Toespraak van Gal Gadot bij de aanvaarding van een eredoctoraat van de Bar-Ilan-universiteit 26 oktober 2026

Gal Gadot. Screenshot

Meneer de rector, geachte gasten, familie en vrienden, hartelijk dank voor deze ongelooflijke eer. Hier vandaag staan ​​en een eredoctoraat van de Bar-Ilan Universiteit in ontvangst mogen nemen, is voor mij een zeer ontroerend moment.

Maar voordat ik verderga, is er iets wat ik al heel lang wilde zeggen: mama, papa, ik ben geslaagd! Ik ben officieel doctor! Ik weet dat het niet op de gebruikelijke manier is gegaan – met audities, films, rode lopers en vroege opnames – maar het is gelukt! Misschien kan ik jullie niet helpen bij een medisch noodgeval, maar nu kunnen jullie eindelijk trots op me zijn.

Terug naar de serieuze zaken. Ik aanvaard deze erkenning met grote ontroering en dankbaarheid. Het inspireert me om te blijven creëren, verhalen te vertellen en mijn stem te gebruiken om mensen met elkaar te verbinden. Dank dat jullie mij op deze manier willen eren. We hebben drie moeilijke en pijnlijke jaren achter de rug sinds 7 oktober. We hebben verlies, angst en onzekerheid ervaren – hier in Israël en in Joodse gemeenschappen over de hele wereld. Antisemitisme is er helaas altijd al geweest, en het zal voorlopig ook niet verdwijnen.

Juist op zulke momenten worden onze onderlinge verbondenheid en onze band met Israël een bron van kracht en hoop. Als Israëlische en Joodse vrouw die internationaal werkt, ervaar ik soms een kloof tussen het thuis dat ik ken en de manier waarop we van buitenaf worden neergezet. Ik weet dat velen van jullie dit herkennen. Hoe ver ik ook reis, Israël blijft mijn thuis. Dit zijn mijn mensen, mijn familie; en als je van een thuis houdt, wil je het beschermen.

Over een paar uur gaan de stembureaus open voor wat wel eens de belangrijkste verkiezing in jaren – misschien wel ooit – voor dit land zou kunnen zijn. En morgen krijgt ieder van ons die hier mag stemmen, de kans om het verschil te maken.

Dit is het moment waarop we allemaal in actie moeten komen en gebruik moeten maken van het krachtigste burgerrecht dat we bezitten: het stemrecht. Laten we stemmen volgens onze eigen overtuigingen, met een gevoel van verantwoordelijkheid voor de mensen – vrouwen en mannen – die hier hun thuis hebben gevonden. In het Hebreeuws bestaat de term *arvut hadadit*: wederzijdse verantwoordelijkheid. Hoewel de woorden op zich vertaalbaar zijn, schuilt er in de betekenis ervan iets dat in geen enkele taal volledig tot uitdrukking kan worden gebracht. Het is een van de meest fundamentele waarden die ons altijd al met elkaar heeft verbonden. Het is het instinct om de hand uit te steken en een volslagen vreemde te helpen in een moment van nood. Het is het besef dat er altijd iemand is op wie je kunt terugvallen, zelfs als je een nieuwe immigrant bent die hier in zijn eentje uit een ver land is aangekomen.

Het is leven in een samenleving waar mensen hun deuren openzetten voor vreemden en hen uitnodigen voor een feestelijke maaltijd of een sjabbatdiner. Het is ook zichtbaar in situaties zoals wanneer mijn dochter aan mij vraagt: "Mama, wat moet ik doen als het luchtalarm afgaat en ik alleen op straat ben?" Dan antwoord ik: "Zoek iemand op – al is het een vreemde – en ga samen met die persoon naar een veilige plek." Dat is iets wat ik in geen enkel ander land ter wereld zou kunnen zeggen, behalve in Israël.

Dat is wat wederzijdse verantwoordelijkheid hier betekent; in veel opzichten zijn we werkelijk één grote familie. Hoewel de afgelopen jaren voor ons allemaal zwaar zijn geweest, geloof ik dat het licht altijd de duisternis zal overwinnen. Ik ben ervan overtuigd dat juist dit diepe besef van wederzijdse verantwoordelijkheid – *arvut hadadit* – ons weer bij elkaar zal brengen.

Ik geloof in ons vermogen om hier een betere toekomst op te bouwen: een toekomst met veiligheid, hoop, de bereidheid om naar elkaar te luisteren en de wil om samen te werken. In die geest ben ik bijzonder verheugd dat de Bar-Ilan Universiteit zoveel waarde hecht aan de programma's voor co-existentie, waar de rector eerder al over sprak. Ik ben er trots op deel uit te maken van dit initiatief en een stem te kunnen geven aan deze inspanningen. Want los van de grote beslissingen wordt onze toekomst vormgegeven door mensen: door elkaar te leren kennen, door onderwijs, creativiteit en door zij aan zij met elkaar te werken. Daar wordt vertrouwen opgebouwd, en daar beginnen de mogelijkheden.

Dank aan de Bar-Ilan Universiteit voor deze erkenning en voor jullie vertrouwen. En dank aan iedereen die hier aanwezig is. Hartelijk dank daarvoor.