N12News: De zetten van Lieberman die de sleutels tot de volgende regering in handen heeft

Heeft de sleutels tot de volgende regering in handen. Lieberman in het midden tussen Eisenkot en NetanyahuFoto Flash90

Nadat hij van president Herzog de opdracht had gekregen om een ​​regering te vormen, zei Gadi Eisenkot: "Iedereen die de regeringsvorming om persoonlijke en niet-zakelijke redenen probeert te saboteren, zal de geschiedenis ingaan als iemand die Israël niet heeft gered in een noodsituatie."

Uit zijn woorden blijkt duidelijk dat Eisenkot zich er terdege van bewust is dat hij weliswaar de opdracht heeft gekregen, maar dat de sleutel tot de volgende regering in handen is van iemand anders: Avigdor Lieberman.

"Lieberman is in de eerste plaats een politicus. Een bekwame politicus, een zeer geraffineerde politicus," zei Danny Ayalon, die onder hem diende als onderminister van Buitenlandse Zaken. Eli Avidar, een voormalig Knessetlid van zijn partij, voegde eraan toe: "Hij zal het land niet opnieuw in chaos storten." Tzachi Moshe, Liebermans voormalige media-adviseur, zinspeelde op zijn ambities: "Iedereen op dit niveau, die hoge posities heeft bekleed, denkt ook na over de rol van premier. In Liebermans geval is dat vanzelfsprekend."

De vraag is nu wat Lieberman wil? Is hij geïnteresseerd in het vormen van een regering van verandering in samenwerking met de ultraorthodoxe partijen, of ziet hij meer verkiezingen in het verschiet?

De bliksemsnelle politieke carrière - en de stoel waarop hij nog niet heeft gezeten

Als de 26e Knesset haar termijn uitzit, zal Avigdor Lieberman dertig jaar in functie zijn geweest. Vijf ministersposten, waaronder Defensie, Buitenlandse Zaken en Financiën, en vicepremier. Er is slechts één zetel die hij nog niet heeft bekleed. Om de toekomst te voorspellen, is het de moeite waard om te kijken naar het verleden van de man die decennialang als een raadsel werd beschouwd.

Het aantal Knessetleden met de Pazm-status die Lieberman in de Israëlische Knesset heeft opgebouwd, is op de palm van één hand te tellen. Zijn politieke carrière is zonder twijfel uitzonderlijk. Iemand die op twintigjarige leeftijd naar Israël emigreerde en de kost verdiende als bagagedrager op de luchthaven Ben Gurion, werd in slechts vijftien jaar tijd directeur-generaal van de regeringspartij en twee jaar later was hij al directeur-generaal van het kabinet van de premier, de rechterhand van Netanyahu.

Lieberman moest zijn functie als directeur-generaal eerder dan verwacht neerleggen, al binnen een jaar, na een onderzoek dat tegen hem was ingesteld. "Ik vind het erg verontrustend dat de politie de afgelopen jaren een instrument is geworden voor politieke aanvallen, een middel om af te rekenen", zei hij destijds. Deze woorden van Lieberman tegen het rechtssysteem veroorzaakten ook opschudding binnen de Likud en de coalitie. Het onderzoek werd overigens later gesloten.

Ondanks zijn bliksemcarrière had Lieberman het gevoel dat hij meteen als verdachte werd beschouwd, als een buitenlander in de Israëlische politiek. Tzachi Moshe legde uit: "Het beeld dat ze hem door de jaren heen probeerden aan te praten, vanwege zijn afkomst en zijn accent, bleek uiteindelijk, ondanks alles wat er over hem werd gezegd, volkomen onjuist."

Lieberman als minister van Financiën. Foto Ministerie van Financiën

Lieberman had zich in de loop der jaren neergelegd bij het feit dat zijn buitenlandse imago het hem moeilijk zou maken om zijn pad te vervolgen. Dus besloot hij van de nood een deugd te maken. Twee jaar na zijn vertrek bij Likud richtte hij Yisrael Beiteinu op, een partij die het enorme electorale potentieel van de immigratiegolven uit de Sovjet-Unie wilde benutten.

Yisrael Beytenu voert een liberale, seculiere koers, staat voor burgerlijk huwelijk en scheiding van kerk en staat, en voert campagnes die de partij positioneren aan de uiterst rechtse kant van het politieke spectrum, zoals de slogan "Zonder loyaliteit is er geen burgerschap."

De alliantie die je met Netanyahu sloot - tot het moment dat die verbroken werd.

Sinds Lieberman in de verkiezingen van 2009 vijftien zetels won, schommelde zijn zetelaantal tussen de vijf en acht. Tegelijkertijd maakte hij deel uit van verschillende regeringen onder Netanyahu. Daartussenin was er ook nog de politieke hybride Likud-Beitenu, die in de verkiezingen van 2013 als gezamenlijke lijst meedeed, maar uiteindelijk geen zetels wist te bemachtigen.

Zelfs na het verbreken van het partnerschap keerde Lieberman, met indrukwekkende politieke invloed, terug in de armen van Netanyahu en werd hij minister van Defensie. Deze positie werd – wederom – bezegeld met een ontslagbrief. "We kopen vrede op de korte termijn, ten koste van een ernstige bedreiging voor de nationale veiligheid op de lange termijn", zei hij ten tijde van zijn ontslag. De officiële reden was dat Netanyahu had voldaan aan de voorwaarden die Hamas had gesteld voor een sta ceasefire. De breuk tussen de twee volgde echter zo'n zes maanden later.

Lieberman en Netanyahu. Foto Flash90

Lieberman eiste een toezegging om de oorspronkelijke dienstplichtwet aan te nemen, dezelfde wet waarvan de ultraorthodoxe Joden vandaag de dag alleen maar zouden durven dromen. Bij gebrek aan consensus stemde de 21e Knesset voor de ontbinding ervan, waarop Netanyahu, vol woede en furie, voor de camera's verscheen: "Avigdor Lieberman hoort nu bij links. Hij komt uit het linkse blok." Daarop antwoordde Lieberman: "Een man uit Caesarea beschuldigt een man uit Manukak ervan een linkse te zijn."

Terwijl de politieke geschillen buiten de partij draaiden om de dienstplicht en Gaza, geloofden de mensen om Lieberman heen dat het verhaal heel anders lag. "Van wat ik destijds in de partij hoorde, heeft Benjamin Netanyahu het hele verhaal over Faina Kirshenbaum voor hem verzonnen. Daarna probeerde hij ook nog eens zaken te verzinnen voor zijn kinderen," legde Avidar uit. "Daarom kan ik me hem moeilijk voorstellen bij de Likud, in dit leven of in het hiernamaals."

De aanleiding voor het opheffen van het veto: Lieberman en de ultra-orthodoxe partijen

Er was ook sprake van nevenschade in deze politieke strijd, met name voor Aryeh Deri, die decennialang een goede vriend van Lieberman was geweest. Barak Sari, Deri's voormalige adviseur, zei: "Het was een soort verraad. Er heerste het gevoel dat als je niet met me meegaat, Netanyahu niet kunt beletten aan de macht te blijven en zijn politieke carrière effectief beëindigt, je geen vriend meer bent, ik je niet nodig heb en je hartelijk bedankt moet zeggen - en daarmee eindigden de banden."

Vanaf dat moment voerde Lieberman zijn retoriek tegen de ultraorthodoxe partijen op. Van die beroemde hardloopwedstrijd, via de dienstplicht die tijdens de oorlog een kookpunt bereikte, tot wat de kern van zijn verkiezingscampagne werd. "Na de verkiezingen zal ik ervoor zorgen dat alle uitkeringen worden ingetrokken voor iedereen die zich aan de dienstplicht onttrekt. Het is onmogelijk om de staat Israël te redden met Shas en Verenigd Thora Jodendom erin," riep hij tijdens de campagne.

Deri en Lieberman. Foto Flash90

Maar de verkiezingsuitslag liet hem eigenlijk geen keus. "Hij probeert kiezers, niet alleen zijn eigen, uit te leggen dat hij de voorkeur geeft aan een Joodse regering, en hij doet er alles aan," legde Ayalon uit over de huidige positie van zijn voormalige baas. "Stel dat Shas en Agudat Yisrael hem afwijzen of onmogelijke voorwaarden stellen, dan kan hij zeggen dat hij alles heeft geprobeerd. Als hij ervan wordt beschuldigd Israël in een nieuwe verkiezingsronde te willen slepen, zou hij kunnen instorten. Daarom denk ik, en zoals ik hem ken, dat hij uiteindelijk zal toegeven."

Eli Avidar ziet het iets anders: "Uiteindelijk heeft het blok een regering. Ik schat in dat hij het land niet in verkiezingen zal storten. Ik zeg je dit: wie je ook niet verdedigd verwacht, die draagt ​​verantwoordelijkheid. Ik geloof niet dat hij dit land in chaos zal storten."

Werkt aan het beëindigen van Netanyahu's bewind en verzet zich tegen een minderheidsregering.

Lieberman heeft nog twee keuzes: een regeringswissel met de ultraorthodoxe Joden of nieuwe verkiezingen. De Arabische partijen staan ​​niet op de agenda, en dat is al vrij duidelijk. Zelfs als Eisenkot een regering zonder de Arabische partijen had willen vormen en extra partijen had willen opnemen toen hij al aan de macht was, heeft Lieberman dat geblokkeerd.

Als uitspraken tegenwoordig nog gewicht in de schaal leggen, dan staat een regering van uitwisseling en rotatie ook niet op de agenda. Dat leidt momenteel tot slechts één mogelijkheid: het bereiken van overeenkomsten waardoor de Haredim, Verenigd Torah Jodendom en Shas het quorum bereiken en een regering met 61 leden beëdigen. "Ik werk eraan om een ​​einde te maken aan het bewind van Netanyahu. Een definitief einde. Niet tijdelijk," benadrukte Lieberman. " Elke minderheidsregering zal hem uiteindelijk heel snel weer aan de macht brengen met 70 zetels voor nog eens vier jaar."