Netanyahu versus Bar: Wie wie belde is fascinerend, maar beiden negeerden de waarschuwingssignalen - analyse The Jerusalem Post

Shin Bet-chef Ronen Bar en premier Benjamin Netanyahu. Foto Flash90

De nieuwste aanval van voormalig Shin Bet-directeur Ronen Bar op premier Benjamin Netanyahu bevat een aantal fascinerende nieuwe details en discussies.

De meeste aandacht ging uit naar de vraag of Bar het telefoonnummer van Netanyahu had en of de premier in het verleden altijd de telefoontjes van Bar beantwoordde of ze soms negeerde.

Dit zijn fantastische anekdotes, en de ruzie erover laat zien hoe diepgaand de miscommunicatie en vijandschap tussen de mannen was; The Jerusalem Post zal ze ontleden om uit te leggen wat ze werkelijk betekenen.

Maar het belangrijkste punt is vanaf het begin dat dit alles slechts bijzaak is.

Netanyahu wil dat het debat zich concentreert op de nacht vóór de invasie, maar dat is een drogreden.

De ramp van 7 oktober was het resultaat van meer dan tien jaar voorbereiding, met name door het falen van zowel de politieke leiding als het gehele defensieapparaat na de oorlog met Hamas in 2021 en tijdens de interne Israëlische strijd over de hervorming van het rechtssysteem.

Het telefoongesprek dat er niet was

Daarover zo meer, na de uitleg over het telefoondrama.

Presidenten en premiers hebben hun telefoon niet aan hun hersenen gekoppeld terwijl ze slapen.

Daarom is er nationaal veiligheidspersoneel in de buurt dat is aangewezen om 's nachts telefoontjes aan te nemen en hen indien nodig wakker te maken.

In het geval van Netanyahu heb ik in mijn nieuwe boek, IN THE WAR ROOM, al beschreven dat een Shin Bet-functionaris, in opdracht van Bar, om 6:13 uur 's ochtends Netanyahu's wekker belde, 16 minuten voordat de invasie begon.

Het hoofd van het wekteam, Netanyahu's persoonlijk aangestelde militaire secretaris, generaal-majoor Avi Gil, besloot hem niet wakker te maken.

Dit is niet de schuld van de Shin Bet.

Gil was door Netanyahu persoonlijk aangesteld om precies deze beslissingen voor hem te nemen: wanneer hij midden in de nacht wakker gemaakt moest worden.

In die zin hoefde Bar er niet over te klagen dat Netanyahu hem zijn persoonlijke telefoonnummer niet had gegeven, want Netanyahu zou zo'n telefoontje toch niet hebben opgenomen terwijl hij sliep.

Bars onnodige aanval op deze kwestie kwam voort uit Netanyahu's onnodige verdediging: ze hebben me niet gebeld op 7 oktober.

Niemand heeft Netanyahu persoonlijk gebeld, omdat de procedure voorschreef om zijn medewerkers te bellen, wat ook is gebeurd.

In die zin is het enigszins verontrustend dat Netanyahu de contactgegevens van het hoofd van de Shin Bet heeft achtergehouden, en het zou erop kunnen wijzen dat hij hem nooit heeft vertrouwd, omdat Bar door Naftali Bennett was aangesteld.

Als het erop aankomt, wie is er dan verantwoordelijk voor 7 oktober?

Maar het doet er niet toe wie verantwoordelijk is voor 7 oktober.

Netanyahu, de IDF, de Shin Bet en alle functionarissen in hun respectievelijke functies, tot 10-15 jaar terug, zijn verantwoordelijk omdat ze allemaal hebben meegewerkt aan het verspreiden van het idee dat Hamas was ingedamd en afgeschrikt.

Ze hebben niet geprobeerd te achterhalen of een vredesakkoord met Fatah op de Westelijke Jordaanoever Hamas voldoende zou verzwakken om de dreiging te verminderen, noch hebben ze Hamas op een hardere manier aangevallen om de organisatie militair ten val te brengen (of haar topfunctionarissen te liquideren), noch hebben ze voldoende soldaten aan de grens achtergelaten om zich te verdedigen tegen een grondinvasie waarvan ze er zeker van waren dat die nooit zou plaatsvinden.

Dit waren de werkelijke mislukkingen van Netanyahu, het Israëlische leger en de Shin Bet op 7 oktober.

Daarbij komt nog dat ze allemaal de oorlog van 2021 verkeerd interpreteerden als een Israëlische overwinning, terwijl Hamas-leider Yahya Sinwar het juist zag als een bevestiging van zijn strategie om een ​​oorlog op meerdere fronten tegen Israël te ontketenen.

Daarbij komt nog dat ze allemaal de interne strijd rond de hervorming van het rechtssysteem zo slecht hebben aangepakt dat het land als kwetsbaarder voor aanvallen van Hamas werd beschouwd.

De relatie tussen Netanyahu en hoge functionarissen binnen het defensieapparaat was in juli 2023 zo slecht dat hij weigerde bepaalde cruciale inlichtingenbriefings te ontvangen, uit angst dat hij daardoor achteraf aan allerlei mogelijke kritiek zou worden blootgesteld.

Uiteindelijk was wat er zich in de nacht van 6 op 7 oktober afspeelde slechts een klein onderdeel van het verhaal; of Netanyahu zijn mobiele telefoonnummer nu wel of niet aan Bar gaf, doet er niet toe, en de persoon die de premier had aangewezen om te beslissen of hij hem wakker moest maken, besloot dat niet te doen omdat hij, net als iedereen in Israël, zich niet kon voorstellen dat Hamas daadwerkelijk zou doen wat ze korte tijd later deden.