N12News: 'Ik kies voor het leven', zegt voormalig gijzelaar Alon Ohel als hij vertelt over ontvoering, marteling en seksuele intimidatie door Hamas

Voormalig gijzelaar Alon Ohel in het interview. Foto N12News

Voormalig gijzelaar Alon Ohel vertelde maandag in een interview met N12News over de tijd die hij in gevangenschap doorbracht. Hij werd bedreigd , kreeg te maken met seksuele intimidatie en onderging operaties zonder verdoving.

Ohel vertelde hoe hij tijdelijk alleen in een terreurtunnel werd achtergelaten nadat hij samen met andere gijzelaars was vastgehouden. Gedurende die tijd werd hij geconfronteerd met terroristen die "hun enige doel hadden om te terroriseren".

"Ze speelden met de hoeveelheden eten en er was sprake van seksuele intimidatie", aldus Ohel.

"Je gaat onder de douche staan ​​en de terrorist komt je wassen. Hij stopt de shampoo in zijn hand en begint je in te zepen onder de douche. Hij raakt je aan," vertelde hij.

Ohel probeerde van de seksueel misbruikende terrorist weg te lopen en zei dat hij zich alleen kon wassen, maar de terrorist ging door.

Alon Ohel en zijn familie arriveren in het ziekenhuis. Foto N12News

"Hij zei dat het belangrijk voor hem was dat ik goed douchte, zodat ik geen huiduitslag kreeg. Gelukkig ging het seksueel misbruik niet verder", voegde Ohel eraan toe.

Ohel vertelde N12News over het moment waarop Hamas-terroristen hem ontvoerden.

"Ze gooiden me als een zak aardappelen in de pick-uptruck. Ik was in shock en vroeg me af of ik droomde", zei Ohel.

"Ik zag iemand uit de pick-up springen en ze haalden hem uit elkaar. Ik zei tegen mezelf: 'Wat er ook gebeurt, ik kies voor het leven'", voegde hij eraan toe.

"Ze begonnen te rijden en binnen enkele seconden waren we in Gaza. Ik was in shock. We passeerden een poort en boem, Gaza. Je vraagt ​​je af: 'fuck, waar is de luchtmacht? Wat gebeurt er?'" zei hij.

"Mijn hele haar zat vol met beton van de schuilplaats waar ik me schuilhield, en ik druppelde eindeloos bloed met enorme pijn in mijn hoofd, schouder en oog. Ik kon niets zien," vertelde hij.

Ohel vertelde dat ze bij het ziekenhuis aankwamen en daar een grote menigte inwoners van Gaza zagen die vol haat waren jegens de gijzelaars.

"Je kunt ze niet onbetrokken noemen," zei Ohel, terwijl hij de menigte beschreef. "Iedereen daar is erbij betrokken," bevestigde hij.

"Ik schreeuwde naar ze dat ik niets kon zien, en ze trokken mijn kleren uit terwijl ze probeerden te voorkomen dat er mensen binnenkwamen," zei hij, eraan toevoegend dat ze naar een huis naast het ziekenhuis werden gebracht en onder narcose werden gebracht. "Ik werd de volgende dag wakker en kon niet ademen van de pijn," herinnerde hij zich.

Ohel vertelde dat de terroristen de gijzelaars "op een vernederende manier" dichtnaaiden, zonder verdoving, en dat ze niet mochten schreeuwen of spreken.

"De eerste twee weken spraken we niet. Ik zat daar met mensen en had geen idee wie ze waren", zei Ohel.

"Ze halen je in een seconde uit het leven. Ik ben 22. Wat weet ik nou van het leven? Ze hebben me uit de realiteit gerukt en me in een seconde in de hel gegooid," zei hij.

De vrijgelaten gijzelaar Alon Ohel arriveert bij het Rabin Medical Center-Beilinson. Foto N12News

Als Ohel zijn linkeroog sluit, wordt zijn zicht wazig, maar als hij beide ogen open heeft, kan hij zien, merkte N12News op.

Hij vertelt echter dat hij altijd wist dat hij "uiteindelijk, wat er ook gebeurt, bij mijn moeder terug zou komen."

Kort voor zijn oogoperatie bij terugkeer in Israël legden artsen de procedure uit aan Ohel en controleerden of hij het begreep. Het ene moment tijdens de operatie lachte hij, het volgende moment huilde hij.

Alon Ohel. Foto Ynet

"In Gaza hebben ze mij mijn bewegingsrechten, mijn vrijheid en mijn rechten afgenomen, maar niet het recht om te kiezen voor een overwinning", aldus Ohel.

"Je stort de hele tijd in, maar medegijzelaar Eli Sharabi zei altijd tegen mij: 'Het is oké om te storten, maar je mag nooit de hoop verliezen'", herinnert Ohel zich.

"We zijn weggelopen van het Nova-muziekfestival toen de bombardementen begonnen", herinnert Ohel zich.

"We zagen de onderscheppingen en zeiden: 'We gaan hier weg.' We dachten eraan om bij een schuilkelder te stoppen, en ik wilde dolgraag doorrennen zodra de raketten waren gestopt. We stonden in de schuilkelder, maar de raketten hielden niet op. Sterker nog, we begonnen kalasjnikovs te horen. 'Waar is het leger?', vroegen we. Je wachtte gewoon op je dood," vervolgde hij.

Ohel zag Aner Shapira , een IDF-soldaat, granaten van binnen naar buiten gooien. "Ik zei hem dat alles goed zou komen. Hij keek me niet in de ogen. Hij heeft ons allemaal gered."

"Nadat Shapira was vermoord, kwam Hersh [Goldberg-Polin] een granaat gooien. Ik schreeuwde hem toe dat hij hem moest gooien, maar hij was er niet op tijd bij. De granaat ontplofte een paar centimeter van Hersh vandaan en blies zijn hand op. Ik zag alles en dacht dat dit de granaat was die mijn oog opblies," herinnerde Ohel zich.

De interviewer vroeg of Ohel het gevoel had dat de IDF wist waar ze waren.

"Absoluut niet," antwoordde hij. "Ik ben bang voor het leger dat me moest beschermen. Ze wisten van niets."

Ohel vertelde hoe hij na 52 dagen naar een terreurtunnel werd gebracht, waar hij Eli Sharabi, Almog Sarusi, Ori Danino en Goldberg-Polin ontmoette.

Eli Sharabi en Alon Ohel. Foto Instagram

Kort daarna werden Sarusi, Danino en Goldberg-Polin echter weggevoerd. Ohel vertelde hoe hij ervan overtuigd was dat ze naar een andere tunnel werden gebracht om vrijgelaten te worden. In werkelijkheid werden ze naar een andere tunnel gebracht, waar ze in augustus 2024 door terroristen werden vermoord.

Ohel werd in een tunnel achtergelaten met Eliya Cohen en Sharabi, die Ohel omschrijft als een vader voor hem tijdens hun gevangenschap.

"Vanaf het begin hadden we een klik. Er was een klik. Op een keer gooiden ze een kom met een stukje pasta naar me toe, en ik raakte de draad kwijt. Ik sloeg tegen de muur, brak mijn hand en begon te huilen. Eli was er om me te knuffelen, het was een vaderlijke knuffel," herinnert Ohel zich.

Sharabi vertelde Ohel over zijn dochters, die tijdens het bloedbad door terroristen waren vermoord, en barstte in tranen uit. Ze beloofden elkaar dat ze zouden overleven ter wille van hun familieleden die op hen wachtten.

"Wie er niet bij was, zal onze gevangenschap niet kunnen begrijpen. In je leven heb je geen hongersnood meegemaakt, ben je niet anderhalf jaar lang aan kettingen vastgebonden geweest, geboeid als een aap en heb je niet gegeten als een hond. Je bent geen mens, je bent een dier," zei hij.

"We aten pitabrood en vier eetlepels erwten per dag. Er was een periode dat we alleen gedroogde dadels aten. En je weet dat ze eten hebben. Je zegt tegen jezelf: 'Uiteindelijk raak je gewend aan honger', maar nee. Het is pijn in je hele lichaam, de hele tijd. Je ziet eruit als een skelet. Je kijkt naar jezelf en je ziet een lijk, en dat geeft ze een goed gevoel in hun hart," zei Ohel, terwijl hij beschreef hoe hij probeerde mentaal sterk te blijven.

Het IDF bombardeerde de tunnel waarin ze zich bevonden en een raket blies de moskee en de school op waar de tunnelschachten uitkwamen, aldus Ohel.

De gijzelaars waren er zeker van dat ze gered zouden worden en dat IDF-soldaten de tunnels binnengingen. "We gingen naar buiten en renden tussen de ruïnes door," zei hij. "We hoorden machinegeweren en we bleven rennen tot we een andere tunnel bereikten waar niets te zien was."

Ohel herinnerde zich hoe een hoge terrorist hen vertelde dat de andere gijzelaars die samen met Ohel vastzaten, werden vrijgelaten. Ze rukten hem los van Sharabi en hij weigerde te vertrekken. Zowel hij als Sharabi trilden, herinnerde hij zich.

"Ik zei tegen Eli: 'Wow, ik ben blij voor je.' Hij zei dat alles goed zou komen."

Ohel vertelde hoe hij na acht maanden gevangenschap werd verplaatst naar het zuiden van de Gazastrook.

"Plotseling stopten we," zei hij. "Ze haalden me uit de auto en we begonnen te zwerven in Gaza. Achteraf gezien begreep ik dat ze me hadden verplaatst om druk op Israël uit te oefenen."

Na zijn verplaatsing werd Ohel herenigd met medegijzelaar Guy Gilboa-Dalal. De twee dienden samen in de marine en herkenden elkaar meteen, vertelde Ohel.

De twee werden een tunnel in gebracht en kregen van terroristen de opdracht een brief aan hun families te schrijven.

Izzadin al-Haddad, destijds commandant van de Gazabrigade van Hamas, die inmiddels is bevorderd tot hoofd van de zogenaamde militaire tak, de Izzadin al-Qassam Brigades, kwam de tunnel in en vertelde Ohel en Gilboa-Dalal dat ze werden vrijgelaten.

"Vanaf dat moment ging alles heel snel. Een vrouw van het Rode Kruis nam me mee en bood haar excuses aan. Ze schaamde zich enorm omdat het Rode Kruis niets had gedaan. Het is een schandelijke organisatie - net als de VN", bevestigde hij.

Vanuit het raam van de Rode Kruis-auto zag hij IDF-soldaten. Hij herinnerde zich hoe hij zag dat het reservisten waren met gezinnen en kinderen.

Ohel merkte op dat hij niet instortte toen hij herenigd werd met zijn familie. Wat voor hem belangrijk was, was hen het gevoel te geven dat hij gezond, wel en compleet terugkwam, maar daarna liet hij zichzelf toe om emoties te tonen.

Toen hij hoorde dat Sharabi zijn hele familie had verloren, brak hij in tranen uit. Hij herinnerde het zich.

"Twee jaar lang was ik dood. Ik bad dat iemand me zou redden, maar ik ontdekte dat ik sterk ben, dat ik alles kan, dat ik geen slachtoffer ben, dat ik niet op zoek ben naar zelfmedelijden. Ik heb meegemaakt wat ik heb meegemaakt, en ik neem het en groei, blijf leren en ontwikkelen. Ik ga de wereld veroveren," besloot Ohel.