De eerste toespraken: De vader van Ran Gvili: "Ik mis je elke seconde"; moeder Talik Gviliz kuste zijn kist; zijn zus omhelsde de kist "Je zult voor altijd in mijn dromen verschijnen"
- Joop Soesan
- 2 uur geleden
- 7 minuten om te lezen
Taliq Gueili, Rani's moeder, bracht hem een eerbetoon: "Ik wilde je alleen maar zeggen, mijn geliefde kind, dat de hoop dat je op twee benen of zelfs op één been naar ons zou terugkeren, ons hoop gaf. Rani, mijn geliefde, ik verzeker je dat dankzij jou het hele volk van Israël zich herinnerde dat we, ondanks alle verschillen, één groot en sterk volk zijn. Iedereen verdient jouw offer," schrijven alle kranten.
“Wauw, ik ben de trotse moeder van Ran Gvili, de laatste die terugkeerde.”
Ze bedankt alle aanwezige regeringsleiders, evenals de leden van het Hostages and Missing Families Forum en het oorlogszuchtige Tikvah Forum, en ook haar familie, waaronder haar ouders, en de inwoners van Meitar.
Gvili zegt dat ze zich haar zoon in de hemel voorstelt, omringd door een tribunaal van alle gesneuvelde helden. Ze ziet hem voor zich met een glas arak, terwijl hij de anderen uitnodigt om naar zijn lijkredes te luisteren. "Dat wordt gaaf," stelt ze zich voor dat haar zoon zegt.
Gvili herinnert zich dat ze een regenboog zag toen ze in oktober 2023 met haar man naar de eerste bijeenkomst voor de families van de gijzelaars reed.
Ze zegt dat ze de regenboog inreden en dat ze het als een teken van haar zoon beschouwde.
"Mijn geliefde jongen, de hoop dat je op twee benen of zelfs maar op één been terug zou komen, gaf ons de kracht om dit zonder jou door te maken," zegt Gvili.
"Ik stelde me voor dat je naar me keek en zei: 'Niet huilen, je bent trots, je bent trots'", zegt Gvili. "Elke keer als ik huil, voel ik dat je naar me kijkt en denkt: 'Mijn trotse moeder.'"
Ze vertelt het publiek hoe haar zoon, een politieagent, eens terugkwam van een protest en haar vertelde dat de demonstranten hem hadden bespuugd.
'Wat, snappen ze dan niet dat we aan dezelfde kant staan?' vroeg Ran aan zijn moeder.
"Ik vond het mijn doel om iedereen te laten zien dat we één natie zijn, dat we allemaal aan dezelfde kant staan", zegt Talik Gvili. "Ik beloof jullie dat we dankzij jullie allemaal eraan herinnerd zijn dat we, ondanks de meningsverschillen, één natie zijn."
Ze richtte zich tot de Hamas-terroristen en zei: "Jullie hebben geprobeerd het volk van Israël bang te maken, kijk wat er van jullie over is. Weet dit goed: Rani en de helden van het koninkrijk geven ons de kracht om jullie te laten verdwijnen."
Zijn vader, Itzik Guili, hield een lijkrede voor zijn zoon: "Rani, ik heb niets geschreven omdat ik altijd vanuit mijn hart spreek en vanuit wat ik op dat moment voel. Om iedereen hier voor je te zien staan en te zien wat je hebt gedaan, gered en verenigd - het is niet vanzelfsprekend. Elke dag ontdekken we iets nieuws over je. Zelfs een paar uur geleden, toen we het nieuws hoorden en de kist openden en je aanraakten. Na tweeënhalf jaar ben je helemaal heel. Ik mis je elke seconde." Beide ouders werden met een daverend applaus ontvangen
Na Itzik betraden Omri Gweily, Rani's broer, en zijn vrouw Sharon het podium. "Ik ben er trots op je grote broer te zijn," zei Omri. "Vandaag kan ik zeggen dat ons leven verder kan gaan. Vandaag kunnen we zeggen dat we eindelijk deze datum, 7 oktober 2023, zijn gepasseerd. Rani, ik zal de enige bijnaam gebruiken die alleen van mij is. Rani is mijn kleine broertje, maar zoals iedereen weet, is hij de grote. Ik ben zo ontzettend trots dat ik degene ben die met jou is opgegroeid, die jou heeft opgevoed. Die van jou is geworden. We hadden een vriendschap en een liefde die alles oversteeg, met een waanzinnige intensiteit. We hielden ervan om alle dingen te doen die uniek voor ons waren.
Omri zei ook: "Ik herinner me het laatste gesprek dat ik met je had om 10:45 uur, toen ik tegen je zei: 'Kijk, het hele land staat in brand en jij zit ziek thuis.' En jij antwoordde: 'Omri, ik zit midden in een confrontatie, is het dringend?' Ik werd nerveus en hij zei: 'Oké, ik spreek je later.' Ik kwam later terug en hij zei: 'Omri, laat me eerst even uitpraten en dan praat ik met je.' Tot op de dag van vandaag wacht ik op dat gesprek. Vandaag is mijn broer, de held, thuisgekomen. Ik wil dat je begrijpt dat de trots hier weliswaar familietrots is, maar het is de trots van ons hele volk, en ik wens al onze geweldige mensen toe dat ze allemaal Rani mogen zijn. Ik neem het op me om de familie te beschermen. Onze pijn is enorm, maar onze trots op jou is sterker dan die pijn."
Sharon, Omri's vrouw en Rani's schoonzus, hield de volgende toespraak: "Ranchi, mijn lieve, geliefde en pure zwager. Ik sta hier voor jou en voor een heel land dat is gekomen om je de laatste eer te bewijzen. Ik sta hier met een enorm gevoel van opluchting dat je weer thuis bent en dat je vandaag begraven zult worden zoals je verdient.
Ondanks alles heeft je geweldige familie ons geleerd dat trots op jou sterker is dan verdriet. Ik ben trots op je dat je die sabbat eropuit bent gegaan en met je vrienden hebt gevochten. Ik ben trots op je dat je het vaderland hebt verdedigd en tot de laatste kogel en tot de laatste seconde hebt gevochten. Ik heb gebeden voor een ander einde, voor jouw warme omhelzing. Ik zal me voor altijd het voorrecht herinneren je te kennen. Voor het lachen, voor je krachtige handen. Voor al het goede dat je de hele wereld hebt gegeven. Ik hou van je met heel mijn ziel en ik zal je voor altijd blijven herinneren. Je bent een superheld, precies zoals je altijd al hebt gedroomd."
Shira, Rani's zus, zei met tranen in haar ogen: "Hé Rani, mijn leven. Mijn beste vriendin. Ik kan gewoon niet geloven dat je hier bent. Toen mama twee dagen na de zevende mijn kamer binnenkwam en zei dat het waarschijnlijk even zou duren voordat je terugkwam, had ik nooit gedacht dat het 843 dagen zou duren. De pijn en de angst hoorden bij ons dagelijks leven.
Toen je wegging, had ik het gevoel dat er iets ergs zou gebeuren. Je liet mama zien dat je je hand kon bewegen. Ik zei tegen mezelf: 'Doe je ogen open', dit zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat je hem ziet. Rani, er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk aan wat er gebeurd zou zijn als ik je had gedwongen thuis te blijven. Als ik naar Nova was gegaan en de autosleutels had gestolen."
Volgens haar: "Het bos is niet meer hetzelfde bos, er zijn geen mooie dingen meer te koop in het winkelcentrum en de schnitzel smaakt niet meer hetzelfde. De tripjes naar de basis, het forum, jij en ik. Ons gelach, de ruzies, het is voorbij. En alles wat me rest zijn herinneringen. En elke herinnering is als een pijl in mijn hart.
Elke auto die voorbijrijdt, brengt me twee jaar terug in de tijd. Wie zal me Shosh noemen en me een natte kus op mijn wang geven? Wie zal me beschermen zodat me niets overkomt? In die twee jaar verloor ik jou en daarna verloor ik mezelf. Ik beloofde je dat ik voor het leven koos, ik zwoer je dat ik het zou doen, zelfs als het moeilijk voor me was. Je zou er altijd voor me zijn.
Je verscheen in mijn dromen, in tekenen. Ik wist altijd dat je er voor me zou zijn als het goed met me ging en dat je niet zou komen en niet trots op me zou zijn als het slecht met me ging. In het oosten maakte ik een motorreis om je te voelen. Je leidde me bij elke keuze in mijn leven, je leidt me nog steeds van boven."
President Yitzhak Herzog bracht een eerbetoon aan Guili. "We staan hier vandaag op een heilig, hartverscheurend uur, nu Rani, de geliefde heldin, de 'laatste ontvoerde', eindelijk in eigen land tot eeuwige rust wordt gebracht. Zijn terugkeer is ook een geweldig moment voor een hele natie. Een moment waarop – zoals u al zei – trots sterker is dan verdriet," zei hij.
Hij zei: "Op dit moment vraag ik u, als president van de staat Israël, namens de staat Israël: vergeving. Vergeving dat we er niet voor hem waren, vergeving dat u samen met zoveel families gedwongen was om zo lang en in doodsangst te wachten op de terugkeer van uw geliefde.
Nu, vanuit de heiligheid van deze situatie, kunnen de fragmenten van onze harten langzaam beginnen samen te komen tot de genezing en de correctie die we als volk zo hard nodig hebben. Een heel volk kijkt vandaag naar u, lijdt vandaag met u mee, sluit u met tranen in het hart en weet – op uw manier en op de manier van Rani – dat we uit deze verschrikkelijke pijn moeten opstaan."
Na Herzog sprak premier Benjamin Netanyahu, en toen hij het podium betrad, verlieten verschillende mensen de ceremonie. "Gisteren zag ik onze soldaten en commandanten vol missie in Gaza, terwijl we de nationale missie voltooiden," zei hij.
"Toen Rani werd geïdentificeerd, barstten onze soldaten uit in een machtig lied. Ze zongen hoop uit volle borst, en het deed mijn hart sidderen. Als we niet geloofden, zouden we haar niet vinden. Als we niet geloofden, zouden we niet handelen, als we haar niet vonden, zouden de wonden voor altijd open blijven. Maar we geloofden, we handelden, en we vonden Rani. En zo bereikten we wat we al 843 dagen wensten: al onze broeders en zusters naar huis brengen."
Opmerkingen