De drukkamer helpt gewonde IDF-soldaten te herstellen en terug te keren in militaire dienst en behandelt nu duizenden gewonde militairen met brandwonden, amputaties en gehoorschade

De drukkamer. Foto: Gil Nechustan

Dagelijks gaan tientallen gewonde soldaten naar de hyperbare kamers van het Instituut voor Maritieme Geneeskunde van de Israëlische marine in Haifa. Zuurstofmaskers bedekken hun gezicht, telefoons worden buiten gelaten en gedurende twee uur zijn ze afgesloten van de buitenwereld, schrijft Ynet.

Het instituut was oorspronkelijk bedoeld voor de behandeling van duikblessures. Sinds 7 oktober is het echter een cruciaal revalidatiecentrum geworden voor militairen die gewond zijn geraakt in de strijd, waaronder soldaten met ernstige brandwonden, amputaties, explosieletsel en gehoorschade.

De omstandigheden binnen zijn niet gemakkelijk. Het is er koud. De druk in de oren neemt toe. Maar de voordelen gaan veel verder dan alleen de medische zorg. "Het is een soort steungroep", zegt sergeant M. "We zijn daar even helemaal afgesloten van de buitenwereld."

Sergeant Y., een gevechtsarts bij de grenspolitie, zou over enkele weken worden ontslagen toen een explosief onder zijn gepantserde voertuig ontplofte tijdens een routinecontrole in het vluchtelingenkamp Jenin. Het incident vond plaats op 7 januari 2024, ongeveer drie maanden na het begin van de oorlog.

'We zaten met zessen in het voertuig', herinnert hij zich. 'Het apparaat bevatte 50 kilogram explosieven en was onder de grond begraven. We hebben het totaal niet zien aankomen.'

Sergeant Y. Foto Ynet

Door de kracht van de explosie kwam sergeant Shi Germai, die naast hem zat, om het leven. De twee andere soldaten raakten gewond.

“Shi en ik werden uit het voertuig geslingerd,” vervolgt Y. “Mijn helm brak in stukken en ik raakte zwaargewond aan mijn been en hoofd. Ik was de hele weg naar het Rambam-ziekenhuis bij bewustzijn, maar ik herinner me bijna niets van de evacuatie. Later flitste er een beeld door mijn hoofd. Ik lag op de grond, keek naar beneden en zag een open botbreuk. Mijn rechterbeen was afgesneden en verdraaid vanaf mijn scheenbeen. Ik herinner me dat ik dacht: 'Verdomme, dit is erg.'”

Direct na het ontwaken uit de operatie, waarbij bloedvaten uit zijn andere been werden getransplanteerd en metalen platen werden ingebracht voor stabilisatie, werd Y. overgebracht naar de hyperbare kamer van het Instituut voor Maritieme Geneeskunde, dat naast het ziekenhuis ligt. Het doel was de bloedtoevoer te verbeteren en zoveel mogelijk weefsel te behouden.

"In het begin namen ze me één keer per dag mee, daarna twee keer per dag, voor sessies van twee uur," zegt hij. "Het was moeilijk. Mijn neus was gebroken door de explosie en het deed pijn om het zuurstofmasker te dragen. Schermen zijn binnen niet toegestaan, dus ik lag daar hulpeloos, samen met de verpleegkundige die de patiënten begeleidt. Gelukkig was hij van mijn leeftijd, dus we praatten wat. Soms losten we kruiswoordpuzzels op."

Hoe voelt het in de drukkamer?

"Het is koud. Je draagt ​​een zuurstofmasker en mag dat alleen afdoen volgens de instructies. Als de druk toeneemt, voel je dat in je oren, maar je kunt het opvangen door de druk te egaliseren. Afgezien van de verveling voelde ik me normaal."

Ondanks alle inspanningen moesten de artsen uiteindelijk het geblesseerde been van Y. amputeren vanwege medische complicaties. Dankzij de hyperbare behandelingen was de amputatie echter aanzienlijk minder ernstig dan aanvankelijk verwacht, een factor die een grote invloed heeft op de revalidatie en mobiliteit.

Foto: Gil Nechustan

"Bij amputaties is de lengte allesbepalend", zegt hij. "Elke halve centimeter omhoog of omlaag maakt een enorm verschil."

Na een langdurig revalidatieproces en het aanmeten van een prothese, hervatte Y. zijn marathontraining, iets wat hij ook al deed vóór zijn blessure.

'De dokters proberen me tegen te houden', zegt hij met een glimlach. 'Ze zeggen dat ik te veel druk op mijn linkerbeen heb uitgeoefend, dat ook geblesseerd is. Uiteindelijk ga ik wel weer terug naar het leger. Voor nu geniet ik van het leven. Door deze blessure kan ik doen wat ik wil. Ik heb geen tijd om gefrustreerd te raken.'

Het Marine Instituut voor Maritieme Geneeskunde in Haifa is al decennialang een uniek nationaal centrum voor duikgeneeskunde, mariene fysiologie en hyperbare zuurstoftherapie. Het instituut werd in de jaren zeventig opgericht door baanbrekende artsen onder leiding van kolonel (b.d.) dr. Yehuda Melamed en groeide uit tot een hoeksteen van het Israëlische militaire medische systeem en een nationaal expertisecentrum.

Het hart van het instituut wordt gevormd door geavanceerde hyperbare kamers die tot wel twaalf patiënten tegelijk kunnen behandelen. Ze worden gebruikt voor een breed scala aan aandoeningen, waaronder decompressieziekte, embolieën, explosieletsels, gasvergiftiging en complexe weefselschade. Patiënten ademen zuurstof in onder een hogere druk dan de atmosferische druk, waardoor de zuurstofvoorziening aan de weefsels toeneemt en processen zoals wondgenezing, bloedvatgroei en botregeneratie worden ondersteund.

Het instituut is door het Ministerie van Volksgezondheid erkend als Israëls nationale centrum voor de behandeling van duikongevallen, en behandelt tevens burgers en militairen wier herstel baat kan hebben bij hyperbare therapie. Het onderzoek, gepubliceerd in internationale tijdschriften, analyseert tientallen jaren aan gegevens over decompressieletsels, oortrauma en drukbalans bij duikers, en onderzoekt de medische geschiktheid van militairen die onder extreme omgevingsstress opereren.

Foto: Gil Nechustan

"Vóór de oorlog behandelden we voornamelijk chronische wonden en pijnsyndromen", zegt luitenant-kolonel dr. A., de commandant van het instituut. "Tegenwoordig zijn we een van de drie grootste hyperbare centra in Israël, waar we soldaten behandelen met amputaties, orthopedische verwondingen en complexe trauma's. We bieden oplossingen die niet alleen relevant zijn voor duiken, maar voor alle operationele omgevingen, zowel boven als onder water."

Een van de belangrijkste doorbraken tijdens de oorlog was de behandeling van gehoorschade.

"Al in 2016 zijn we begonnen met het onderzoeken van hyperbare therapie voor gehoortrauma," zegt majoor M., audioloog en hoofd van het gehoorletselprogramma van het instituut. "Uit wetenschappelijke literatuur bleek dat het effectief zou kunnen zijn bij gehoorverlies op het slagveld."

In 2019 publiceerde het instituut Israëls eerste behandelprotocol voor akoestisch trauma in hyperbare kamers. Begin 2023 werd een formele procedure aangenomen.

"De cruciale factor is tijd," legt majoor M. uit. "De behandelingsperiode is maximaal zeven dagen na blootstelling. Een soldaat die vandaag in Gaza gewond raakt, kan morgen hier zijn."

Op het hoogtepunt van de oorlog werden er tot wel 50 soldaten per dag in het instituut behandeld.

De afgelopen twee jaar zijn er duizenden soldaten met gehoorschade behandeld. Uit een recent onderzoek bleek dat 88 procent van degenen die binnen zeven dagen met de behandeling begonnen, aanzienlijke verbetering vertoonden. Zestig procent van de soldaten die aanvankelijk ongeschikt voor de strijd werden geacht, keerde terug in actieve dienst.

Vanwege de hoge zuurstofconcentratie zijn brandbare materialen, elektronische apparaten en synthetische kleding verboden in de kamer.

'Wat doe je twee uur lang zonder telefoon?' Majoor M. lacht. 'Je praat, leest, speelt spelletjes, lost kruiswoordpuzzels op.'

Foto: Gil Nechustan

Sergeant (b.d.) M., een gevechtsparamedicus uit Tel Aviv die diende in de Haruv-verkenningseenheid, miste op een haar na het cruciale moment voor behandeling nadat hij in Jenin gewond was geraakt.

'Ik verloor mijn oordopje toen ik op een verdachte afrende', herinnert hij zich. 'Er ontplofte een grote explosie vlakbij ons. Eerst hoorde ik een aanhoudend gerinkel en dacht ik dat het wel over zou gaan.'

Dat was niet het geval.

“Ik realiseerde me dat ik met dat oor bijna niets meer kon horen. Dat was vernederend op mijn twintigste. Ik was ervan overtuigd dat ik permanent doof was.”

Tests wezen uit dat er sprake was van ernstige gehoorschade. De logopedist vertelde hem dat het nieuws zowel goed als slecht was. Er was een uitstekende behandelingsoptie, maar de tijd begon te dringen.

"Na een week behandelingen begon ik verbetering te merken," zegt hij. "Ik dacht dat het psychologisch was. Toen zag ik de grafieken weer richting normaal gaan. Na 15 behandelingen was mijn gehoor volledig hersteld."

Hij keerde in maart terug naar zijn eenheid.

"Dankzij deze behandeling heeft mijn compagnie nog een jaar kunnen profiteren van een paramedicus die eigenlijk al uit het leger had moeten zijn. Het is een win-winsituatie. Nu zorg ik ervoor dat elke soldaat na een gevecht zijn gehoor laat controleren."

Voor veel patiënten wordt de decubituskamer meer dan alleen een medische ruimte.

"Je zit daar twee uur lang, afgesloten van de wereld," zegt M. "Jonge soldaten, veteranen uit vroegere oorlogen, iedereen deelt zijn of haar ervaringen. Het gaf me perspectief en het hielp me zowel mentaal als fysiek te herstellen."