'Songfestival' - column van Rob Fransman

Foto via Rob Fransman

Dat Nederland niet meedoet aan het Eurovisiesongfestival laat me volstrekt onverschillig. Het bevestigt wat we al wisten. Ierland moet ons niet; Spanje, het land waar nog steeds wekelijks stieren worden gemarteld, moet ons niet; Slovenië (heel erg, waar ligt dat precies?) moet ons niet; en de omroepbons van AvroTros moet ons niet.

Precies zoals tachtig jaar geleden zijn voorganger Willem Vogt, maar dat terzijde. Niets nieuws dus. Jammer voor Davina Michelle, ze was een kanshebber! Ik had nog nooit van dat meisje gehoord maar ze zingt prachtig. Luister zelf maar. 

Verder zal het me een zorg zijn. De deelnemers werden ieder jaar extremer: enorme shows, vuurwerk, dansers in rare pakjes, het deed en doet me allemaal niks. Toch kijken we wel ieder jaar wel even, maar het verveelt snel. De meeste liedjes blinken uit door onbenulligheid.

Zap zap, misschien is het volgend liedje wel het aanhoren waard. Meestal niet, het is een aaneenschakeling van wansmaak. Als het zingen voorbij is begint de eindeloze stemprocedure. Daaraan is het spannendste hoe diep de decolletés zijn van de overjarige actrices die de boel aan elkaar praten. “Ljubljana, may I have your votes please?” En weer zap zap En dat tot twee uur in de morgen. Net zo interessant als kijken naar hoe het gras groeit. Mits Israël een kans maakt. Tja, dat maakt alles leuker.

Vaag herinner ik me uit mijn tienertijd dat Nederland wel eens won. Corry Brokken in 1957, twee jaar later Teddy Scholten en nog eens tien jaar later Lenny Kuhr. Toen Corry en Teddy zongen was de televisie nog zwart wit. De zangeressen werden begeleid door het Metropole-orkest. Ieder land stuurde toen nog een eigen dirigent mee. Voor Nederland was dat Dolf van der Linden. Van der Linden was een begaafde dirigent en dat wilde hij weten. Hij had het uiterlijk van een Amerikaanse filmgangster. Een dunne man in een double breasted kostuum, haren stijf van de brillantine en een streepsnorretje. Lenny Kuhr zong wel al in kleur al had bijna niemand een kleurenapparaat. Ah, nostalgie!

Des te meer landen meededen, des te meer freakshow het werd. “Hoe idioter het optreden, hoe kansrijker de kandidaat,”  dachten de organistoren. Verrassend vaak bleek dat die onzin wel publiciteit maar geen punten opleverde. Israël deed sinds 1973 mee en won vier keer, Nederland vijf keer.

Fijn dat Israël won, op zichzelf is een liedjes competitie al belachelijk. Muziek is mooi of niet mooi, al naar gelang je smaak. Ook in de klassieke muziek zijn er regelmatig competities voor musici. Dat is een wedstijd om de virtuositeit van de musicus te bepalen, niet welke muziek hij of zij speelt. Misschien is het wel een leuk idee, een wedstijd waarin ieder land zijn eigen klassieke componist afvaardigt. Mozart weet nog niet of hij voor Duitsland of Oostenrijk meedoet. Bach won vorig jaar en dit jaar stuurt Rusland Tsjaikovski. “En dan nu over naar de Parijs: may I have your votes please?” “Die Zauberflote, twelve points.”

Enfin, Israël doet dus gelukkig wel mee aan het jaarlijkse wansmaak-festival en dat Nederland ontbreekt zal me aan mijn togus roesten. Ik vind het wel erg dat veel Nederlanders graag hadden gehad dat Israël geboycot wordt. Maar liefst 50 procent, dat zijn mijn buren en overburen.

Maar zelfs de Telegraaf informeert ons verkeerd. Verstopt in een bijzinnetje op pagina 23 staat dat Israël televoters betaald heeft om op Yuval Raphael te stemmen. Nou heb ik twintig keer op Yuval gestemd en mijn echtgenote ook. Kostte ons een euro per stem dus in totaal veertig euro. Dat was het dik waard. Ze was eerste geworden als de beroepsjury (haha wie zijn dat dan wel?) eerlijk had gestemd.

Maar van de Israelische regering niks gezien: geen geld, geen bloemetje, zelfs geen kaartje. Niet aardig van Netanyahu maar toch kan ik nu al voorspellen dat we de volgende keer weer zoveel als mogelijk is op Israël gaan stemmen. Binnenkort gaan we naar Tel Aviv. Kunnen we meteen een even kijken waar dat kantoortje is dat de uitbetaling regelt. Met het voorschot erbij komen we misschien wel op tachtig Euro, goed voor zo’n driehonderd Shekel. Net genoeg voor twee cappuccino’s en een falafel in Tel Aviv.