Voor nieuwe immigranten is Jeruzalem meer dan een bestemming: het is thuiskomen

De familie Douglas. Foto Nefesh B'Nefesh

Elke zomer komen duizenden Joden van over de hele wereld naar Israël met koffers, hoop, angsten en een visie op een nieuwe toekomst. Maar voor veel immigranten gaat de beslissing om aliyah te maken niet alleen over verhuizen naar een ander land, maar ook over dichter bij iets heel persoonlijks komen: identiteit, doel en verbondenheid, schrijft Ynet.

Op deze Yom Yerushalayim is dat gevoel vooral in Jeruzalem zelf voelbaar.

Op deze Yom Yerushalayim (Joodse Dag van Jeruzalem) benadrukken nieuwe gegevens, gepubliceerd door Nefesh B'Nefesh in samenwerking met het Ministerie van Aliyah en Integratie, het Joods Agentschap voor Israël, KKL en Jewish National Fund-USA, de aanhoudende rol van Jeruzalem als belangrijkste stad voor Noord-Amerikaanse immigranten, aangetrokken door de unieke combinatie van gemeenschap, spiritualiteit en verbondenheid die de stad biedt.

Voor Atara en Jeffrey Douglas is Jeruzalem een ​​droom die nog steeds in wording is. Voor de 19-jarige Aliya Abergil is het al haar thuis. Samen schetsen hun verhalen twee kanten van de aliyah-reis: de verwachting vóór aankomst en de transformatie die daarna kan plaatsvinden.

In juli stapt de familie Douglas met hun drie kinderen van 10, 9 en 5 jaar oud aan boord van een vlucht naar Israël om een ​​nieuw leven als Israëlisch staatsburger te beginnen in de wijk Baka in Jeruzalem. Voor de familie was aliyah (immigratie naar Israël) nooit een spontane beslissing. Het speelde al lange tijd stilletjes op de achtergrond van hun leven.

"Aliyah maken is altijd een droom van onze familie geweest," legde Atara Douglas uit. "We wilden onze kinderen altijd al in Israël opvoeden."

Maar het was een bruiloft in Israël afgelopen zomer die die droom werkelijkheid maakte. Tijdens een maandlange familiereis bezocht het stel de bruiloft van goede vrienden. Staand tussen Israëlische families die samen feestvierden, zagen ze hun eigen toekomst plotseling in een ander licht.

"Op een bepaald moment tijdens de bruiloft keken mijn man en ik elkaar aan en wisten we gewoon: zo willen we onze kinderen opvoeden," herinnerde Douglas zich. "We kregen allebei kippenvel."

Oorspronkelijk was het plan van het gezin om een ​​proefjaar in Israël door te brengen. In plaats daarvan keerden ze terug naar huis, al emotioneel overtuigd van de aliyah (immigratie naar Israël). In november kwamen ze terug voor wat ze een "verkenningsmissie" noemden, waarbij ze gemeenschappen in het hele land bezochten. Maar toen ze eenmaal tijd in Jeruzalem hadden doorgebracht, was hun zoektocht voorbij.

"Jeruzalem voelde gewoon goed aan voor ons gezin," zei Douglas. "We waren dol op het gemeenschapsgevoel, de diversiteit binnen het Joodse volk en het gevoel echt verbonden te zijn met iets dat groter is dan onszelf."

Het gezin schreef hun kinderen in op lokale scholen, begon vriendschappen te sluiten en stelde zich het dagelijks leven in de stad voor, niet als toeristen, maar als toekomstige Israëliërs. "We willen er middenin staan", zei ze. "We willen deel uitmaken van het Joodse thuisland."

Nog geen jaar geleden stond Aliya Abergil precies waar de familie Douglas nu staat, aan de vooravond van een compleet nieuw leven in Jeruzalem.

Abergil is geboren en getogen in Brooklyn, met een Israëlische vader uit Haifa en een Amerikaanse moeder uit Baltimore. Ze voelde zich altijd verbonden met Israël. De zomers die ze bij familie doorbracht, hielpen die band al vroeg te versterken. "Israël voelde altijd als thuis voor me," zei ze.

Aliya Abergil. Foto Nefesh B’Nefesh

Toch was aliyah (immigratie naar Israël) geen onderdeel van haar plan toen ze in 2025 in Israël aankwam. "Het plan was om hierheen te komen, een jaar te studeren en dan terug te gaan naar New York," legde ze uit.

Maar haar leven in Jeruzalem veranderde langzaam haar perspectief. "Naarmate ik het dagelijks leven hier ervoer, werd mijn band met Jeruzalem steeds sterker", zei ze.

Ironisch genoeg was Jeruzalem zelf nooit het centrum van die verbinding geweest. "Ik had eigenlijk heel weinig band met Jeruzalem voordat ik hierheen kwam," gaf Abergil toe. Dat veranderde tijdens haar studiejaar in Jeruzalem. "Ik zag een compleet andere kant van de stad," zei ze. "Jeruzalem voelt echt heilig aan. Zelfs de lucht voelt heiliger aan."

Een bepalend moment was de viering van Yom HaZikaron en Yom HaAtzmaut op de Herzlberg. "Op de Herzlberg staan ​​tijdens Yom HaZikaron en Yom HaAtzmaut veranderde alles voor mij," herinnerde ze zich. "Ik realiseerde me dat zoveel mensen hun leven hebben opgeofferd om ons vaderland op te bouwen."

De ervaring versterkte haar besluit om permanent te blijven. "Ik wilde deel uitmaken van het Joodse volk en van wat er in Israël gebeurt," zei ze.

Vandaag vervult Abergil haar Sherut Leumi (Nationale Vrijwilligersdienst) en woont ze in de Nefesh B'Nefesh Bnot Sherut Bodedot-residentie in Jeruzalem, samen met andere jonge vrouwen van over de hele wereld die hun Nationale Vrijwilligersdienst in Israël vervullen.

Abergil doet haar dienst op de kraamafdeling van het Shaare Zedek Medisch Centrum in Jeruzalem, waar ze helpt bij de zorg voor moeders en pasgeborenen. "Het is heel bijzonder om bij te dragen aan de geboorte van meer kinderen in dit land", zegt ze.

Tijdens de recente escalatie van de oorlog verplaatste de ziekenhuisafdeling waar ze vrijwilligerswerk doet haar activiteiten naar het veilige gedeelte van het ziekenhuis. Deze ervaring versterkte haar verantwoordelijkheidsgevoel als vrijwilliger in de Nationale Dienst en als nieuwe immigrant. "Tijdens de oorlog had ik echt het gevoel dat ik een belangrijke dienst bewees aan het volk van Israël," zei ze.

Hoewel ze zich in zeer verschillende levensfasen bevinden, spreken de familie Douglas en Abergil op opvallend vergelijkbare wijze over Jeruzalem. Beiden beschrijven de stad niet alleen als een plaats, maar als iets dat bijna onmogelijk te verklaren is, een gevoel van thuiskomen bij iets dat groter is dan zijzelf.

Voor de familie Douglas vertegenwoordigt Jeruzalem de toekomst die ze hun kinderen willen bieden. Voor Abergil werd het de plek waar ze ontdekte wie ze wilde worden.

Beiden werden aangetrokken door de diversiteit, de warmte en het gevoel van gedeelde doelgerichtheid van de stad. Beiden spreken over hun verlangen om een ​​volwaardig Joods leven te leiden, niet van een afstand, maar vanuit het verhaal zelf.

"Jeruzalem is een ware kibboets Galuyot (verzameling van de volkeren)," zei Abergil. "Hier wonen Joden van over de hele wereld en met alle denkbare achtergronden."

Die realiteit blijft de stad elk jaar vormgeven, naarmate er nieuwe immigranten arriveren die hun eigen verhalen toevoegen aan de steeds veranderende identiteit van Jeruzalem.

Deze zomer, wanneer de familie Douglas uit het vliegtuig stapt en hun leven in Jeruzalem begint, voegen ze zich bij duizenden anderen die dezelfde sprong in het diepe hebben gewaagd. Sommigen zijn nog op zoek naar wat de stad voor hen kan betekenen, terwijl anderen, zoals Abergil, het antwoord al hebben gevonden.