Netanyahu heeft niets meer te bieden en ook het partijdige rechtssysteem van Israël speelt een rol, schrijft Amit Segal

Het is vrijdag 13 november en Miriam Peretz, winnares van de Israëlische Nobelprijs, een nationaal symbool van vastberadenheid en hoop, moeder van twee gesneuvelde IDF-soldaten en sinds deze week ook parlementslid voor Yashar!, vertelde haar vrienden geschokt wat er met haar zoon was gebeurd. Eliasaf had een bericht geplaatst waarin hij zich uitsprak voor een zionistische regering, iets wat op zich vanzelfsprekend leek. Hij werd vervolgens overladen met beledigingen, alsof hij had voorgesteld om onder Itamar Ben-Gvir in een coalitie te zetelen, in plaats van simpelweg het officiële standpunt van de partij te verkondigen.

Zijn leven is nog steeds gemakkelijker dan dat van Benjamin Netanyahu. De 77-jarige premier bevindt zich in een ongebruikelijke positie: hij is het onderwerp van de coalitieonderhandelingen, maar niet de aanleiding ervoor. Simpel gezegd, zijn invloed op de gebeurtenissen is uiterst beperkt.

Normaal gesproken heeft Netanyahu altijd wel iets te bieden: een gereserveerde zetel, een rol, een interessante combinatie. Nu, in een interim-regering met 46 zetels en zonder de belangrijkste zetel van allemaal, die voorlopig bezet is door Gadi Eisenkot, de leider van Yashar!, probeert hij inlichtingen te verzamelen over de plannen van de andere partij. In plaats van overlopers van de andere kant te werven, wordt Netanyahu geconfronteerd met geruchten binnen Likud over overlopen in de tegenovergestelde richting. Likud-veteraan David Bitan wordt daar met argwaan genoemd (hij ontkent het natuurlijk). Hij heeft geen regering te bieden aan de ultraorthodoxe Joden, en geen rollen of toekomstperspectieven voor overlopers.

Aan het begin van de week was Netanyahu ervan overtuigd dat er tegen het einde van de week een minderheidsregering, gesteund door de Arabieren, zou worden gevormd. Toen gingen alle alarmbellen rinkelen over de samenwerking tussen Avigdor Liberman, de leider van Yisrael Beiteinu, en de Haredim. Op de ochtend van de Knesset-beëdiging, na een lang nachtelijk gesprek met de voorzitter van Verenigd Torah Jodendom, klonk er een tijdelijk seintje van veiligheid. Als u zich bij de coalitie aansluit, zei Netanyahu tegen Asher, zullen ze een procureur-generaal en tien rechters van het Hooggerechtshof benoemen. "En zelfs een meerderheid van 70 zetels zal u dan niet helpen. U bent woedend over de gang van zaken binnen het rechtssysteem, maar u zult het voor 30 jaar in stand houden."

Met of zonder connectie werden de briefings vanuit het ultraorthodoxe kamp steeds harder. En zo kwam ook de toespraak bij de beëdiging in de Knesset. Netanyahu had een relatief verzoenende toespraak voorbereid, maar op de korte weg van het kantoor van de premier naar de Chagallzaal veranderde die in een tirade. Het is niet de eerste keer dit jaar. Sinds haar aftreden besteedt Sara Netanyahu steeds meer uren aan het werk van haar man. Dat geldt ook voor het nieuwe Knessetlid Yaakov Bardugo en de oude adviseur Natan Eshel. Alle drie hanteren een vastberaden tot agressieve lijn. "Heb je gezien hoe Miriam Peretz de woorden toejuichte?", jubelden ze bij Likud.

Maar zij is niet per se hun publiek. Het doel van Likud is dat, als de Liberman-Haredi-as over twee tot drie maanden mislukt, de parlementsleden van het Change Bloc voor de keuze komen te staan ​​tussen een minderheidsregering en verkiezingen enerzijds, en een regering van nationale eenheid met Netanyahu als eerste in de rotatie anderzijds.

Eisenkot redeneert dat als het land direct naar verkiezingen gaat, dit geen permanente afhankelijkheid van de Arabieren betekent, maar slechts een episode met als doel Netanyahu uit het premierschap te verwijderen. Daarvoor heeft hij Liberman nodig, maar vooral elk lid van zijn eigen fractie. Zullen de Knessetleden die fel tegen een Arabische regering zijn na Netanyahu's toespraak het gevoel hebben dat eenheid een kans verdient?

Of juist het tegenovergestelde? Het was voldoende om naar de gezichten van de partijleiders te kijken tijdens de traditionele groepsfoto. Ze leken wel op een familiefoto van een bruiloft, waar vader en moeder gescheiden zijn, broers en zussen elkaar niet spreken en de fotograaf, zich van dit alles onbewust, roept: kaas!