N12News: overlevenden van Hamas gevangenschap verwerken trauma's in alarmcellen en opvangcentra

Ohad en Raz Ben Ami. Foto N12News

Alle Israëliërs hebben moeite met slapen, maar voor degenen die door Hamas gevangen zijn genomen, is het verhaal compleet anders. Elk moment in deze oorlog roept herinneringen op aan wat ze daar hebben meegemaakt. "Soms komen gevoelens zoals die van gevangenschap weer naar boven, dan worden we er weer aan herinnerd", beschrijven ze tijdens interviews met N12News.

"Het roept veel herinneringen op."

De eerste foto van een Israëlische gijzelaar in Gaza, vastgehouden door Hamas, was van Ohad Ben Ami. Hij en zijn vrouw Raz werden ontvoerd uit kibboets Be'eri. Zij werd na 54 dagen gevangenschap vrijgelaten, hij na 491 dagen. De schuilplaats in het huis in Herzliya, waar ze nu wonen, doet denken aan hoe het daar was.

"Hier zitten is echt een trigger," geeft Ohad toe. "Het roept veel herinneringen op. Totdat ik daar wegging. Soms, als we naar beneden gaan, heb ik fysieke symptomen." Raz vertelde: "Hij rent de trap op. Dan probeer ik hem eraan te herinneren: 'Ohad, maar het duurt hier anderhalve minuut. Het is niet zoals in Bari, waar het maar een kwartier duurt en je de knal niet eens hoort.'"

"Voor mij is het trauma vooral te wijten aan de vliegtuigen, die maken me doodsbang," zegt Raz. "Toen we in Gaza waren, en dit is achteraf gezien, ik dacht er toen helemaal niet aan, maar ineens trok mijn maag samen en deed alles pijn, want die vliegtuigen zouden ons moeten beschermen. Maar als ik dat geluid hoor, herinnert mijn brein het zich gewoon weer."

"Er is emotie en er is logica," legt Ohad uit. Volgens hem is de eerste emotionele reactie een soort paniekaanval, maar daarna lukt het hem om kalm te blijven. "Ik probeer even mijn verstand te gebruiken en zeg: 'Ik ben niet in Gaza, ik ben in Israël, dit zijn onze vliegtuigen, ze vallen daar aan.'"

De ontvoerden die hun verblijf in opvangcentra doorbrengen. Foto N12News

Tijdens de oorlog bezocht hij Ohad en Raz Elkana Bohbot. "Het was niet makkelijk," zei hij over het moment dat ze naar de schuilkelder gingen. "Plotseling daalden we heel snel af, en zodra hij binnenkwam - ik zag hem - kreeg hij echt koorts. Hij zei: 'Wat is dit, Ohad? Het is net als in de tunnels."

"Na een alarm controleert Sagi of er geen terroristen in huis zijn."

Op 7 oktober was Avital Dekel Chen met twee kleine kinderen en hoogzwanger toen Sagi eropuit trok om Nir Oz te beschermen, en zij alleen achterbleef achter de deur van het politiebureau. Nu, wanneer de alarmen afgaan, staat ze al klaar met haar koffers. "Zo ben ik altijd," zegt ze. "Ik heb tassen en een koelbox, en alles staat klaar. Ik bereid me voor."

Avital Dekel Chen. Foto N12News

"We leven in de wetenschap dat er altijd een noodsituatie kan ontstaan," zei ze. "En als Sagi een moment niet bij me is in het MMAD, dan kan ik de gedachte niet verdragen om alleen met de meisjes in het MMAD te zijn, echt niet. Zelfs als Sagi bij ons is, voel ik de alertheid van ons beiden. Sagi's alertheid komt voort uit de hoop dat dit slechts een alarm is en niet iets anders, zoals een invasie door terroristen."

Ze beschreef een incident waarbij Sagi de deur van het politiebureau opende om er zeker van te zijn dat er geen terroristen in huis waren. "Hij zegt ook tegen me: 'Blijf zitten, ik sta op'", zei ze.

"Sinds mijn terugkeer moet ik voor mezelf zorgen, zodat het gezin niet opnieuw hoeft te lijden."

"Ik ben erg laf, dus zodra er een waarschuwing komt, houd ik mijn adem in, denk ik niet na, sta ik meteen op en ren ik naar de schuilplaats," beschrijft Aviva Sigal, die een ontvoering overleefde. Zij en haar man Keith werden samen ontvoerd uit kibboets Kfar Aza. Zij keerde terug in de eerste ontvoeringsronde, hij in de tweede.

Tegenwoordig wonen ze in Kibboets Gazit, vlakbij Gilboa, en worstelen ze met de gevolgen van hun gevangenschap. "Er is een zekere gelijkenis (tussen de opvang en de gevangenschap)", geeft Keith toe. "Ondergronds gaan, een kleine ruimte, een gevoel van gebrek aan lucht, ook al is dat niet echt zo. Zeker als je de deur dichtdoet."

Aviva en Keith Siegel. Foto N12News

Aviva vulde aan: "Als er een alarm afgaat, ben ik gewoon afgesloten van de buitenwereld. Het enige wat ik weet, is dat ik mezelf moet redden en moet rennen. En dat is wat ik doe. Ik ren naar de schuilkelder, ik ben er meestal als een van de eersten."

Volgens haar vreest ze ook voor de veiligheid van haar kinderen: "Ik denk aan wat er met hen gebeurt, waar ze zijn, of het goed met ze gaat. Ik zeg tegen mezelf dat ik, als ik hier wegga, in ieder geval zal weten wat er met ze aan de hand is."

Tijdens de oorlog sliep Aviva verschillende keren buiten het huis, vlakbij de militaire kazerne. "We hebben thuis geen militaire kazerne, niet die van ons en ook niet die van onze dochter en kleinkinderen," zei ze. "We slapen een paar dagen in een kleuterschool, omdat daar een militaire kazerne is. We slapen daar bij een ander gezin. Aan de ene kant geeft het ons het vertrouwen dat de kazerne dichtbij is en dat we er op tijd kunnen komen. Aan de andere kant is het slapen op schuimmatrassen op de grond, zoals in Gaza, en dat bracht me wel terug naar die tijd."

"Mijn grootste angst is dat me iets overkomt wat ik had kunnen voorkomen, maar waar ik niets aan heb gedaan. Het brengt me terug naar het lijden van mijn familie toen ik in Gaza was," geeft Keith toe. "Hoeveel ze hebben geleden - en dat het door mij kwam. En nu ik terug ben, denk ik dat ik voor mezelf moet zorgen, zodat me niets overkomt en zij niet opnieuw lijden door de situatie waarin ik me bevind."