen, en in zijn wanhoop zocht hij toenadering tot de andere partij

Die poging mislukte. Niet alleen omdat Netanyahu Gantz met de rotatie een klap had toegebracht, maar om een ​​dieperliggende reden. Het experiment mislukte vervolgens omdat Netanyahu weigerde die coalitie als een echt partnerschap te zien. Gantz verwachtte een gezamenlijke machtsgreep, maar uiteindelijk had geen van beide partijen een meerderheid. Volgens Netanyahu werd deze verwachting van Gantz een "regering binnen een regering". Gantz wilde een partnerschap, Netanyahu zag het als ondermijning. Dat is de kern van de zaak.

De toespraak van Netanyahu gisteravond illustreerde dit. Voortbordurend op de euforie na de indrukwekkende overwinning van Likud (die ten koste ging van de andere partijen in het blok), sprak hij over een rechtse en nationalistische regering. Of het blok nu een meerderheid heeft of niet – wat maakt het uit? De prioriteit is duidelijk: eerst rechts, voluit, en pas daarna vluchtelingen uit het andere blok, mits zij zijn bevelen opvolgen. Dit is niet de vrijgevigheid van een overwinnaar, dit is het negeren van de realiteit en het feit dat het blok op dit moment geen meerderheid in de Knesset heeft.

In een utopische wereld zou er in Israël een regering van nationale eenheid worden gevormd. Netanyahu en Eisenkot op billboards. Foto AP

Het blok dat hem had uitgedaagd, werd inderdaad opnieuw teleurgesteld, en Likud bleef onder zijn leiding de grootste partij. Dit is een zware morele klap voor degenen die verandering wilden, maar het verandert niets aan het feit dat zijn coalitie geen 61 Knessetleden meer heeft. Er was een meerderheid, en die is er niet meer.

Netanyahu weet dit natuurlijk. Hij begrijpt dat zonder een meerderheid in de Knesset er geen mogelijkheid is voor een nieuwe volwaardige rechtse regering – maar wat kan het hem schelen? Een nieuwe verkiezingsronde vormt immers geen bedreiging voor hem. Wat er ook gebeurt, Israël zal blijven verzanden in de eindeloze ruzie (en ditmaal met de toevoeging van een eindeloze oorlog), maar hij zal aan de macht blijven, aan het hoofd van dezelfde regering die gisteren haar meerderheid in de publieke opinie verloor. In het geval van nieuwe verkiezingen zal de regering met Ben Gvir en Smotrich immers nog vele maanden als overgangsregering blijven functioneren.

Ja, ja, begrijp me niet verkeerd - het Change Bloc heeft jammerlijk gefaald. Maar die mislukking op zich maakt van wat er gisteren met rechts is gebeurd nog geen overwinning.

In de tussentijd is dit de meest voor de hand liggende optie: een echt partnerschap. Niet een "nationale rechtse coalitie" zoals Netanyahu vanavond zei, maar nationale eenheid.

Dit is nu de taak van de president. Herzog, veel meer dan Reuven Rivlin, de president die hier tijdens de vorige impasse aan de macht was, is in zijn element als het om politieke subtiliteiten gaat.

En dan is er nog een president, Donald Trump, die vanochtend vroeg al de eer opeiste voor Netanyahu's comeback. Net zoals hij Netanyahu dwong de oorlog in Gaza te beëindigen, kan Trump hem, als hij dat wil, op zijn elegante manier uitleggen welke regering hij nu verwacht te zien en vooral welke hij níét wil zien.