'Veerkracht' - nieuwe column van Rob Fransman

Foto KKL-JNF

Ik ben al een week in Israël. Ik was vast van plan om van hieruit een soort rapportage te maken om het aangename Israëlische leven te beschrijven. Door te veel afleiding, te veel aardige familieleden en te weinig zin komt er niets van terecht. Kennelijk heb ik de rust van mijn eigen kamer nodig om een beetje coherent verhaal te schrijven. Daarom alleen deze notitie, morgen of overmorgen meer.

Ik was een dagje mee met de JNF-experience. Huh, experience? Heb ik na zo’n honderd bezoeken aan dit land niet genoeg ervaring? Nee, nooit genoeg. Er is altijd weer iets wat me verrast en waardoor ik ervaar hoe uniek Israël is. Vaak een voorbeeld voor de wereld, al ziet diezelfde wereld dat helaas momenteel heel anders. Zo kwam ik met het JNF op een landbouwschool in het zuiden van Israël. Adam we Adama, heet de school, Mens en Aarde. Dat is een zeer toepasselijke naam.

De school is een internaat, op zichzelf al uniek, maar wat het helemaal bijzonder maakt is dat de leerlingen de boeren in de omgeving helpen. Met professioneel werk, er wordt niet aangeklooid. Er wordt gewoon het werk gedaan dat op een boerderij gedaan moet worden. Zoals een van de boeren zei: “voor babysitten hebben we geen tijd.” Daarom staan die leerlingen iedere dag om vijf uur op, ontbijten en gaan aan het werk. Als de morgen voorbij is, gaan ze onder de douche en eten ze hun lunch. En pas daarna volgt de gewone middelbare schooldag.

Sjonge, dat is nog eens een goede aanpak om jonge crimineeltjes aan te pakken, zou je denken. Maar dan het bijzondere: die leerlingen zijn om de donder geen probleemkinderen. Ze kiezen er bewust voor om boer te worden, zien het belang van de agrarische zelfvoorziening voor hun land en doen dat geheel vrijwillig. Sterker nog, er is een wachtlijst van jewelste voor die school. De motivatie van die teenagers deed me denken aan de pioniersgeest van vroeger. Zo veel enthousiasme, zo gemotiveerd, zo uniek.

Bij hun verhaal dacht ik eraan dat deze pioniersgeest Israël gemaakt heeft. Niet alleen pioniersgeest natuurlijk, de laatste decennia al zeker niet. Israël is een hightech society, de werkers op het land maken nog maar acht procent van de beroepsbevolking uit. Maar de recente gebeurtenissen toonden heel duidelijk aan dat agrarische zelfvoorziening net zo noodzakelijk is als de IDF. Mede daarom is de school in Kfar Silver een enorm succes.

De school is een initiatief van particulieren en er zijn vergevorderde plannen om meer van zulke internaten op te richten, in het zuiden en in het noorden van de staat. Het JNF helpt met de financiering. Ik mocht een dagje mee met donateurs en ik ben blij dat ik meeging. Het enthousiasme van die teenagers die boer willen worden symboliseert heel goed de veerkracht van de bevolking. Het enthousiasme van de leerlingen wil ik hier graag even overbrengen.