'Rotkop' - column Rob Fransman

Het is alweer bijna een halfjaar geleden dat Ronald Plasterk publiekelijk zijn lidmaatschap van de PvdA opzegde. Kennelijk miste ik zijn Telegraafcolumn. Toen die van de week weer op X circuleerde, dacht ik dat zijn opzegging recent was. Vergissinkje dus, maar alles wat Plasterk in Juni schreef is nog steeds waar. Voor wie een Telegraaf abonnement heeft: Lees!

Voor mij is de belangrijkste passage dit:

 “Gooi Israël maar plat. Inclusief de hele burgerbevolking, Joden, Arabieren, christenen, atheïsten, wie er ook maar woont: van de PvdA mag het allemaal naar de Filistijnen gebombardeerd worden” en dit: “de PvdA is ideologisch al lang opgegeten door de leden van GroenLinks, onder wie treurig genoeg ook antisemieten.”

Plasterk werd bijna minister-president. De karaktermoord van de NRC maakte dat helaas onmogelijk. Hij had de minkukels uit de vorige regering waarschijnlijk behoed voor de puinhoop die ze ervan maakten. Dat is geenszins en zekerheid maar het is wel zeker is dat hij het charisma bezit dat Schoof zo node mist.

Het viel me op dat alle linkse politici chagrijnig kijken. Logisch, ze verloren de verkiezingen. Maar ook voor de verkiezingen was zuurheid troef. Ooit ook maar een heel klein beetje vreugde gevoeld bij de verkiezingspraatjes van Links? Neem Frans Timmermans. Toen hij nog dik was had hij iets oubolligs over zich. Hij zei wel iedere keer hetzelfde maar hij was toch de ietwat ijdele, gezellige oom die je vooral niet al te serieus moest nemen. Om geloofwaardig te worden moest er drastisch vermagerd worden. De maagverkleining was een succes, dat wel. Het maakte Frans heel dun. Met het vet verdween de bonhomie. Zijn nu magere koppie straalde fanatisme uit en de grimmigheid die hij tot dan toe wist te verbergen. Hij verloor de verkiezingen en verdween. Het Engelse good riddance vind ik mooier dan opgeruimd staat netjes.

Jesse Klaver volgde hem op. Hoe chagrijniger hij is, hoe vrolijker ik word. Wat een zure verliezer! En dat wil minister worden? Uitgerekend nu ik dit schrijf verschijnt rechtsboven in mijn scherm de aankondiging van alweer een nieuwe column van Plasterk waarin hij gehakt maakt van de GroenLinks leider. Klaver moet maar burgemeester van een Waddeneiland worden. De gemeenteraad van Rottumerplaat stemt enthousiast voor zijn benoeming.

Niet alleen bij GroenLinks/PvdA zijn vrolijke baasjes zeldzaam. Wie heeft Laurens Dassen ooit zien lachen? N’importe hun politiek, Wilders is zeer geestig, bij Ja21 hebben ze Annabel voor de broodnodige humor en Dilan Yeşilgöz is leuk om naar te kijken. Het vrolijke (nogal gemaakte, dat is waar) lachje van Jetten leverde hem 5 extra zetels op.

Nu Diederik Samsom in Brussel is uitgespeeld zie je hem hengelen naar een een baan in de Nederlandse politiek. Uiteraard zit hij bovenaan in de adressenbak van de publieke omroepen. Alweer valt het op hoe lelijk Woke Links de mensen maakt. Het lijkt er sterk op dat alle politici aan de linkerkant zo veel mogelijk willen lijken op Kati Piri.

Dit stukje is af. Nu de kop nog. Rotkop? Is dat wat?