Waarom deze Joodse familie ervoor koos om een ​​leven op te bouwen in een Druzenstad

Familie Sigalov. Daniel (42), Evelin (40), Lavi (9), Tchelet (9), Tiltan (7), Galil (5). Foto Assi Haim

Wat begon als een zoektocht naar een betaalbare woning, bracht de Sigalovs naar Daliyat al-Karmel, waar ze gastvrije buren vonden, een leven deelden met de lokale gemeenschap en een nieuw bestaan ​​begonnen met culinaire rondleidingen, meldt Ynet.

De familie Sigalov woont in een villa met zes kamers in Daliyat al-Karmel, met een dakterras dat uitzicht biedt op zee. Huur: 5.000 shekels, of 1.392 euro.

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Daniel: “Ik ben geboren in Leningrad in een zionistisch gezin van weigeraars. Mijn vader is meerdere keren gearresteerd. Ze droomden over Israël zonder ook maar te weten hoe het eruitzag, en ze vertrokken met het besef dat ze hun familie misschien nooit meer zouden terugzien. Elk jaar met Pesach, nadat we de Haggada hebben gelezen, vertellen we het persoonlijke Exodusverhaal van onze familie.”

Evelin: “Ik ben geboren in Oost-Duitsland. Alles was er grijs, en de mensen waren ook grijs in hun denken. Ik studeerde industriële engineering en management en wilde graag in het buitenland stage lopen. Bij toeval belandde ik in Israël. Daniel was de coördinator van de Technion. Ik werd verliefd op hem, maar ook op de Israëlische mentaliteit. De mensen zijn warm en nieuwsgierig, soms een beetje té nieuwsgierig. Ik ben gebleven, we zijn getrouwd en wonen nu in het centrum van Haifa.”

Het centrum van Haifa?

Daniel: “Ik studeerde informatica aan het Technion. Geen van ons beiden heeft ooit een dag in ons vakgebied gewerkt. Evelin werkte bij een reisbureau dankzij haar Duits en organiseerde rondreizen in Israël. Ik werkte voor het Masa-programma van het Joods Agentschap. Het centrum van Haifa is levendig, vol bars en uitgaansgelegenheden. Het leven was heerlijk, maar toen kregen we een tweeling en veranderde alles.

“Evelin begon online te zoeken naar een iets grotere woning. Ze droomde van een tuin, iets betaalbaars dat het gezin zich realistisch gezien kon veroorloven. Op een dag zei ze dat ze een droomappartement in Haifa had gevonden voor een goede prijs. Toen ik keek, zag ik dat het eigenlijk in Isfiya lag. Ik zei tegen haar: 'Ben je gek geworden? Het is een Druzen-dorp.' Ze begreep niet echt wat dat betekende, dus besloot ik haar mee te nemen naar het appartement zodat ze zou begrijpen waarom het niet geschikt was.”

Isfiya?

velin: “We gingen het huurappartement bekijken en ze verwelkomden ons met een tafel vol eten en desserts. De mensen waren geweldig en het uitzicht was fantastisch.”

Daniel: "Ze heeft me een lesje geleerd. Ik wilde haar laten zien waarom een ​​Druzen-dorp niet geschikt voor ons zou zijn, maar uiteindelijk werd ik verliefd op de plek en hebben we het huurcontract getekend."

Evelin: “De huisbazin was kleuterjuf. Ze paste ook op onze kinderen en gaf ze Arabische les.”

Daniël: "Tegenwoordig spreken ze Arabisch, Hebreeuws, Russisch, Duits en Engels."

Evelin: “We hebben ervoor gekozen om ze in te schrijven bij het Druzen-onderwijssysteem omdat de kleuterjuffen zo zorgzaam en hartelijk waren. Niet zo lang geleden zijn we verhuisd naar een groter huis in Daliyat al-Karmel. We hebben besloten om ons hier te vestigen.”

Daliyat al-Karmel?

Evelin: “We maken deel uit van de gemeenschap hier. De kinderen hebben hier tot de derde klas les gehad, maar we hebben ze overgeplaatst naar een reguliere school in Haifa omdat alle WhatsApp-berichten van de school in het Arabisch waren en ik niet kon begrijpen wat mijn kinderen leerden. Ik kon ze ook niet helpen met hun huiswerk omdat alles in het Arabisch was, en ik besefte dat dit een probleem zou worden.”

Daniel: “Het was voor ons ook belangrijk dat ze verbonden bleven met het Joodse onderwijssysteem. Hier leren ze bijvoorbeeld niet over alle Joodse feestdagen. Eerlijk gezegd merk je de feestdagen hier niet echt. Jom Kippur is eigenlijk een vrije dag; mensen respecteren het en rijden niet buiten het dorp, maar ze barbecueën nog steeds. Soekot bestaat hier bijvoorbeeld niet echt.”

Evelin: "Nu vieren we Joodse feestdagen, Druzenfeestdagen, Kerstmis en Novy God (Russisch Nieuwjaar) thuis."

Daniel: "We kwamen hier om economische redenen, maar nu blijven we omdat we van de plek en de mensen houden."

Kook je wel eens Druze-gerechten?

Evelin: “Een beetje. Maar eerlijk gezegd hoef ik dat niet echt, want er is overal eten te vinden en het is goedkoop. Onze buurvrouw kookte vroeger elke dag vers eten en ze maakte voor elk kind iets anders, afhankelijk van wat ze lekker vonden. Ze had altijd volle pannen over, omdat alles dagelijks vers werd gekookt, dus bracht ze ons het eten van de vorige dag en dat vonden we heerlijk. Zo zijn we uiteindelijk ook begonnen met het organiseren van culinaire rondleidingen in Daliyat al-Carmel.”

Rondleidingen?

Daniel: “We zijn allebei gidsen. We hebben samen de gidsenopleiding gevolgd en verschillende richtingen geprobeerd, omdat de sector steeds weer in een crisis belandt. We hebben toeristen begeleid, met scholen samengewerkt en richten ons nu op culinaire rondleidingen in Daliyat al-Carmel, waarbij we de verbinding tussen Druzen en Joden benadrukken. We laten mensen kennismaken met de mensen achter het eten.”

Evelin: “Het zijn allemaal vrouwelijke koks uit het dorp. We zochten naar interessante verhalen, zoals iemand die de Druze-sushi heeft uitgevonden. Het is geen rondleiding van het type 'kom binnen, neem een ​​hapje en ga weer weg'. Waar je ook komt, de gastheren zetten eten klaar en iedereen gaat zitten om te praten.”

Hoe is jullie financiële situatie?

Daniel: “Sinds we gidsen zijn, is er bijna 60% van de tijd wel een crisis geweest waardoor er geen toerisme was. Eerst COVID-19, toen oorlog, toen weer een oorlog, maar we overleven omdat we creatief denken. Zo organiseerden we bijvoorbeeld vóór 7 oktober rondleidingen voor cruiseschepen die in Haifa aankwamen, maar dat is volledig stilgevallen. Dus zijn we via lokale agenten soortgelijke rondleidingen gaan aanbieden in de havens van Marseille, Barcelona en Genua. Nu richten we ons meer op Israëliërs die willen reizen.”

Evelin: "Wat helpt, is dat de kosten van levensonderhoud in Daliyat al-Karmel veel lager liggen. De huizenprijzen zijn lager en boodschappen kosten veel minder."

Wat is je favoriete vrijetijdsbesteding?

Evelin: "Buiten knafeh eten. Er zijn hier geen bars, omdat Druzen van oudsher geen alcohol drinken, dus de dessertcultuur is hier erg ontwikkeld."

Daniel: "Ze drinken niet in het openbaar, maar er zijn plekken die alleen de lokale bevolking kent. We probeerden er een keer binnen te komen, maar kregen beleefd te horen dat het niet voor vrouwen was. Als culinaire experts van het dorp bezoeken we elke nieuwe zaak die opent."