Iran kan niet langer wachten: Trump en Herzog moeten de politieke impasse in Israël doorbreken, schrijft Ben-Dror Yemini

President Isaac Herzog verwelkomt de Amerikaanse president Donald Trump op de luchthaven Ben-Gurion. Foto: Chip Somodevilla

De Iraanse dreiging is geen verkiezingsstunt. We hebben al meer dan genoeg politieke trucs gehad. Maar dit is er geen. Niet deze keer. De drukcampagne tegen Iran heeft al maandenlang niet het gewenste resultaat opgeleverd. Misschien is er meer tijd nodig.

Maar volgens inlichtingenrapporten gebruikt Iran die tijd juist om zich te herbewapenen en sterker te worden. Het Iraanse volk staat misschien op de rand van de hongersnood, maar dat heeft de race naar kernwapens en de productie van raketten niet gestopt.

Ondanks de eindeloze tegenstrijdigheden in de uitspraken van de Amerikaanse president Donald Trump, komt de mogelijkheid van een nieuwe militaire aanval steeds dichterbij. Misschien gebeurt het pas na 3 november, de datum van de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen. Misschien gebeurt het al in de komende dagen. Trump heeft de medewerking van Israël nodig.

Maar Israël hield slechts twee dagen geleden verkiezingen en de uitslag dreigt een politieke impasse te veroorzaken. Even leek het erop dat het oppositieblok Change een regering zou kunnen vormen zonder de partijen van het rechtse blok. Het leek er zelfs op dat zo'n uitkomst uitstekend zou zijn. Maar de uiteindelijke uitslag wijst op een gelijkspel.

Netanyahu kan geen coalitie vormen, ook al wist hij, enigszins verrassend, het grootste aantal zetels voor Likud te bemachtigen. Hetzelfde geldt voor het Change Bloc. Een coalitie gesteund door Ra'am, de islamitische Arabische partij, zou mogelijk zijn geweest, maar zelfs dat zou moeilijk zijn geweest.

Een coalitie die afhankelijk is van Balad is echter uitgesloten. Sommige uitspraken van leiders van de Gezamenlijke Lijst na de verkiezingsuitslag tonen alleen maar aan dat figuren als Itamar Ben-Gvir niet alleen aan de Joodse kant van de Israëlische politiek bestaan, maar ook aan de Arabische kant. Degenen die Ben-Gvir niet accepteren, kunnen niet rekenen op een partij die, zelfs van buiten de Knesset, effectief wordt gecontroleerd door Sami Abu Shehadeh.

Maar de Iraanse dreiging kan niet wachten op nieuwe verkiezingen, noch op wekenlange coalitieonderhandelingen. Om die dreiging het hoofd te bieden, is een meer verenigd Israël nodig. Trump is niet de enige die die eenheid nodig heeft. Israël heeft die ook nodig. Dit is niet wat het veranderingsblok wilde. Het is ook niet wat het rechtse blok wilde. Maar de verkiezingsuitslag heeft omstandigheden gecreëerd die weinig alternatieven overlaten.

Het probleem is dat Netanyahu en Gadi Eisenkot moeite zullen hebben om te doen wat onvermijdelijk is geworden, zelfs in het licht van de Iraanse dreiging. En juist op dit moment hebben we een volwassene in de kamer nodig. Deze keer zijn er twee: de presidenten van Israël en de Verenigde Staten. Je hoeft geen fervent bewonderaar van Trump te zijn om te begrijpen dat hij Israël nodig heeft als betrouwbare partner met een stabiele regering. Maar Israël heeft Trump ook nodig om de politieke impasse te doorbreken. President Isaac "Bougie" Herzog is daarvoor de ideale partner.

Dit gaat niet over politiek. Het gaat niet om het verdelen van de macht of het toekennen van ministersposten. De strijd tegen Iran is een existentiële strijd. Diepgaande politieke meningsverschillen moeten we even terzijde schuiven. De existentiële dreiging heeft voorrang boven alles. Dus, met alle respect voor de vele legitieme redenen die elk politiek kamp heeft om zich tegen het andere te verzetten, vallen die meningsverschillen in het niet bij het feit dat Iran zich herbewapent en hoogstwaarschijnlijk zijn pogingen om kernwapens te verwerven voortzet.

Nee, Israël is geen bananenrepubliek. We willen geen Amerikaanse inmenging in de Israëlische politiek. Trumps openlijke steun voor Netanyahu was schokkend en onnodig. Maar als het om een ​​existentiële dreiging gaat, is Israël afhankelijk van de Verenigde Staten.

En wat Netanyahu en Eisenkot moeilijk zullen begrijpen, juist omdat ze politici zijn, begrijpt president Herzog wel. Trump en Herzog kunnen, en moeten, Israël naar een regering van nationale eenheid leiden. Eerst moeten we de Iraanse dreiging aanpakken. Pas dan kunnen we weer discussiëren over al het andere, alle kwesties die nu even op de achtergrond zijn geraakt. Er is geen garantie dat Trump en Herzog zullen slagen. Maar gezien de omstandigheden moeten we hopen dat het ze lukt.