IDF: De lofrede van de stafchef tijdens begrafenis van generaal-majoor (b.d.) Kobi Barak

Foto IDF

De uitvaart van wijlen generaal-majoor (b.d.) Kobi Barak vond gisteren (zondag) plaats tijdens een militaire ceremonie in Moshav Merhavia. Barak overleed vorige week (vrijdag) op 61-jarige leeftijd en laat een moeder, echtgenote en drie kinderen achter, schrijft IDF.

De stafchef, generaal-majoor Eyal Zamir, die de krans van de IDF op Baraks graf legde, bracht hem een ​​eerbetoon, de volledige toespraaak..

Afscheid nemen van Kobe is een moment van diepe pijn. Een vroegtijdig afscheid van een vriend, een goede metgezel op het pad dat we samen bewandelden, een gedeeld verdriet tussen twee mensen. Het is een pijnlijk afscheid, in een tijd waarin we zijn karakter en wijsheid zo hard nodig hebben.

Zijn levensverhaal is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van de staat Israël – van de wortels van de Metula-kolonie, via het leven in de uitgestrektheid van het land, tot de weg die hij aflegde naar de top van het Israëlische leger. Als zoon van Holocaustoverlevenden koos hij er samen met zijn familie voor om zijn leven te wijden aan de veiligheid van de staat, gedreven door een diepgeworteld gevoel van missie en zich terdege bewust van de kwetsbaarheid van het bestaan ​​van het Joodse volk in hun land.

Dit diepe bewustzijn vergezelde de commandant overal waar hij ging. Zijn ondergeschikten ontmoetten de man in de tank, de compagniecommandant, de bataljonscommandant en de uitmuntende brigadecommandant die, als een strenge commandant met oog voor detail, een compromisloze professionele uitmuntendheid uitstraalde, een fundamenteel gedachtegoed dat ernaar streefde de toekomstige dreiging in elk bevel, in elke gevechtsprocedure, te neutraliseren. Maar de innerlijke geest die hem bezielde, zal altijd gezuiverd blijven van die heldere bronnen van iemand die zijn lot verbond met het lot van de staat Israël.

Ik draag de herinnering aan onze laatste ontmoeting, slechts twee weken geleden, met me mee. De laatste momenten van de genade die schuilt in een gesprek met Kobi, waarin Kobi rechtop stond, helder van geest, en ik het voorrecht had te luisteren naar heldere en lucide inzichten die steeds weer naar voren kwamen, zelfs toen het voor mij duidelijk was dat hij veel pijn had.

Momenten waarop ik meer had kunnen leren van zijn briljante analyses, zijn heldere denkvermogen en zijn persoonlijke betrokkenheid, en zijn verzoek om te blijven vechten en strijden voor onze waarden; de waarden van het pantser en de IDF, die in ijzer gegoten zijn in het licht van de grote uitdagingen van het moment, en die op dat moment de hevige pijn van de ziekte verdreven – een verzoek dat Kobi me in die laatste ontmoeting heeft nagelaten! Geweldig! Zulke gesprekken – altijd eerlijk, altijd authentiek – hebben ervoor gezorgd dat duizenden ondergeschikten en vijanden Kobi's militaire pad van leren en professionele en persoonlijke groei omarmden, en ze hebben hem tot een leider gemaakt die we allemaal waarderen en liefhebben.

Foto IDF

Vanaf de dag dat hij zich in 1982 aanmeldde bij de 7e Brigade tot het moment dat hij het bevel voerde over de landmacht, leidde hij vernieuwing vanuit een leerproces dat altijd was gebaseerd op de fundamenten van het bestaande, op de lessen uit het verleden, op de onophoudelijke drang om vooruit te komen, te verbeteren en te ontwikkelen. Op alle paden die hij bewandelde als soldaat en als commandant, zorgde hij ervoor dat hij op gelijke voet leiding gaf, zonder arrogantie of minachting, met innerlijke integriteit als een scherp kompas op zijn pad. Kobi is een voorbeeldig symbool van een integere, rechtlijnige commandant, zonder pretenties, doordrenkt met doelgerichtheid en een sterk gevoel voor missie.

Zijn loopbaan als commandant plaatste hem herhaaldelijk in de positie van de slang, de eerste die in de woelige wateren sprong om de weg vrij te maken voor "nieuwe kolossen" van militaire, technologische en conceptuele ontwikkeling. Hij zou niet geschikt zijn geweest om ons te leiden in processen die voor ons, de pantservoertuigen, en voor de gehele IDF, de toegangspoort tot een nieuw tijdperk betekenden.

Als compagniecommandant ontving hij de Merkava Mark 2, als bataljonscommandant van het 74e bataljon de Merkava Mark 3, en als brigadecommandant van de 401e leidde hij de ontvangst van de Merkava Mark 4. Om een ​​of andere reden was het altijd duidelijk dat Kobi, vanwege zijn persoonlijkheid en de combinatie van zijn vaardigheden als commandant en ingenieur, de aangewezen persoon was voor de implementatie van geavanceerde wapens in de pantservoertuigen.

Hij wist heel goed dat elke nieuwe technologie niet alleen vaardigheid vereist, maar ook compromisloze operationele normen. Niets gaf hem meer voldoening dan de strijders te bereiken en met eigen ogen te zien hoe de integratie van nieuwe technologie, van een operationele doorbraak, van langdurig personeelswerk, aansluit op de realiteit waarin zij vechten en de grondtroepen en de veiligheid van het land versterkt.

Foto IDF

Zowel als jonge commandant als hoofd van de Atal en commandant van de landmacht die de fusie- en reorganisatieprocessen leidde, had hij hart en ziel oog voor de mensen. De inzichten die hij van hen opdeed, integreerde hij in elk proces dat hij leidde. Deze eigenschap maakte hem uitermate geschikt om ons opnieuw te leiden in de processen van verandering en ontwikkeling binnen alle onderdelen van het landleger.

Kobi stond stevig met beide benen op de grond, maar in al zijn functies werd hij geleid door een diep gevoel van verantwoordelijkheid voor de toekomst van de IDF. Zowel in zijn rollen binnen de Operatiebrigade als als divisiecommandant had hij zijn blik gericht op de volgende campagne.

Jij zult voor mij en al je kameraden in het pantser altijd blijven – een man en een tank, gegoten uit ijzer. En de tank kijkt vanaf zijn plek toe, herinnert zich het licht en de schaduw en voelt dat hij brandt, naar het ras van een tank, gegoten uit ijzer – van een dag met regen en een verschroeiende wind, van het vuur, de rook, het stof – en het stalen pantser, dankzij hen, kraakt zijn tanden in de voetstappen van de weg.

Nadat hij uit het Israëlische leger was ontslagen, ontmoette ik hem vanaf het moment dat de oorlog uitbrak opnieuw in de IDF-arena. Zijn ziel liet hem geen rust en het was duidelijk dat hij het IDF-uniform weer aantrok om te helpen, te corrigeren en een partner te zijn in het leiden van de IDF van nederlaag naar overwinning en om lessen te trekken. "Ik ben ervan overtuigd dat het de morele dimensie is die zal zegevieren," zei Kobi in een zeldzaam interview toen hij zijn uniform uittrok, "niet de technologie, maar de vechtlust en de liefde voor het vaderland. Het is mij duidelijk dat we een uitstekende jeugd hebben en dat is onze grootste kracht. We moeten hierin blijven investeren."

Kobi heeft nog mogen meemaken hoe deze woorden werkelijkheid werden sinds 7 oktober, de jongen die opgroeide en onze beschermende muur werd, die ons leidde van de hel van de verwoesting naar de dagen van de overwinning. We nemen afscheid van je, Kobi, juist in de dagen van Chanoeka, wanneer we de Joodse volharding vieren, generatie na generatie, om zelfs in de dikste duisternis licht te brengen.

Jij was een stalen schakel in deze keten, je bracht oneindig veel licht in de opleiding van generaties strijders en zorgde ervoor dat het baken van veiligheid van de staat Israël nooit zou doven. Kobi, je bent altijd een rolmodel geweest voor elke tanksoldaat en commandant, vanaf de dag dat we elkaar voor het eerst ontmoetten tijdens een overlapping toen je mijn plaats innam als AGM-officier in de 7e Brigade.

Lieve Orit, de kinderen, we delen jullie immense verdriet en omarmen jullie met grote droefheid. Jullie waren zijn kracht, zijn trots, jullie gaven hem oneindige kracht om te leven en afscheid te nemen van de wereld, terwijl hij geliefd was en omringd door jullie, de belangrijkste dingen die hij in zich had. We zullen altijd aan jullie zijde staan ​​en Kobe voor altijd missen.

Kobi, lieve broer, bedankt voor het voorrecht om je vriend te mogen zijn, bedankt voor het voorrecht om samen met jou op pad te gaan in de strijd voor de verdediging van het land. Ik zal je enorm missen.

Namens de gehele IDF betuig ik mijn respect en dank ik u. Rust in vrede, dierbare en geliefde vriend, commandant en leider.