Talik Gvili, moeder van laatste gijzelaar Ran Gvili, keert terug uit de VS: 'Amerikanen geloven dat Hamas echt niet weet waar zijn lichaam is'

Ouders van Ran. Foto Foto: Meir Even Haim

Talik Gvili, wier zoon Ran op 7 oktober werd gedood en naar Gaza werd ontvoerd, zegt dat Amerikaanse functionarissen zich na hun ontmoeting met Trump hebben ingezet om hem naar huis te brengen, maar ze blijft zich grote zorgen maken over hun beoordeling van de beweringen van Hamas, schrijft Ynet.

Bijna twee jaar en drie maanden zijn verstreken sinds sergeant-majoor Ran Gvili naar Gaza vertrok om tegen Hamas-terroristen te vechten in de gemeenschappen nabij de grens met Gaza, sneuvelde in de strijd bij kibboets Alumim en werd ontvoerd naar Gaza. Voor zijn moeder, Talik, staat de tijd sindsdien stil.

"We zitten al bijna twee jaar en drie maanden vast. Ik kan niets doen. Het leven staat stil," zei ze met pijn in haar stem in een interview met de Israëlische nieuwssite ynet op zondag, na haar terugkeer uit de Verenigde Staten, waar zij en haar familie president Donald Trump hadden ontmoet .

De familie Gvili had vorige week een ontmoeting met hoge functionarissen van de Amerikaanse regering. Foto Ynet

Talik Gvili spreekt rustig en weloverwogen, maar elke zin draagt ​​het gewicht van een moeder die probeert een onmogelijke realiteit bijeen te houden. Vorige week keerde ze terug van een reis naar de Verenigde Staten in het kader van het diplomatieke bezoek van premier Benjamin Netanyahu aan het landgoed Mar-a-Lago in Florida, waar ze hoge functionarissen van de regering-Trump ontmoette.

"Ze hebben ons heel duidelijk verteld dat ze Rani terug zullen brengen, dat ze eraan werken, dat iedereen zich volledig inzet voor de situatie", zei ze. Volgens Gvili hebben president Trump, die ze ontmoette, en de gezanten Steve Witkoff en Jared Kushner hun vastberadenheid uitgesproken om haar zoon terug te halen. "We hebben het heel duidelijk van hen gehoord", zei ze. "Het voelde niet alsof ze ons zouden teleurstellen. Ik ben heel scherpzinnig. Ik zag oprechte bezorgdheid in hun ogen. Ik weet dat ze er alles aan doen."

Tegelijkertijd uitte Gvili haar onrust over een punt dat haar zorgen baart: de beweringen van terreurgroepen in de Gazastrook dat ze niet weten waar haar zoon is. "Het enige probleem is dat ze (de Amerikanen) Hamas echt geloven. Dat 'Hamas niet weet waar Rani is'. Dat Islamitische Jihad na alles wat er gebeurd is, heeft gezegd dat ze al hun gevangenen hebben vrijgelaten," zei ze. "Dit is geen kat die in de vuilnisbak is gegooid. Dit is een volwassen man die in uniform op het slagveld heeft gevochten. Ik denk niet dat dit een klein speeltje is dat kwijtgeraakt is."

Sinds 7 oktober leeft Talik Gvili haar leven "op de automatische piloot", zoals ze het zelf omschrijft. "Iemand moet de laatste zijn. Ik weet niet waarom wij dat zijn, maar blijkbaar hebben we een missie. Misschien begrijpen we die in de toekomst. Misschien is het een missie van eenheid," zei ze. "Eenheid is een woord dat al zo vaak gebruikt is. Mensen gebruiken het als een slogan. Ik denk wel dat we verenigd zijn. Maar we denken anders en weten niet hoe we onze meningsverschillen op een goede manier moeten aanpakken."

Ondanks de zorgen dat de spanningen in de Israëlische samenleving de terugkeer van haar zoon uit gevangenschap verder zouden kunnen vertragen, zei Gvili dat haar familie veel steun en warmte van veel Israëliërs heeft ervaren. "Bij de bijeenkomst die we gisteren in Meitar hielden, kwamen meer dan duizend mensen, van alle kanten. Je ziet het. Je voelt het," zei ze.

"Elke dag word ik wakker met een strijd en hoop. Met druk. Alles tegelijk," vervolgde ze. "Het kan elk moment, elke dag, elk uur gebeuren. En het duurt al heel lang. Ik kan niets plannen in mijn leven. Mijn taak is om Rani terug te brengen."

Gvili sprak ook over de bruiloft van haar zoon Omri, de oudere broer van Ran. "Mijn zoon Omri is getrouwd. Hij kan niet op huwelijksreis. Hij kan zich nergens voor vrijmaken. Het leven staat stil. De afwezigheid van Rani is enorm. Ik ben gewend aan iemand die altijd aanwezig is in mijn leven. En plotseling hebben ze hem van me afgenomen. Het woord 'missen' is een understatement."